Mayke 007

Ik volg een cursus Spaans bij Vamos om mijn Spaans wat te perfectioneren. Er is altijd nog wel wat te leren. Vandaag had ik les en hadden we het over Cervantes. Bij het begin van de cursus dacht mijn leraar dat ik door Cervantes was gestuurd om te bespioneren. “Hoe geven ze les bij Vamos?” Eerst dacht ik dat het een grap was. Ik ben breed inzetbaar maar om te bespioneren moet je mij niet op pad sturen. Binnen een kwartier vertel ik dat ik een speciale missie heb. Hij vond mijn Spaans ook te goed, wat kan ik  haar nog leren? Dat vond hij verdacht.

Bij Altrecht zouden ze waarschijnlijk denken dat ik last heb van een waan als ik vertel dat ik een spion ben. Dat ik undercover Spaanse les volg. Maar verder gaat het prima met me. Het voordeel zou wel zijn dat Cervantes mijn lessen betaalt. Gelukkig zag mijn leraar snel in dat ik gewoon kwam om Spaans te leren. Het grappige is dat ze bij Cervantes nu mensen voor privéles naar Vamos sturen omdat ik zo enthousiast ben over hun manier van lesgeven.

 

Bonus hel(p)

Afgelopen week was ik bij de Albert Hein en ik was mijn bonuskaart vergeten. Ik dacht dat kunnen ze bij de kassa wel “regelen”. Zonder kaart krijg je geen korting dus ik vroeg aan de caissière of zij een mogelijkheid had om het op te lossen. “Dan moet u aan mij vragen of ik een bonuskaart wil intoetsen”. “Ja, dat is fijn”. Bij het afrekenen vroeg ze aan me “Wilt u korting?”. “Ja” “Dan moet u aan mij vragen of ik een bonuskaart wil intoetsen” “Ja dat is oké”. Toen werd ze harstikke boos “Nu heeft u het nog steeds niet aan me gevraagd”. Mijn antwoord was dat ik het niet begreep. “U moet aan mij vragen of ik een bonuskaart wil intoetsen!!!!” Ik stond helemaal perplex bij de kassa, wat is hier het probleem???? Waarschijnlijk dat ik letterlijk moest vragen of ze een bonuskaart wilde intoetsen. Inmiddels was ik zo gestrest dat ik stond te kloten met mijn pinpas. De rij achter mij werd alleen maar langer. Oh, help! Het hoofd van  de caissière was intussen van rood naar paars verkleurd. “Wilt u de bon!” “Nee” antwoordde ik snel, ik wil hier weg. “Bedankt en nog een fijne avond” schreeuwde ze naar me. Toen ik langs de klantenservice liep dacht ik, “Ik ga vragen wat hier in godsnaam aan de hand is”. Maar goed, ik was mijn bonuskaart vergeten en dat was het begin van het probleem.

Inmiddels heb ik vijf bonuskaarten. In elke portemonnee en rugzak zit een kaart. Zo heb ik er altijd één bij me. Gelukkig waren die gekke hamsters er niet, dat was weer een meevaller.

Mijn Hemeltje

Spirituele ervaring of werd ik gewoon gek. Ik liep ik door Barcelona en ik zag een gotische kerk. Van buiten was er weinig aan te beleven maar van binnen was het prachtig. Ik heb een tijdje zitten rondkijken in de kerk tijdens de kerkdienst. Achterin de kerk zat een pastoor in een biechthokje. Ik wilde met hem praten maar durfde dat niet goed. Er gebeurde al iets typisch bij het aansteken van de kaarsjes. Één voor mijn moeder en één voor mijn vader en Jeroen kan ook wel wat hulp van God gebruiken. Je moest een muntje van twintig cent in een apparaat gooien en dan ging er een lampje branden. De eerste twee keer ging het goed maar het derde lampje voor Jeroen wilde niet gaan branden. Toen werd ik behoorlijk boos, stond ik vloekend in de kerk en moest ik me inhouden om niet tegen het apparaat te gaan slaan. Bovendien dacht ik dat God Jeroen nu al had opgegeven. Daar werd ik ook boos om, maar ja misschien kost hij meer dan twintig cent.
Vervolgens ben ik naar de pastoor in het biechthokje gegaan om te vragen of mijn moeder in de hemel is en daar rust heeft gevonden. Ik dacht ik wil het gewoon weten en deze pastoor heeft het antwoord. Het was een beetje vreemd dat ik de pastoor niet kon zien. Maar goed, zijn antwoord was dat alleen God weet of ze in de hemel is. Als ze het laatste heilige sacrament heeft gehad, een katholieke begrafenis heeft gehad en ze een goed mens was dan kan ze naar de hemel. Daar voldoet ze wel aan dus ik veronderstel dat ze in de hemel is. Ik werd ook nog gezegend door de pastoor. Kan nooit kwaad dacht ik.

