Barcelona is boos

Over twee weken ga ik naar Barcelona voor een relaxte vakantie. Heerlijk door de stad lopen, kopje koffie met krantje en lekker eten natuurlijk. Inmiddels begin ik me enige zorgen te maken want Barcelona is boos. Boos omdat de politici die een onafhankelijk Catalonië hebben uitgeroepen, na een illegaal referendum op 1 oktober 2017, lange gevangenisstraffen hebben gekregen. Ze willen dat Madrid in ieder geval met hen in gesprek gaat over een nieuw referendum. In Madrid zijn ze dat niet van plan en daarom is er een impasse ontstaan. Elke dag zijn er demonstraties, worden wegen bezet en is er een groot tentenkamp op de belangrijkste weg door Barcelona. Tussen de politie en demonstranten is er een kat en muis spel in de straten van Barcelona. Inmiddels zijn er voor 1,4 miljoen euro’s aan vuilniscontainers verbrand die worden gebruikt als barricades tegen de politie. Het vuilnis wordt nu in zakken aan de straat gezet. Met als nieuw probleem dat de demonstranten vuilnis gooien naar de politie. Niet alleen jonge bevlogen Catalanen gaan de strijd aan, er verschijnen ook filmpjes met bejaarden vrouwen die woest tegenover een peloton ME’ers staan te schreeuwen.

Inmiddels is iedereen in Barcelona de onrust wel zat. Winkeliers die hun omzet tot nul zien dalen. “Juist nu het weer omslaat kopen mensen nieuwe kleren, maar ze mijden het centrum” klaagt een winkelier. Restaurants die leeg blijven omdat mensen er simpelweg niet kunnen komen omdat de wegen geblokkeerd zijn. Kerstversiering die niet kan worden opgehangen vanwege veiligheidsrisico’s. Vooral het tentenkamp op Plaça de la Universitateidt leidt tot ergernis. Er staan ongeveer 140 tenten maar door het slechte weer zit er bijna niemand meer in. De burgermeester wil het plein niet ontruimen uit angst voor meer demonstraties.

Ik wilde mijn oranje winterjas meenemen naar Barcelona. Toen ik op internet zag dat de pers met oranje vesten aan en helmen op achter de ME’ers liep, leek het me niet meer zo’n geschikte kleur. Ik heb nu een demonstratie-proof regenjas gekocht. Eieren, vuilnis en verfbommen zullen er makkelijk vanaf glijden. Bovendien heb ik een capuchon met bontje dan hoef ik geen helm op te doen. Eigenlijk wil ik een gepantserde Canta met een waterkanon erop en natuurlijk een tennisballenmachine, daar tuf ik dan veilig mee door Barcelona. Superchill. Zoals je merkt verheug ik me op deze vakantie, niets laat mij tegenhouden. Nederlanders vinden het geen goed idee dat ik naar Barcelona ga. Spanjaarden daarentegen halen gelaten hun schouders op: het is wat onrustig…

Gewoon gaan en dan zie ik wel wat er gebeurt. 

Omslag in denken

“Ik ben er nog niet gerust op”

Op 1 januari 2020 wordt de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen (Wet Bopz) vervangen door de Wet Verplichte geestelijke gezondheidszorg (Wvggz). Ik ging hierover in gesprek met Ton-Peter Widdershoven, Senior jurist bij Stichting PVP. Hij was zijdelings betrokken bij de vormgeving van deze nieuwe wet. Ondanks dat het een serieus en ingewikkeld onderwerp is over droge materie hebben we ook veel gelachen.

Leidt de Wvggz tot een verbetering in de behandeling van mensen met psychische klachten?

Ton-Peter: “Ik zit in het kamp van de voorzichtige voorstanders: het is een verbetering voor de rechtspositie van cliënten. Tenminste theoretisch. Het sleutelwoord is maatwerk: “Wat is het minst ingrijpend voor deze cliënt?” De betrokkene heeft onder de nieuwe wet meer zeggenschap over zijn behandeling. De mogelijkheden om de gedwongen behandeling te laten toetsen door een rechter zijn ook verbeterd. In principe is er een optie bijgekomen: thuis gedwongen behandeld worden. Wil je dit niet, dan bestaat altijd nog de mogelijkheid voor een gedwongen opname in een ziekenhuis.”

Toen ik me ging verdiepen in deze wet, bekroop me het gevoel dat het een verkapte bezuinigingsmaatregel is. Opname in een ziekenhuis is veel duurder dan thuis behandeld worden. Ton-Peter: “Ik zou het een schande vinden als dit het gevolg is van de nieuwe wet. De cliënt moet altijd kunnen kiezen voor een opname. Het kan niet zo zijn dat er geen plek is en hij hierdoor thuis onder dwang behandeld wordt. Het is een keuzemogelijkheid.”

