Eeuwig of tijdelijk gekwetst, dat is de vraag.

De afgelopen weken ben ik geconfronteerd met het fenomeen “gekwetst zijn”. Ik begrijp er niets van. Bij de ene persoon denk ik waar gaat dit over. Bij de ander denk ik “je moest op zijn minst gekwetst zijn”. Bied ik mijn excuses aan en dan blijkt het niet nodig te zijn.

Bij een artikel was een verkeerde foto geplaatst, althans dat vond de persoon in kwestie.  Ik dacht nog even dat kan gebeuren totdat ik hoorde dat de zaak nogal hoog opliep. In een boze mail werd aan mij duidelijk gemaakt wat het probleem was. De man stond op de foto afgebeeld met twee zwijnen, Stip en Flip. “Ik word neergezet als een dierenmishandelaar. Gevangenschap van dieren kan ik niet accepteren. Ieder dier heeft recht op zijn vrijheid, deze opgesloten varkens worden mishandeld.” Tja, anders lopen Stip en Flip onder een auto, het is voor hun eigen bestwil. Toen begon het pas echt. “Wij, mensen, plaatsen ons boven dieren en bepalen wat we ermee doen. Zonder aan het belang van de dieren te denken, die hebben ook gevoel en een mening.“ Ik ben geen varkensfluisteraar en heb geen idee hoe Stip en Flip erover denken, maar volgens mij hebben ze het prima naar hun zin. 

Als iemand gekwetst is dan wordt het lastig praten. Hij had een lijst met namen van mensen die ook vonden dat hij als een dierenbeul werd neergezet. Vast allemaal leden van de Partij van de Dieren. Hij was ook een overtuigd vegetariër en biologisch vlees was niet te vertrouwen. Waar gaat dit naartoe, vroeg ik me af. Stip en Flip gaan we echt niet opeten. Vervolgens vertelde hij een strafblad te hebben voor mishandeling en was daar heel open over, maar als dierenbeul wilde hij niet op de foto staan. Hij plaatst dus dieren boven mensen, ook interessant. Toen we op het punt aankwamen dat velden met zonnepanalen de natuurlijk habitat van dieren aantast was ik het spoor bijster. Nogmaals bood ik mijn niet gemeende excuses aan en trok een sprint naar het toilet. Later hoorde ik dat wat hem betreft de zaak was opgelost en hij niet meer boos of gekwetst was. 

Voortaan ga ik een onderscheid maken tussen eeuwig en tijdelijk gekwetst zijn. Heb ik iemand zodanig gekwetst dat hij er zijn hele leven last van heeft dan wil ik wel mijn oprechte excuses aanbieden. Tijdelijk gekwetst zijn, valt onder de categorie onzin, daar ga ik mijn energie niet meer aan verspillen.

Reality soap: Uit het leven van de Familie Bofkont. Gedoe rond La Mama in het modderbad. Rustgevend filmpje uit het varkensparadijs.

Poëzie met humor

Een paar weken geleden was ik in bij Athenaeum boekhandel in Amsterdam, mijn absolute favoriet onder de boekwinkels. Ze hebben een uitgebreid assortiment aan poëzie. Veel mensen denken bij poëzie, saai, ingewikkeld en niet te lezen. Dat kan ik me voorstellen maar de dichtbundel die ik heb gekocht is voor iedereen een feest. Alleen al om de titel moest ik erg lachen: “Pessimisme kun je leren!”. Dat is voor een rasoptimist zoals ik een onmisbaar boek. Het zijn versjes van Lévi Weemoedt uitgekozen door Özcan Akyol. Om het eerste versje dat ik in de winkel las moest ik al erg lachen. 

Sociale pedagogiek

Vindt u

uw vrouw

op een andere vent

dan spreken

wij wel

van een leermoment

Het versje op de pagina ernaast was even goed.

