Drie maal verdwijnen is tentoongesteld.

De afgelopen maanden ben ik erg creatief bezig. De schildersdoeken, verf, linoleum en kwasten zijn niet aan te slepen. Ik ga met name naar buiten om naar de schilderswinkel te gaan. Veel tijd voor een ontspannen wandeling heb ik niet meer. Er moet geproduceerd worden in Huize Merkx, inmiddels woon ik mijn atelier. Als alle afgedrukte lino’s op het wasrek liggen te drogen, dan denk ik ‘mooi productiemaatschappij Merkx draait op volle toeren’. Want als de lino’s liggen te drogen, ben ik al weer bezig met de compositie van een schilderij. 

Even was ik ongerust dat mijn werk stil zou komen te liggen bij een opname in het UMC, maar daar ga ik gewoon weer verder. Ik heb daar ook de mogelijkheid om nieuwe dingen te proberen, zoals bijvoorbeeld foto’s overzetten op houten panelen of grotere doeken schilderen. Voor het maken van schilderijen met drie verdwijnpunten heb je namelijk veel ruimte nodig.

Inmiddels hangt er een schilderij van mij in het ‘Hersencafé’ van het UMC. Een plek die drukbezocht wordt door patiënten, personeel en bezoekers van de afdeling psychiatrie. 

Dat voor iemand die de tekenleraar op de middelbare school tot waanzin heeft gedreven, is het niet gek. De opdracht was teken je idool met inkt. Toen ik de piramiden van Cheops wilde tekenen, mocht dat niet. “Idolen zijn mensen zoals George Michael, Madonna of Elvis. Geen stenen!” schreeuwde hij door het lokaal. Uiteindelijk heb ik toen zijn idool, Seth Gaaikema moeten tekenen. 

Maar nu wordt er een schilderij van mij tentoongesteld. Eerlijk is eerlijk, het is geen portret maar een lijnenspel. Eindelijk waardering voor mijn bijzondere rechtlijnigheid.

Kerst, de groeten

Voor mensen die het nog niet weten, Karaoke vind ik echt fantastisch. Ik kan helemaal niet goed zingen en het is dus niet om aan te horen. Afgelopen week heb ik toch alvast een kerstgroet ingezongen “Eenzame kerst” van André Hazes. Het ziet er naar uit dat ik door de Corona de kerst alleen ga doorbrengen. Ik heb niet eens drie vrienden om uit te nodigen, maar dat terzijde. 

Het opnemen van zo’n kerstlied dat gaat natuurlijk niet in één keer goed en het moest een paar keer worden overgedaan. De buurman werd er zo wanhopig van dat hij aanbelde en vroeg of ik alsjeblieft zou willen ophouden met zingen. Hij noemde het nog zingen, dat is positief. Wat ik wel een beetje teleurstellend vond is dat hij niet aan me gevraagd heeft om samen met hem kerst te vieren. Door Corona zijn er veel eenzame mensen waar nu extra aandacht voor is. Mijn kerstgroet werd duidelijk niet als een roep om aandacht geïnterpreteerd. 

Eenzame kerst, vertolkt door Mayke

Lekke band

Is de Sint weer in het land en dan heb heb ik meteen een pepernoot in mijn achterband. Gisterenochtend wilde ik naar huis gaan en toen was mijn achterband ineens lek. Dan sta je daar op een verlaten Uithof, geen fietsenwinkel te vinden. Naar huis lopen had gekund maar het is nog best ver met mijn zware fiets. 

Ik ben met de bus naar huis gegaan zodat ik een week de tijd zou hebben om de band te plakken of een fietsenwinkel te vinden. Een nieuw banden-plaksetje moest ik in ieder geval wel kopen omdat het al een hele tijd geleden was dat ik een band had geplakt.

Ik trap er namelijk iedere keer weer in bij de fietsenwinkels. Op een groot bord staat altijd “Bandplakken €4,50” Dat vind ik een mooi bedrag om zelf niet te hoeven klussen. Eenmaal binnen begint de louche handel.

‘Was de band ineens leeg?’ vraagt de fietsenmaker dan. ‘Nee, vanochtend was hij ineens lek’. ‘Misschien is het een klein gaatje en kan ik hem plakken. Anders moet er een nieuwe binnenband in’. ‘Wat kost een nieuwe binnenband €12,50.’ Kassa!!!!

Meestal ben ik nog wel zo bijdehand om te zeggen dat er in de buitenband geen groot gat te zien is. De band kan vast geplakt worden. Het verneukeratieve is dat je nooit zeker weet of hij de band echt niet kon plakken. Voor hem is het namelijk veel makkelijker en lucratiever om er een nieuwe in te doen. Van te voren zegt hij het niet te weten en als je je fiets weer op komt halen zit er nieuwe band in en die zal je moeten betalen.  Ik heb weleens gevraagd of hij me eerst wilde bellen voordat hij er een nieuwe in zou doen. Dat ik in dat geval eerst zelf een poging wilde wagen om de band te plakken. Het heeft helemaal geen zin om dat te vragen, natuurlijk zegt hij dat het kansloos is ‘groot gat!’ Om een foto te vragen van dat grote gat heeft ook geen zin.

De tussenconclusie is: een lekke band kost je €12,50 voor een nieuwe binnenband. De fietsenmaker gaat je band namelijk niet plakken. 

Het kopen van een banden-plaksetje is ook niet eenvoudig. In de eerste fietswinkel waar ik het wilde kopen leidde het tot verwarring. ‘Wat wilt u? Wacht ik pak even mijn spatscherm dan ik makkelijker met u praten’. De afstand was geen probleem. Hij begreep gewoon niet wat ik wilde hebben. “Een band plakken? Dat is iets van vroeger, ouderwets! Dat doen we tegenwoordig niet meer. Gewoon direct een nieuwe binnenband erin.’ 

