Lang leve de lockdown

Als één winkel in Utrecht blij mag zijn dat er de afgelopen weken alleen een afhaalservice was, dan is het de Amac. Ik vond dat het weer eens tijd werd voor een nieuwe iPad. De oude was erg traag. Maar ja ik word ook al een dagje ouder en dat merk ik met de allernieuwste technologie.

Hallo ik ben het…

Zojuist wilde mijn iPad niet opstarten omdat hij mijn gezicht niet herkende. Dan begin ik direct een discussie met mijn iPad “Hé doe niet zo flauw je ziet toch dat ik het ben! Nee ik ga de code niet intoetsen. Moet mijn bril nou op of af om herkend te worden?! Weet je wat; zet zelf een bril op! Dan ben ik nog maar net begonnen. Bovendien is de thuisknop verdwenen en vervangen door een balkje. Ik hield nou juist zo van deze knop altijd een plek om naar terug te keren. Home sweet home.

iPencil

Het ging helemaal fout met de iPencil. Die deed het gewoon niet, alleen wat vage vegen op het scherm. Tekenen met mijn vinger in Procreate geen enkel probleem. Maar de pen deed het op het scherm niet. Hij werkte wel als ik hem gebruikte om iets aan te tikken maar tekenen, nee. Bij de handleiding stond dat ik twee keer moest tikken op de pen om van functie te veranderen. Waar ik precies op de pen moest tikken was volkomen onduidelijk. Ik tikte overal en nergens met weinig of veel kracht. Geen resultaat. Gelukkig kon ik deze functie uitzetten.

Na twee dagen het internet afstruinen om een oplossing te vinden, was ik nog geen stap verder gekomen. Ik heb van alles geprobeerd. Het voelde surreëel: een pen die geen pen is. Of een pen die zoveel eigen denkvermogen heeft dat de gebruiker het niet meer kan begrijpen. Het tekenprogramma Procreate biedt hondenderden mogelijkheden tel daar een pen bij op die ook weer -tig mogelijkheden heeft, nou dan wordt het erg ingewikkeld.

Als de Amac gewoon open was geweest dan was ik hoogst waarschijnlijk teruggegaan met mijn pen. Dan had ik weer moeten wachten voordat ik aan de beurt was bij de servicebalie. Tegenwoordig geven ze je een kopje koffie om de wachttijd wat aangenamer te maken. Zotte boel, mijn koffie drink ik graag in een koffiebar, maar deze zijn dicht. Bij de Amac wil ik iets van Apple en bij de Starbucks wil ik koffie. Simpel lijkt me.

Eenmaal aan de beurt had ik dan een nieuwe pen gewild, want deze is stuk, hij doet het niet. Zo’n jongen zou dan dingen zijn gaan doen die ik thuis ook al had gedaan. In het meest gunstige geval had hij hem gemaakt. Zo niet dan was ik boos geworden en ik was in mijn autistische modus geschoten: deze is stuk en ik wil een nieuwe.

Gelukkig heb ik de pen zelf gemaakt voordat de winkels weer open zijn gegaan. Hij was dus niet stuk maar de instellingen stonden verkeerd. Nu kan ik eindelijk fijn gaan tekenen op mijn iPad.

Het onzekerheidsprincipe

We leven, maar niets in het leven staat al vast. In 1927, bijna honderd jaar geleden, maakte de wiskundige Heisenberg een formule “het onzekerheidsprincipe’

Niets is exact te voorspellen. Er is altijd een marge van onzekerheid in de menselijke kennis. En in die marge van onzekerheid dacht ik altijd dat daar kunst was, schilderijen, liederen, beelden, concerten…

Het principe hangt echter samen met het feit dat de waarnemer, door een getuige te zijn, de werkelijkheid die hij waarneemt beïnvloedt, verandert en een onveranderlijke onzekerheid introduceert.

Misschien zijn de komende dagen nog steeds uitzichtloos en grijs, maar misschien ook niet. Alles verandert. Dat de dagen die nog moeten komen het venster van hoop openen. Dit zal een goed begin zijn.

Een gelukkig en gezond 2022

Documentaire fotografie les 3: Rijkdom

Afgelopen zaterdag ben ik de hele dag in de Teekenschool bij het Rijksmuseum geweest. Een inspireerde leeromgeving. ’s Ochtends een workshop Blauwdruk en ’s middags mijn fotocursus.

Deze week was de opdracht: fotografeer rijkdom, rijke mensen. De PC. Hoofdstraat om de hoek is een mooi uitgangspunt. Eerlijk gezegd vind ik het niet zo’n uitdaging om rijkdom te fotograferen, ik houd meer van het rauwe, het leven met rafels. De hele klas ging richting de PC Hoofdstraat, tien mensen die rondstruinen met een camera in één straat is wel veel. Het was een uitdaging om niet een medecursist op de foto te krijgen.

Jongens die stonden te wachten in de rij bij Louis Vuitton reageerden erg agressief toen ik een foto maakte. Veel gevloek en wat dreigementen. “Al weer iemand met een camera. Wat moet dat, sodemieter op. Ga weg!” Ik probeerde aan hem uit te leggen dat ik alleen een foto had gemaakt van de rij met paraplu’s. Gelukkig werd hij toen weer wat rustig. Toen ik vroeg of hij op de foto wilde begon de scheldtirade weer van vooraf aan. Oké helder, wegwezen.