BIO

In de 

Natuurwinkel

sta je 

al gauw

naast een 

zure

meervoudig 

onverzadigde 

vrouw

Om af te sluiten

Keuringsdienst van zwervers

De pakketten van

de Voedselbank

bevatten te weinig

sterke drank

Voor elk moment van de dag staat er een passend versjes in deze bundel. Mijn advies is: kopen. Als cadeautje is het natuurlijk ook erg leuk.

Lévi Weemoedt op de Nacht van de poëzie 2015

Niet Bitcoin proof

Sinds ik een Bitcoin heb, ben ik niet helemaal mezelf meer. 

Gisteren ging ik bij een collega van het museum thuis koffiedrinken. Dat ging niet helemaal soepel. Zelf zag ik de bui al hangen want dit gebeurt namelijk vaker. Dan verstoor ik de rust in een idylische Utrechtse buurt. Zet ik mijn fiets voor de raam bij mensen die naar een veel te grote televisie zitten te kijken. Die staan dan op en gaan naar het raam en kijken me aan met een blik van “Ik ken u helemaal niet, wat moet dat”. “Het is het verkeerde nummer, sorry”.

Gisteren belde ik aan bij het verkeerde nummer. Een vriendelijke man deed de deur open. Ik dacht: “Ze heeft toch geen vriend, maar ja waarschijnlijk dus wel”. De man bleef me vriendelijk aankijken maar was enigszins verontrust. – “Ik zoek Marja” zei ik tegen hem. – “Die woont hier niet” – “Waar woont ze dan wel?” – “U bedoelt Marja Boer?”- “Nee, Marja Bos” – “Maar die woont hier niet” – “Oh nou ja, waar woont Marja Boer dan?” – “Daar” – “Hier?”- “Nee, de volgende deur”  – “Dank u wel en mijn excuses voor het verstoren van een rustige zaterdagochtend”. De man was echter al verdwenen. 

Vandaag stond ik op en mijn Bitcoin was in waarde gedaald. Dat is niet de bedoeling! In de supermarkt raakte ik helemaal gefrustreerd. Moet ik hier geld uitgeven en ondertussen daalt mijn Bitcoin nog steeds. Godsakker kolere zeg, mompelde ik. Eenmaal bij de kassa aangekomen was het geen mompelen meer. Weer zei ik Godsakker kolere zeg, en schopte met mijn voet tegen de winkelmandjes. “Heeft u haast” vroeg de vrouw voor mij. Ik dacht: waar bemoei jij je mee. – “Nee, hoezo?” – “Nou u staat te vloeken en te schoppen.” – “Oh, dat is onbewust.” Ik wilde nog zeggen Gilles de la Tourette, maar dat is wat overdreven. Vervolgens gooide ik met een harde klap het boodschappenbalkje op de band. De mevrouw voor mij bleef me vragend aankijken. – “Het is mijn Bitcoin, die zakt vandaag alleen maar. Godsakker kolere zeg, zo kom ik nooit op de Bahama’s. Ik ben gewoon te laat ingestapt. Zul je altijd zien, stap ik ergens in en dan is het te laat. Godsakker kolere.” Inmiddels zag ik dat de vrouw een paar stappen bij me vandaan stond en wat angstig over haar schouder keek. Ik wou nog zeggen – “Het ligt allemaal aan de Chinezen hoor”, maar ik besloot om mijn mond dicht te houden. 

Ik verwacht dat morgen mijn Bitcoin wel weer zal gaan stijgen als de beurzen nog verder wegzakken, door de Chinezen. Maar de Bahama’s, die zijn nog ver weg. 

Update 21:30u: alle bitcoins zijn verkocht. Het was me allemaal te schimmig en werd er nerveus van. Kleine winst, ik vind het wel goed zo!

Vraag het de lente

Briefwisseling met meneer Bloei geschreven voor Up Cliëntenblad Lister. Deze keer was het thema bloei. Met een illustratie van Xandra Knoth.