Ton-Peter: “Waar het mij om gaat is dat er een omslag moet plaatsvinden in de manier waarop we nu denken over het behandelen van mensen met psychische klachten. We vinden het heel normaal dat een patiënt gedwongen wordt opgenomen in een ziekenhuis als hij een gevaar vormt voor zichzelf of anderen en geen opname en behandeling wil.” 

In hoeverre doet de wet recht aan de wensen van de cliënt?

De wijziging van de naam psychiatrisch ziekenhuis naar accommodatie vond ik  verrassend. Als dierenvriend lijkt de nieuwe wet een uitkomst voor mensen met huisdieren. Je kunt dan eventueel thuis blijven en zorgen voor je vijf honden, dat is voor veel mensen erg belangrijk. Ton-Peter: “Maar ik heb ook een collega die er dus juist niet aan moet denken, aan dwang en controle thuis.”Maar is dit wel normaal? Ton-Peter: “Eerlijk gezegd heb ik mezelf die vraag nooit gesteld.” Het is voor mij een vaststaand feit, denk ik. Of je werkt mee aan je behandeling, zo niet dan word je gedwongen opgenomen. Als je daar dan expliciet aan toevoegt, tegen je wil. Dan begint het al te schuren. Het is een ingrijpende beslissing die anderen voor je nemen. Je gaat je huis uit en je komt terecht op een plek waar andere zieke mensen zitten en waarmee je de dag moet doorbrengen. Als je behandeling weigert in het ziekenhuis en dit tot gevaar leidt dan kun je onder dwang behandeld worden waarvan opsluiting in een isoleercel een mogelijkheid is. Toch is er geen enkel verzet vanuit de samenleving. Niemand zegt, dit kan toch niet! Geen betogers voor de deuren van psychiatrische ziekenhuizen. Zo werkt het nu eenmaal, punt. Bovendien is dit het beste voor de patiënt, denkt men. Maar wie bepaalt wat het beste is, de behandelaar, de rechter, de familie of de cliënt zelf? Ton-Peter: “ Ik   vind het belangrijk om deze vragen eens op tafel te leggen en om te gaan kijken hoe het anders kan.”

Het wordt een spannende tijd voor de dwangpsychiatrie. Ton-Peter: “Ik ben er nog niet gerust op dat het gaat lopen zoals het zou moeten. Goed toezicht door de inspectie is nodig. De belangrijkste vraag is of de patiënt die dwang en ongewenste bemoeienis straks moet ondergaan er veel beter van wordt. Een andere vraag is wat de gevolgen zullen zijn voor naasten van de cliënt en in breder perspectief de buurt en samenleving.”

Tekst en foto: Mayke Merkx

Cliëntenblad Lister UP 3 * 2019 Thema: Verlies

Bezorg zorgen

“Wij bezorgen wanneer het u uitkomt!” Dat vond ik nog eens klantvriendelijk en daarom besloot ik om een matras bij Auping te kopen. Geen moeilijk gedoe met afspraken die niet door kunnen gaan en verzet moeten worden omdat er iets wordt bezorgd.

Vervolgens werd ik gebeld en ze wilde een afspraak maken om de matras te bezorgen. “We komen de matras aanstaande vrijdagochtend bezorgen”. Dan ben ik niet thuis en dat gaat dus niet lukken. Toen ik dat de dame vertelde was ze enigszins verbaasd. “Vrijdagochtend staat de levering gepland.”

 “Maar dan komt het mij niet uit. U zou mijn matras bezorgen wanneer het mij uitkomt”

“Wanneer komt u dan wel uit “ vroeg ze snibbig. 

“Maandagochtend”. 

“Ik weet niet of we dan in de buurt zijn”.  Ik woon in Utrecht, hartje Nederland, dacht ik.

“Dan komt u op een andere dag, als u wel in de buurt bent”. 

Het werd allemaal te ingewikkeld voor de dame. 

“U hoeft zelf niet thuis te zijn, er hoeft alleen iemand de deur open te doen”. Het klonk een beetje als een oppas regelen voor je kinderen maar in dit geval iemand om de deur open te doen” Ik dacht: op deze opmerking reageer ik niet, klinkt nogal onlogisch. Ik hoorde haar zuchten aan de andere kant van de lijn. 

“Ik zal de bezorging op maandagochtend inplannen, maar ik weet niet of het lukt.” 

“Als het niet lukt, kan ik de afspraak dan nog verzetten?”. 

“Dan moet u maar even bellen, nog een prettige dag.” 

Oké. 

