Mevrouw! Ik wil een muntje!

Ik pin eigenlijk nooit meer bij een automaat op straat maar vandaag had ik cash geld nodig. Nog geen seconde ben ik aan het pinnen en ineens staat er een dakloze man in mijn oor te schreeuwen. “Mevrouw! Ik wil een muntje!” Dit gaat niet werken, ik kan geen twee dingen tegelijk doen. Bovendien scheen de zon op het scherm waardoor ik bijna niets zag. Het voelde ook niet prettig dat ik mijn portemonaie vasthield terwijl hij naast me stond. Ik ben gestopt met pinnen en naar een winkel gegaan.

Tweede poging, geen dakloze man te bekennen, moet lukken deze keer. Hoe het mogelijk is, weet ik niet maar binnen no time wilde dezelfde kerel weer een muntje. Mijn antwoord was: NEE EN WEGWEZEN NU. Nog steeds bleef hij staan schreeuwen tegen me dat hij een muntje wilde. Ik dacht, nou ben ik er klaar mee, altijd dat gezeik over een muntje. Zelf vraag ik mensen toch ook niet om een muntje, lekker makkelijk geld verdienen. “Waarom heb je een muntje nodig?” wilde ik graag weten. “Ik ben dakloos en geestelijk afgekeurd Mevrouw, daarom kan ik niet werken.” Niet echt overtuigend. Een bijstandsuitkering? Inmiddels stonden mensen op een afstandje te kijken, met de vraag hoe loopt dit af? Ineens kreeg ik het idee om zelf een muntje te vragen. “Meneer heeft u een muntje voor mij? Twee euro graag want ik ben autistisch, dat is het zeker waard”. Die vraag had hij nog nooit eerder gekregen. Van “een mevrouw” werd ik ineens een gestoord tyfus kolere wijf, “Je krijgt geen muntje!” schreeuwde hij. Dat is dan wel weer helder. Er zijn dus mensen die om geld vragen en mensen die geld geven. De rollen kunnen niet worden omgedraaid. 

Nou, een vrolijke Pasen.

Bloei

Vorige week heb ik een mail gestuurd naar de persvoorlichter van Thierry Baudet

Geachte meneer de Vries,

Ik zou graag een kort interview willen hebben met de heer Baudet over het onderwerp bloei. Ik schrijf voor het cliëntenblad Up en ben ook redactielid. Als op dit moment iets tot bloei is gekomen dan is het wel het Forum voor Democratie en de heer Baudet. De lezers van het blad zijn herstellend van psychische klachten en willen hun ervaringen inzetten om anderen te helpen.

Kort gezegd wil ik graag een persoonlijk interview met hem om over bloei te praten. Min of meer een charme offensief, de Koning die een taartje eet met bejaarden.

Wellicht is het handig om te vermelden dat ik zelf asperger heb en de uitnodiging gisteren in het journaal van de heer Baudet om in gesprek met hem te gaan en een kopje koffie te drinken iets te letterlijk heb genomen.

Toch hoop ik dat u het wilt overwegen.

Vriendelijke groeten,

Mayke Merkx

Ik heb nog geen reactie gekregen maar dat zegt natuurlijk nog niks. Thierry staat er om bekend dat een nee geen nee is en je gewoon moet blijven doorgaan totdat je je zin hebt gekregen. Net zoals vrouwen, willen mannen dat eigenlijk ook heel graag. Dus Thierry maak maar een plekje vrij voor me in je drukke agenda en een klein verzoek, speel alsjeblieft geen Chopin voor me, Bach is oké.




Papa

Ik wou dat ik nog een keer met mijn vader aan het handje lopen kon…

Op het strand in Italië langs de Middellandse zee.

Vandaag is het de sterfdag van mijn vader, hij is inmiddels zeven jaar geleden overleden. Maar toch, missen doe ik hem nog steeds. De afgelopen jaren waren niet makkelijk en ik besefte steeds meer dat ik erg op hem lijk. Niet opgeven, altijd doorgaan, super eigenwijs en zijn gevoel voor humor. Het was ook wel een stille man waardoor je vaak niet wist wat er in hem omging. Uren zat hij in de tuin naar de bloemen te staren.

De mooiste herinneringen heb ik aan onze autoritjes op de zondagmiddagen. Dan reden we door de dorpen rond Helmond. Wat ik altijd vervelend vond, was dat hij op het laatste moment zei “hier links”. Soms vroeg ik me af of hij nog wel wist waar we waren. Bij de boer kochten we asperges om mijn moeder blij te maken. We reden altijd naar “De Croyse Hoeve” om een biertje te drinken van de tap. Wat uiteindelijk gewoon Bavaria was. 