Beste meneer Bloei,

Ik begrijp dat u het druk heeft nu de lente weer is aangebroken. Een hele klus om alles weer tot leven te brengen. Wat ik altijd zo knap vindt is dat u iedere boom en bloem een tijdstip geeft om te gaan bloeien. Ik verheug me elk jaar weer op het moment dat de magnolia voor mijn raam tot bloei komt. Nu bloeit de gouden regen ook erg mooi. 

De reden van deze brief is dat mijn hoofd maar niet tot bloei wil komen. Het blijft hangen in een kille miste, een glibberige ijsvlakte. Iedere dag kijk in de spiegel om te zien of ik een blos op mijn wangen heb gekregen van de lentezon. Helaas ben ik nog steeds bleek en lijk wat levenloos. Wat zou u me kunnen aanraden om ook tot bloei te komen? Misschien ben ik een laatbloeier dat kan natuurlijk en moet ik gewoon nog even wachten. Maar toch, wanneer gaat de zon mij weer verwarmen en loopt mijn gevoel uit als groene blaadjes aan een boom. 

Iedereen adviseert mij om naar buiten te gaan, wandelen in het bos of fietsen door de polder. En hier dan vooral van te genieten. Als het nog geen lente in je hoofd is, is het moeilijk om te genieten. Beter gezegd het kan zelfs gaan irriteren, de lammetje dartelen in de wei en ik neem het ze kwalijk. “Achterlijke dieren, sta eens even stil dan zul je ook zien dat het allemaal niet zo mooi is als het lijkt.” Ik moet het ze eigenlijk gunnen dat ze nog zo jong zijn en zorgeloos kunnen rondrennen.

Je kunt allerlei cursussen volgen en healingsessies doen om de lente tot je te laten komen. Maar Meneer Bloei u weet toch ook dat het niet zo eenvoudig is. Alles kost tijd en moeite en om op een bedje met bloesem te gaan liggen zoemen dat is niet voldoende. Ik drink liters lindebloesemthee maar daar gaat mijn buik alleen maar zeer van doen. Vroeger toen ik nog jong was had ik lentekriebels en werd ik verliefd op meerdere jongens tegelijk. Helaas of misschien gelukkig hoefde ik niet te kiezen want het was niet wederzijds. Jammer dat ik toen niet wist dat het fijne lentegevoel weg kon gaan. Het was vanzelfsprekend, net zoals dat er na iedere winter weer een lente komt.

Ik hoop dat ik snel weer tot bloei kom en daarna verder kan gaan groeien. Dat mijn wortels steviger in de grond zitten en ik het positieve gevoel kan vasthouden. Waardoor ik beter bestand ben tegen de kilte die in mijn hart wil kruipen.

Hopelijk heeft u even tijd om over deze brief na te denken. Ik geloof dat u me kunt helpen en met een oplossing komt.

Vriendelijke Groeten,

Mayke

Beste Mayke,

Dank je voor de mooie brief die je me hebt geschreven. Voor mij is het moeilijk voor te stellen dat de lente niet doordringt in je hart. Ik zou ook zeggen, kijk om je heen en geniet. Ik zorg er inderdaad voor dat alles aan de beurt komt. Eerst de sneeuwklokjes en krokussen, dan de blauwe druifje en tulpen. De gouden regen bloeit na de magnolia. Zonder regelmaat zou het een zooitje worden, dan weten de mensen ook niet waar ze aan toe zijn. Eerst bloeiende rozen en dan de sneeuwklokjes het zou een dolle boel worden.

Zoals iedere plant en bloem op zijn beurt moet wachten geldt dat misschien ook voor jou. Ergens in je hart zit nog een zaadje van licht en warmte en dat gaat ontkiemen waardoor ook jij weer tot bloei komt. Het is inderdaad een voorrecht van de jeugd om  onbezonnen en vrolijk te kunnen zijn. Zo kunnen ze zich goed ontwikkelen en sterk worden. 