Vandaag kreeg ik een sms-je, maandagochtend wordt de matras bezorgd. Opgelost.

Nu ik toch mijn ergernissen aan het aanpakken ben, wil ik ook een oplossing voor al mijn boeken die nu overal in mijn huis rondslingeren. Dan koop je een boekenkast.

Op het internet vond ik een mooie kast. In maat uitschuifbaar en helemaal hip en trendy. Bij de kast stond in de beschrijving, ideaal als roomdivider. Levering voor de kerst. Helemaal goed, dacht ik. Kast besteld, het proces naar een oplossing is gestart

Even later begon ik te twijfelen. Moet de muur geschilderd worden? Kunnen al mijn boeken er wel in? Stort hij dan niet in? Wanneer wordt hij geleverd? Is hij wel eenvoudig in elkaar te zetten? Twee uur na mijn aankoop besloot ik om de bestelling te annuleren. 

In de webshop kon ik mijn bestelling niet vinden en nam contact met ze op. “De kast wordt op 15 oktober geleverd. Ik weet niet of de kast al in het bezorgtraject is”. Ik schrok, dat is inderdaad voor de kerst, maar wel erg snel. Samen met het meisje aan de telefoon annuleerde ik mijn bestelling. Als het niet lukte moest ik maar even terugbellen. 

Vanochtend belde ik ze terug omdat de annulering niet was gelukt. “Mevrouw, annuleren dat gaat niet meer, de kast is al in het bezorgtraject”. Mijn eerste gedachte was dan haal hem je hem uit het traject. 

“De kast moet retour gezonden worden”. 

“Sorry maar dit begrijp ik niet, wat houdt dat in?” 

“Nou, de kast wordt dinsdag bij u bezorgd. De bezorger belt u een kwartier voor de bezorging op. Dan zegt u dat u niet thuis bent en doet u de deur niet open. U hoeft dus niet thuis te zijn. Dan komt de kast retour en bellen we u om een nieuwe afspraak te maken om hem te bezorgen. Vervolgens geeft u dan aan dat u de bestelling wilt annuleren en dan halen we de kast uit het bezorgtraject. U moet de kast retour zenden en dat kan pas na een bezorgpoging. Daarna kunt u de bestelling annuleren” 

Ik werd wat duizelig in mijn hoofd. “Gisteren heb ik de bestelling binnen twee uur na aankoop, telefonisch geannuleerd en nu komt de kast dinsdag alsnog?” 

“Ja, het is een express bezorging” Dat merk ik. Ik zei tegen haar dat op het internet er geen express bijstond, maar levering voor de kerst.

Ze ging overleggen. Het was inderdaad allemaal vreemd. Gisteren telefonisch geannuleerd en dan toch een bezorging op dinsdag…

“Het probleem is doorgestuurd naar de manager. Misschien is de kast nog in het warenhuis en dan wordt hij niet bezorgd.” Vandaag krijg ik een mail met een antwoord of het lukt. 

Ik vind het allemaal uitermate inefficiënt. Het hele land doorrijden met een kast waarvan nu al duidelijk is dat hij niet bezorgt hoeft te worden. Waarvan al duidelijk is dat hij retour komt. En dat ik vooral de deur niet open moet doen. Ben benieuwd hoe dit afloopt. Vooral omdat op dezelfde dag een ‘echte’ boekenkast van Ikea wordt bezorgd waar ik wel de deur voor open moet doen. Een collega bij Cervantes zei voor de grap “Ik denk dat ze een keuken bezorgen die door iemand anders is geannuleerd”.

Biggetje?!

Vandaag keek ik naar mijn Apenkoppen en even schrok ik. Wat is er met mijn Apenkoppen aan de hand? Ik zag er roze tussenin. Is er nou één bedorven? Maar nee, het was een Biggetje. Dat kan toch niet, een biggetje tussen mijn Apenkoppen. Waar moet het met de wereld naartoe als je niet eens kunt vertrouwen op je Apenkoppen?

Alle Apenkoppen moeten worden teruggehaald uit de winkels om verdere verwarring en onrust te voorkomen. Kinderen raken getraumatiseerd. Biggetjes, tussen de Apenkoppen. Daar kan een kind niet mee omgaan. Slapeloze nachten zullen volgen.

De verpakking heb ik niet meer dus Katja bellen heeft niet zo veel zin. Eigenlijk wil ik wel voor dit leed gecompenseerd worden. De volgende keer ga ik in de winkel eerst de zak goed controleren. Eventueel bij de klantenservice van de AH vragen of ze de verpakking open willen maken.

Wat moet ik nu doen? Het Biggetje opeten of weggooien? Bah wat een ingewikkelde dag vandaag.