“De wachters” bij Louis Vuitton

Één man zag er erg hip en duur gekleed uit. Toen ik vroeg of ik een foto van hem mocht maken werd hij helemaal blij. Eindelijk een goede gelegenheid om met zijn rijkdom te pronken. Hij had een heerlijk Londens en accent en tijdens het maken van de foto’s bleef hij maar praten. Top voor mij. Door het natte weer was het moeilijk om het beeld helemaal scherp te krijgen, natte bril, natte lens…

Bij de tramhalte zag ik een man met een teckel staan met een regenjasje aan. Bizar hoe wij onze huisdieren steeds meer personifiëren. Ik vind het ook het toppunt van rijkdom, het kost een kaptaal om je hond zo aan te kleden. Terwijl het hondje zelf al een heerlijk vachtje heeft.

Later kwam ik de man tegen met zijn hond en hij wilde graag op de foto.  Let op de kleine teckel in de tas, het middelpunt van deze foto

Bij het stoplicht stond naast me ‘An englishman in Amsterdam’. Vooral de paraplu deed me aan dit liedje van Sting denken. Even later stond hij te bellen bij een bloemenwinkel. Deze jongen had een uitstraling van casual en rijk maar had vooral veel flair.

Om de serie compleet te maken wilde ik ook de armere mensen in beeld brengen. Eerst twijfelde ik hierover. Mag je een foto maken van iemand om de reden dat hij ‘arm’ is. Met rijkdom wil je graag pronken terwijl armoede toch graag wordt verhuld. Als je geen echte LV tas kunt kopen dan koop je een goede nepper op een markt in Turkije. Ik vind dat deze mensen ook gezien dienen te worden en een foto waard zijn. 

Veel mensen reageerden negatief. Zo negatief dat ik soms bang was om een klap voor mijn kop te krijgen. Bezorgers heb ik gefotografeerd omdat ze heel hard moeten werken voor weinig geld. Ook wel uitbuiting genoemd. De jongen in het busje wilde niet op de foto. Met wat overtuigingskracht lukte het me toch: “Dan kijk je toch gewoon naar buiten met je capuchon op.”  

Ik zag ook een man die ondanks het koude en regenachtige weer bij een minibieb stond. 

Wellicht is de held van de dag deze man met dreadlocks en een joint. Hij zag mij lopen met een camera en verwees me naar de ontruiming van een pand in de Marnixstraat. Eerst wilde ik een foto van hem maken. Daar klaarde zijn gezicht helemaal van op.

Het fotograferen van de ontruiming van het kraakpand werd me onmogelijk gemaakt door de politie. Eerst werd ik weggestuurd door een agent. Maar zo makkelijk gaat dat niet. Als ik weg moet dan blijf ik zeker. Ze hadden de hele ontruiming afgeschermd met ME-busjes. Op een andere plek fotografeerde ik weer verder. Toen een politieagente me om mijn perskaart vroeg, moest ik alsnog vertrekken. De krakers werden onder luid gejuich van het publiek afgevoerd in gereserveerde bussen van het openbaar vervoer.

Het was weer een regenachtige, grauwe, kille middag maar ik heb me in ieder geval prima vermaakt.

Les 2: Handen fotograferen

Afgelopen zaterdag ben ik naar de tweede les van de cursus documentatiefotografie gegaan in het Rijksmuseum. Deze keer was de opdracht: fotografeer handen. Er werden eerst wat voorbeelden gegeven van afbeeldingen met handen en de eventuele betekenis van de positie van deze handen.

Mooie opdracht. Zoals vaker vind ik het moeilijk om een opdracht goed te interpreteren. Of beter gezegd vinden andere mensen het moeilijk om mijn interpretatie van de opdracht te begrijpen. Voor mijn gevoel heb ik best veel betekenisvolle handen gefotografeerd. Eerlijk gezegd heb ik ook een beetje lopen rommelen door aan mensen te vragen of ik een foto van ze mocht maken in verband met een cursus. Niet omdat de handen zo interessant waren maar omdat ik het beeld mooi vond of een ongekend moment van toeval.

Deze politieagent heb ik gefotografeerd omdat ik vond dat hij rustig alles in beschouwing nam en plezier in zijn werk had. Vooral na de rellen in Rotterdam die avond ervoor vond ik dat de politie wel mooi in beeld gebracht mocht worden.

Alles onder controle

Deze mevrouw zat in een koffiebar van haar koffie te genieten met een krant erbij. Wanneer zie je nog iemand een krant lezen? Ze vond het eerst niet goed dat ik een foto van haar maakte. Toen ik haar geruststelde door te zeggen dat hij alleen in de cursus zou worden gebruikt vond ze het prima.

Zaterdageditie

Dit is een voorbeeld van mooi plaatje.

Fiets Museumplein

Vervolgens komt de eigenaar van de fiets, tja die moet dan ook op de foto. Deze foto heb ik uitgekozen omdat alles in beweging is behalve zijn handen.

Fiets met eigenaar

De nummer 1 van deze les is een kleurrijke man op de fiets waarvan alles vaag is, behalve zijn handen.

Scherpe hand

Voor mij was het hoogtepunt van de dag een Canta. Dat kan ook niet anders. Het is een prachtig uniek exemplaar op een unieke en perfecte locatie. Een klassiek rode met ductape aan elkaar geplakte Canta, op het Museumplein voor een blauwe afscheiding. Beter kan het niet. Ik heb de Canta van alle kanten gefotografeerd en ik ben zelfs op de grond gaan liggen voor een unieke foto. Gelukkig is de Canta van Linnard en Dien nog altijd niet overtroffen.

  • Linkerhoek voor
  • Rechterhoek achter