In de auto luisterden we vaak naar muziek en zongen mee. “Op een mooie pinksterdag”, “She’s leaving home” van de Beatles en dan zei hij altijd “Ja zo gaat dat. Op een dag gaan ze weg, je kinderen”. We zongen ook de liedjes van Simon & Garfunkel. Onze favorieten waren “The Boxer” en “Bye Bye Love”. En niet te vergeten “Annabel” van Hans de Booy, voor de melodramatiek. “Annabel het wordt niets zonder jou”.

Toen hij in het verpleegtehuis verbleef, stuurde ik hem regelmatig muziek of nam muziek mee als ik op bezoek ging. Meestal was het klassieke muziek, Bach en Mozart waren zijn favorieten. Voor Pasen zei ik altijd “Pap het is weer bijna Pasen, tijd voor de Matthäus Passion”. In het verpleegtehuis waren de medebewoners ook blij. “Uw dochter brengt altijd zulke mooie muziek mee, meneer Merkx”. Tja, kleine moeite. 

Vandaag maar even naar de Matthäus luisteren en een bloemetje bij zijn foto.

Handreiking

De bomen in bloei, licht lentegroen siert de stad

Toen werd het grijs, de bloesem gehuld in een zwarte sluier

.

Buiten was het stil, sinister stil

Waar anders mijn stad zo vol van leven is

.

Ik voelde me verslagen en triest

Hoe kan dit gebeuren op zo’n mooie lentedag

.

Ik volgde het nieuws, 

Op zoek naar een antwoord

.

Het echte antwoord zal ik nooit vinden,

Het gaat aan de waanzin voorbij.

.

De zon schijnt weer, de bomen nog in bloei

Maar een grijze mist hangt nog over de stad.

.

Laten we samen doorgaan

En de stad weer tot leven brengen.

Apenkoppen op dieet

Telefonisch consult

Vrijdag belde mijn diëtiste om met me te bespreken hoe het met “mijn dieet” gaat. Precies op het moment dat ze belde, vijf minuten te laat, stopte ik een stukje chocolade in mijn mond. Nou moet ik heel eerlijk zijn, de afgelopen weken heb ik me niet strikt aan mijn dieet gehouden. Voor het gesprek heb ik een half uur gezocht naar de brief met mijn dieetadviezen. Ook moest ik op de weegschaal gaan staan, daar heb ik een enorme hekel aan. Eerst heb ik een dikke laag stof weggehaald omdat ik het nooit doe. Gelukkig was ik niets aangekomen.

Dieetadviezen

In mijn dieetadvies staat: “in de loop van de middag 4 Apenkoppen (snoep) en in de loop van de avond 2 Apenkoppen (snoep)”. Dat ik ’s middags Apenkoppen mag hebben wist ik niet meer. Als ik overdag een Apenkop eet, voel ik me altijd schuldig. Vooral ook omdat ik hem dan gewoon in mijn mond prop. ’s Avonds eet ik ze altijd volgens een bepaald systeem. Eerst het gele, naar banaan smakende gezichtje, dan het naar drop-banaan smakende linkeroortje, daarna het rechteroortje en als laatste het resterende hoofdje. Ik ben helemaal blij dat ik zes Apenkoppen per dag mag hebben. Het leven wordt een feest, zes Apenkoppen! 

Extraatje

In het ziekenhuis had de verpleging nog nooit van Apenkoppen gehoord. Ik heb een zakje voor ze gekocht. Een mens kan toch nooit echt gelukkig zijn zonder een Apenkop. Het zou eigenlijk op de maaltijdlijst moeten staan, als extraatje. Nu kon ik drie augurken aankruisen, daar word ik niet blij van.

Paaseitjes

Wat mijn dieet betreft, moeten we het even niet over chocolade hebben. Ik mag ’s middags één stukje chocolade. Nou, ik eet wel meer dan één stukje. Ik heb een bakje Tony’s Chocolonely paaseitjes gekocht omdat daar minder eitjes in zitten dan in een zakje. Je weet ook zeker dat ze lekker zijn. Je wordt er ook niet dik van als je er maar twee per dag eet. Paaseitjes kunnen erg smerig zijn. Vooral omdat je niet ziet wat er in zit. Bij de kassa van de Jumbo lagen gratis paaseitjes. Ik beet het eitje stuk en er zat onverwacht advocaat in. Echt goor! 

Daar heeft de Vieze man van Van Kooten en de Bie ook last van bij het proeven van bonbons.

“Nee. Ik vind het geen lekkere bonbon… Getverdemme vieze bonbon… Moet er bijna een beetje van overgeven… Ik moet gauw maar naar huis, om te gaan overgeven…”

“Niet langer het zoete privilege vormt van een bevoorrechte bovenlaag”