Ik heb toen mijn zus geappt met de mededeling dat ons Mam in de hemel is en dat ze daar rust heeft gevonden. Ik vond het een mooie boodschap die ook troost geeft. Daar dacht mijn zus totaal anders over. Ze vond het ECHT een hele rare actie. De hemel bestaat niet, het is totale onzin. Van haar moest ik teruggaan naar mijn hotel en mocht er niet meer uit. Ik moest contact opnemen met Altrecht omdat ik hartstikke manisch was. Bij Altrecht vonden ze het gelukkig niet zo vreemd, maar ik moest het wel rustiger aan gaan doen.

Alles bij elkaar was het een beetje vreemd om in plaats van vergiffenis voor je zonden, te vragen of mijn moeder in de hemel is aangekomen. Maar als je het nuchter bekijkt was er niet zo veel aan de hand. Ik ben gewoon de kerk uit gegaan met een opgelucht gevoel.

Crypte Sagrada Familia

De afgelopen week was ik in Barcelona. Het eerste wat ik heb bezocht was de Sagrada Familia. Ik was er al eens eerder geweest maar het blijft een wonder. Deze keer ben ik ook naar de crypte gegaan.

Ondanks het feit dat je er geen foto’s mag maken, heb ik het wel gedaan. Ik vroeg aan een man bij de ingang of ik foto’s mocht maken. Dat mocht dus niet. Toen heb ik een verhaal verzonnen dat ik een schrijfster ben en een artikel wil schrijven over de crypte omdat daar weinig over bekend is. Ik had van te voren schriftelijk toestemming moeten vragen, maar ja dat had ik niet gedaan. Het duurde minimaal een week om toestemming te krijgen. De Spaanse bureaucratie. Dan ben ik al weer in Nederland, was mijn antwoord. Uiteindelijk mocht ik zonder flits toch foto’s maken.

De crypte is het eerste deel dat werd gebouwd van de Sagrada Familia en werd voltooid in 1891. Gaudí was de tweede architect die aan de crypte werkte. Het oorspronkelijke ontwerp van Francisco de Paula del Villar en Lozano werd vervangen door het ontwerp van Gaudí. Bij het overnemen van de bouw van de crypte respecteerde hij het neo-gotische karakter van het ontwerp. Hij paste het ontwerp wel aan, aan zijn naturalistische idealen.

De crypte bestaat uit vijf kapellen, gerangschikt in de vorm van een rotonde, en een kapel met een gekruisigde Jezus.

Een altaarstuk is gewijd aan de Sagrada Família met een beeld van de beeldhouwer Josep Llimona. Gaudí’s bijdrage is het ontwerp van de lampen.

Één van de andere schatten van de crypte is de Romeins mozaïeken vloer met afbeeldingen uit de natuur, gemaakt door Màrius Maragliano.

Het meest bijzondere aan de crypte is dat Gaudí hier is begraven in de kapel van Virgen del Carmen.

Kapel Virgen del Carmen
Kapel Virgen del Carmen met op de achtergond een versiering in Trencadis.
Kapel Mare de Deu de la Mercè
Mare de Deu de la Mercè, patroonheilige van de stad Barcelona
Kapel Sint Jozef
Kapel Sint Jozef
Hoofdaltaar
Hoofdaltaarstuk gewijd aan de Sagrada Família, beeldhouwer Josep Llimona
Kapel Jezus
Kapel Jezus
Neo-gotische glas in lood raam
Neo-gotische glas in lood raam
Aankondiging
Aankondiging
Altaar lampen van Gaudi
Altaar lampen Gaudí
Kapel Jezus aan kruis
Kapel Jezus aan kruis
Dakkapel
Dakkapel
Begraafplaats Gaudí
Kapel Virgen del Carmen, begraafplaats van Gaudí
biechtstoel Glas in lood Gaudi
Biechtstoel met glas in lood ontwerp Gaudi
Romeinse mozaïek
Romeinse mozaïeken vloer gemaakt door Màrius Maragliano.