De band plakken is me uiteindelijk niet gelukt. Waarschijnlijk heb ik met de band er op te leggen een gat in de binnenband gemaakt. De fietsenmaker had ook grote twijfels bij de kwaliteit van de buitenband. Die moest ook vervangen worden door een zogenaamde ‘anti-lek fietsenband’. Ik kon het niet laten om te vragen wat een ‘niet anti-lek fietsenband’ kost en hoeveel groter de kans is dat deze sneller lek is. Het is weer een totaal onzinnige verkooptechniek. Niemand met een lekke band koopt een ‘niet anti lek’ buitenband. Je wilt gewoon geen gedoe meer, geen lekke banden meer. Dan maar €10,00 extra betalen. 

Eindconclusie: Je gaat naar binnen bij een fietsenmaker om je band te laten plakken voor €4,50 en je haalt je fiets weer op en rekent €40,- af. Dat noem ik nog eens goede handel.

Er was overigens ook nog een spaak gebroken. Die moest natuurlijk worden vervangen omdat er een dominfo-effect ontstaat ‘Één spaak stuk, volgende spaak ook stuk, gaat zo door. Wordt alleen maar duurder’. Nou dat was het toch al geworden, ‘alleen maar duurder’.

Uit met de pret.

Ik heb al vijf dagen geen sigaret meer gerookt. Zolang ik in mijn huis zat, was er niks aan de hand, lekker een peukje bij de koffie ’s morgens. Fijn om zo de dag te beginnen. Maar eenmaal buiten werd het een ramp. Op steeds meer plaatsen mag niet gerookt worden. Eerst niet meer binnen en toen niet meer buiten op een terras. Daar gaat de lol van een espresso met krantje en sigaret in de zon op een terrasje. 

Mensen begonnen ook echt raar te doen. Dan zat ik buiten in een parkje rustig te roken. Vraagt een vrouw ineens aan me ‘Kunnen we van bankje wisselen, dan zit ik niet in uw rook. De wind komt namelijk van die kant .’

Het is gewoon de voorloper van ‘aanhoesten’, iemand ‘uitroken’. Dat het hele park blauw staat van de rook door het barbecuen dat is geen probleem. Maar och, och, och, u rookt in de buurt van een kinderspeeltuin. Wilt u daar onmiddellijk mee stoppen! Weet u wel hoeveel giftige stoffen u zomaar de lucht in blaast! Ik kreeg dan altijd de neiging om met drie sigaretten in mijn mond daar te gaan staan stomen. 

Op vakantie was het ook niet leuk meer. Gelukkig zijn Spanjaarden niet zo hysterisch als Nederlanders en mocht je in de buitenlucht overal nog roken, zelfs in speeltuinen. Binnen is roken daar ook verboden. Op mijn hotelkamer mocht ik overigens gewoon roken. “Si no lo veo…” (Als ik het niet zie…) Waar ik wél helemaal geïrriteerd door raakte, was het bedelen om sigaretten. Vooral in Valencia was het een plaag. Als ik een sigaret opstak dan kwamen overal mensen vandaan die een sigaret wilden hebben. Ik voelde me een sigarettenautomaat en hield er snel mee op om er één te geven. “Puta turista” was dan hun antwoord. Fijn, gezellig op vakantie….

De vraag is natuurlijk of ik het vol ga houden om niet te roken. Zolang ik in het UMC ben zal het wel lukken. Ik zie het werkelijk niet zitten om buiten het terrein te gaan staan roken. Tien minuten lopen en dan sta ik ‘in the middle of fucking nowhere’ in de regen onder een parapluie te roken met wat andere “lowlife’s”. 

Het geld wat ik nu bespaar door niet te roken stop ik een spaarpotje en daar kan ik dan weer mooie schilderspullen van kopen. Vandaag heb ik de prijs van een pakje sigaretten wel verhoogd. Dat kan nu; ik bepaal de prijs. Van €5,- naar €6,-. Een pakje in de winkel kost namelijk €7,70. Wat natuurlijk een onmogelijk bedrag is en ze gaan niet in de bonus.

Ik vond de boodschap “Roken is dodelijk” wel geruststellend. Geeft toch een soort garantie dat het leven eindig is en wat de oorzaak kan zijn. Uiteindelijk is het leven zelf namelijk dodelijk. Nu moet ik maar afwachten wat de oorzaak is. Covid-19 is ook dodelijk, daar kan ik wel even mee vooruit.

Wanneer de zorg in rook vervliegt

Verhuisbericht

Beste fans,

Linnard & Dien zijn verhuisd. Hun populariteit overstijgt die van Vrouwvolvragen.

In een artikel in het Hellemondse dagblad zie Linnard hierover het volgende:

“Ons nichtje Mayke is een aardig vrouwke, maor we motten nau an ons zelf denken. Dien en ik willen graog een eigen plekske op het net.”

Ze gaan natuurlijk niet weg uit hun geliefde Helmond maar ze maken een digitale verhuizing. Je kunt hun avonturen nu volgen op https://linnardendien.net/

Op deze site vind je extra tekeningen, korte verhalen en de mooiste Hellemondse uitdrukkingen. Aan beeldbellen met L&D wordt gewerkt. Dien moet eerst nog worden overtuigd van de lol hiervan.

Iedereen is van harte welkom.

Groeten,

Vrouwvolvragen