Ik ken je niet goed, dit is de eerste brief die ik van je ontvang. Daarom wil ik niet met allerlei adviezen komen dat doen mensen in je omgeving al en daar kan ik niets aan bijdragen. Wat ik wel weet is dat sommige mensen kwetsbaarder zijn dan anderen en niet zo makkelijk tot bloei kunnen komen. Je zegt het zelf al je hebt sterke wortels nodig om overeind te blijven staan bij tegenslagen in het leven. Zodat je bij een harde wind meebuigt en niet zult breken. Soms krijg je in het leven krassen in je ziel en het kost tijd om deze weer minder diep te laten worden.

De cursussen en healingsessies daar heb ik niet zoveel vertrouwen in. Het zal het natuurlijke proces van de loop van je leven niet veranderen. Met de lindebloesem zou ik stoppen of in ieder geval minder ervan drinken. Wat je wel moet doen is blijven is hopen en dromen. Op een dag sta je weer in bloei en groeien er groene blaadjes het is een natuurlijke cyclus. Het kan soms wel even duren en misschien wel veel langer dan je had gehoopt. Als het weer eens erg kil is in je hoofd, sluit dan je ogen en denk aan de magnolia in bloei voor je raam. Probeer iedere bloem te zien en kijk naar ieder blaadje van de bloem. Ga in je gedachte dan weer terug naar de grote bloeiende boom. Misschien lukt het je niet in een keer maar ook volgend jaar gaat de boom weer bloeien. Dan kun je naar de boom kijken en door er meer van te genieten kun je de bloemen beter onthouden. 

Als ik je brief lees voel ik je verdriet, ik ben er ook door geraakt. Lieve Mayke, het zaadje van licht en warmte zit in je hart en het komt weer tot bloei, geloof me

Veel liefs en sterke, meneer Bloei

Van high culture naar lowest

Rijksmuseum

Afgelopen donderdag ben ik naar het Rijksmuseum gegaan om te kijken naar de restauratie van de Nachtwacht. Ik was enigszins teleurgesteld. Je kunt het schilderij alleen nog van een afstand bekijken, het is helemaal afgeschermd door glazen wanden. Ondertussen scant een robot het schilderij. Mijn idee van een restauratie is een mevrouw met een bril op en een penseel. Nou ja, het zal er vast mooier van worden.

Ringtone

In de trein naar huis zat er een meisje van een jaar van achttien tegenover me. Ineens hoorde ik allemaal “porno geluiden”, luid gekreun, geschreeuw en gehijg. Ik was helemaal stupéfait, zit ze nou in de trein naar porno te kijken? Doe dan in ieder geval het geluid uit! Het bleek de ringtone van haar telefoon te zijn. Tja, die herken je natuurlijk altijd. Mijn geluid van een ouderwetse telefoon leidt nogal eens tot verwarring. Maar ja het is totaal bizar. Het leek me ook een meisje dat vaak gebeld wordt. Je zal er naast wonen. Zit je heerlijk op je balkon in de zon en hop daar gaat het weer…

Me Boy

Toen ik eenmaal thuiskwam was ik moe en wilde ik even rustig op mijn bed gaan liggen. Dat zat er niet in. In mijn tuin speelde zich een klassiek drama af waarvan ik me niet kon afsluiten. Er zat een jong meisje die ’s ochtends een abortus had gehad. Laat ik helder zijn, dat is triest. Ze was echter wel een geval apart. 

Het begin

Met een vriendin was ze naar de kliniek gekomen. Tijdens de behandeling was zij met haar vriend vertrokken naar Den Haag. Ze was bedreigd door de “vader” van het kind die met zijn broer naar de kliniek was gekomen. Hij wist nergens van en had het kind willen houden. De jongen was pas twintig jaar en had geen baan. Bovendien had hij nog een andere vriendin die standaard “die hoer” werd genoemd. Van “die hoer” wist het meisje pas toen ze zwanger was van hem. Haar Nederlands was niet optimaal waardoor het af en toe wat moeilijk te volgen was. Het was sowieso moeilijk te volgen omdat het een raar verhaal was.