 

Op de step, ben zo blij dat ik hem heb

Vandaag ben ik vroeg boodschappen gaan doen in verband met de warmte. Ik was nog niet helemaal opgestart maar dat leek me ook niet nodig. Je maakt een lijstje met boodschappen, in de winkel doe je ze in je mandje en bij de kassa reken je af. Eenvoudig.

Helaas was het niet zo simpel. Om te beginnen stonden er twee vrouwen te praten voor het schap met de maaltijdsalades. Het gezicht van de ene vrouw stond op huilen en de andere vrouw keek erg serieus. Er was hier duidelijk sprake van een probleem. Voorzichtig vroeg ik aan hen of ik er even bij mocht. Ze keken me heel boos aan en ik dacht “Oké ik ben al weg, ik kom later wel terug”.

Ik liep door de supermarkt en steeds was er een meisje op een stepje die me bijna omver reed. Het begon me allemaal behoorlijk te irriteren. Eerst twee vrouwen die een trauma staan te verwerken in de supermarkt, vervolgens een meisje op een step, waar houdt dit op?

Het was vast weer zo’n montessori kind, die zelf de grenzen moet leren kennen. Waarbij de ouders hun kind niet opvoeden maar dit overlaten aan anderen. Aan mij, in dit geval. Ik vroeg aan het meisje om met haar step naar buiten te gaan. Buiten rijdt je op je step en niet in de supermarkt”. Ze keek me aan met de blik  van “Waar bemoei jij je mee”. Het was veel te vroeg voor deze missie en ik dacht laat haar maar… Zen.

Even leek het erop dat het meisje wat voorzichtiger door de supermarkt reed. Ik vroeg me wel af “Waar zijn de ouders van dit kind?”. Bij het toetjesschap reed ze weer bijna tegen me aan. Mijn frustratie-tolerantie grens was bereikt. Mijn intentie was om met mijn been tegen haar step aan te duwen. Per ongeluk raakte ik het meisje, niet hard overigens. Ze begon direct hard te huilen en te roepen “Je mag me niet schoppen!” Ik zei tegen haar dat ze moest ophouden met huilen omdat er niks aan de hand was, dat ik haar niet had geschopt. Een man in de supermarkt begon zich er mee te bemoeien, “Je schopte haar wel”. Het enige wat ik nog kon zeggen was: “Oké sorry…” Ik had geen zin in een discussie over dit shit kind met haar stepje en liep gewoon weg.

Terug naar de maaltijdsalades in de hoop dat het probleem van de vrouw opgelost zou zijn. Tot mijn grote schrik stond het meisje bij de vrouwen voor het schap. Het kind riep direct “Die mevrouw heeft me geschopt.” En ze wees naar mij. De moeder van het meisje begon tegen me te schreeuwen of ik wel goed bij mijn hoofd was. Ik probeerde mezelf nog te verdedigen door te zeggen dat het een corrigerend tikje tegen haar stepje was en ik haar niet echt had geraakt. Dat hielp niet. Om verdere problemen te voorkomen overwoog ik om mijn mandje met boodschappen te laten staan en snel de winkel uit te lopen. Maar ja, dan heb ik geen eten. Ik liep vlug naar de kassa en gelukkig was er geen lange rij en stond ik snel buiten. Ik ga nooit meer vroeg naar de supermarkt.

 

 

Tripadvisor sucks

Voor mijn vakantie in Barcelona had ik een leuke activiteit geboekt bij Foto-ruta.es. Een combinatie van een fotocursus en een rondleiding door de stad. De gids/leraar zou alle fotogenieke plekken in de stad laten zien en ondertussen leerde ik hoe ik mijn spiegelreflexcamera kon gebruiken.