Problemen

  • 1. Er was niemand die haar wilde komen ophalen.
  • 2. Iemand had lopen lullen tegen haar vriend, “Me boy”, over haar zwangerschap en
  • 3. Ze spoorde duidelijk niet.

Mensen in nood

Ze was steeds aan het bellen met andere mensen. Na een half uur het drama aangehoord te hebben ben ik naar beneden gegaan om te vragen of ze hulp nodig had. Laat je een mens in nood aan zijn lot over? Als ze in een psychiatrisch ziekenhuis had gezeten was ze in de separeer gegooid omdat ze hysterisch was. Het werd ook alleen maar erger.

“Vandaag ben ik een slachtoffer geworden”. “Dit is niet menselijk, een gewond dier laat je niet eens alleen”. “Ik kan nooit meer voor de eerste keer zwanger zijn en ervan genieten, mijn kind is er uitgerukt. Weet jij wel hoe erg dát is?” “Ik ben hier fucking helemaal alleen”.

Enigszins schoorvoetend ging ik naar haar toe. Op mijn vraag of ze hulp nodig had, antwoordde ze heel rustig: “Nee ik wacht op de lift”. Waarschijnlijk “mijn lift”, anders wordt het lang wachten. 

Overleg

Op de gang kwam ik een buurman tegen en vroeg aan hem wat we met dat meisje moesten doen. Hij vond dat ik weer veel te lief was geweest door naar haar toe te gaan. – “Ze heeft liggen krikken met een Marokaan, dan krijg je dit. Wat had je voor haar willen doen? – “Een kopje thee of zo? Doen ze in Spaanse films ook altijd, probleem, kopje kamillethee”. Daar begreep hij niet zoveel van. Zelf was hij niet van plan om naar haar toe te gaan. -“Wat kan ik er aan doen?”

Rouw

Vervolgens ging het drama verder. Ze had twee maanden geleden een vriend begraven en was nog in rouw. Ik dacht, mijn God. De deur van de buurman stond nog open en ik vertelde hem dat het toch allemaal wel triest was. – “Mayke, denk je dat ik niet hoor wat ze staat de schreeuwen in de tuin”. Zelf dacht ze dat niemand haar hoorde of zag “Nee, ik zit hier in alle privacy” had ze tegen iemand aan de telefoon gezegd. Dus niet, de hele buurt kon mee genieten. Op mijn opmerking dat ze in rouw was antwoordde hij – “Een begrafenis werkt niet als anticonceptie. Als je gaat liggen neuken binnen twee maanden en dan met name met een Marokaan dan raak je gewoon zwanger”. -“Volgens mij is dit meisje een gevalletje “ps” en doet ze waarschijnlijk altijd zo hysterisch”, zei ik om de zaak wat te relativeren.

Hereniging

Inmiddels was de vriendin uit Den Haag weer teruggekomen. ”Je mag blij zijn dat ik het toesta dat je naast me mag zitten. Jij bent geen mens”. Zoals te verwachten viel kregen ze enorme ruzie. Zo ging het nog wel even door Me boy dit en Me boy dat….Vuile hoer zus en zo.  Na twee en een half uur was ik het meer dan zat. Oordoppen hielpen niet en ik wilde rust. Ik overwoog om de politie te bellen. “Er zit een verwarde persoon op “Eigen terrein” willen jullie die komen verwijderen”. Dan moet ik natuurlijk eerst zelf gaan vragen of ze wil vertrekken en daar had ik geen zin in. Ik had al wel een paar keer scheldend in het Spaans, (callate hija de puta, que mierda) uit het raam gehangen, maar dat telt niet. 

Taxi

Na drie uur, inmiddels was het half acht, is ze lachend door Me boy met een taxi opgehaald. Dat waren haar eisen. “Ik ga niet met jou alleen in een auto, lul die je bent, hoerenloper, kom maar met een taxi”. Me boy heeft dat gedaan, te aardig naar mijn mening ofschoon ik blij was dat ze vertrokken was. Eindelijk rust.