Op goede vrijdag boekte ik voor 4 juni een rondleiding. Ik ontving een standaard mail: dank u voor uw boeking, uw reserveringsnummer is 1701, we nemen zo snel mogelijk contact met u op…. Op goede vrijdag werken ze niet in Spanje en ik verwachtte ook niet direct een reactie. Ik hoorde echter helemaal niets. Ik bedacht allerlei redenen waarom ik niets hoorde, “In Spanje hebben ze een ander besef van tijd, zo snel mogelijk duurt bij hen wat langer dan bij ons” “Het duurt nog maanden, wellicht hebben ze nog geen planning voor juni” “Ik wil een privétour en hebben ze nog geen gids beschikbaar”. Tot het zes weken later was .“Het bedrijf is failliet”. Ik stuurde een mailtje met de vraag of ze me meer informatie konden geven. Geen reactie. “Oké, ze zijn dus echt failliet.” Ik stuurde nog een mailtje met de mededeling dat ik geen rondleiding meer wilde en zo snel mogelijk mijn geld terug wilde. Dit mailtje kon niet verstuurd worden omdat de ontvanger niet meer bestond. Ik keek naar hun website, die bestond ook niet meer. In mijn huis ik stond wat te vloeken omdat ik was opgelicht voor €100,-.

Voordat de site van Foto-ruta.es was verdwenen, plaatste ik een reactie op de website van Tripadvisor.  Op de site van Foto-ruta.es stond onder andere een logo van hen. Dit logo is in mijn beleving een keurmerk, dat het een goed bedrijf is en ik het kan vertrouwen. Er staan 29 reacties op de site van Tripadvisor, waarvan 28 het beoordelen als uitstekend. Dit is dus niet het geval. Ik wilde mensen waarschuwen en Tripadvisor erop attenderen dat hun logo op de site van een failliet bedrijf stond. Ze weigerden om mijn beoordeling te plaatsen. De reactie voldeed niet aan de beoordelingsrichtlijnen. “We willen alles weten over uw ervaring. Schrijf alleen beoordelingen op basis van ervaringen die u zelf heeft gehad tijdens uw reis”. Het probleem is dat ik tijdens mijn reis geen ervaring heb gehad met dit bedrijf omdat het niet meer bestaat. Ik plaatste nog een keer een reactie. Waarin ik onder andere schreef dat ik het slecht vond dat Tripadvisor niet controleert of hun logo wordt gebruikt door een betrouwbaar bedrijf. Dat zij door het gebruik van hun logo medeverantwoordelijk zijn voor een oplossing van het probleem.

De reactie van Tripadvisor kun je natuurlijk al raden: mijn reactie voldeed niet aan de beoordelingsrichtlijnen. “We willen alles weten over uw ervaring. Dit betekent geen informatie uit tweede hand, geruchten of citaten uit andere bronnen in uw beoordeling.” Gaat helemaal nergens over. Conclusie: de beoordelingen op Tripadvisor moeten gebaseerd zijn op een activiteit. Is het bedrijf failliet en is er hierdoor geen activiteit dan boeit Tripadvisor dat niet.

Ik weet niet op wie ik bozer ben, op een bedrijf dat failliet is of op een bedrijf dat pretendeert alles te weten voordat ik boek maar dat niet zo is.

 

 

Mom Fit “Om in stijl te blijven”

Gisteren ben ik met mijn vage hoofd gaan winkelen. Ik had een paar nieuwe broeken nodig omdat ik wat was afgevallen. Vroeg op de zaterdagochtend is het nog niet druk in de winkels dus om 10.00u stond ik in de Zara. Het leken allemaal wel kinderbroeken, heel smal en kort. Leuk voor tienermeisjes maar daar pas ik echt niet in. De termen, “skinny fit” en “high-rise” klinken ook niet echt of dat voor mij geschikt is.

Ik heb een hele tijd door de winkel rondgelopen. Uiteindelijk had ik een paar broeken gevonden en een leuke blouse. Een gestreepte broek maat 42, een blauwe broek maat 42 en een rode broek maat 40 “mom fit”. Dat “mom fit” vond ik een uitkomst. “Ze hebben ook gedacht aan de moeders van de meisjes die in “skinny fit” passen, de wat oudere, vollere dames”. Op het bordje bij de broek stond: “om in stijl te blijven”. Op oudere leeftijd wil je ook in stijl blijven.

Bij de Zara  heb ik ook nog gezocht naar het merk Logg, dat past me meestal wel en het is ook mijn stijl. Maar ik kon het niet vinden, “dan zullen ze dat wel bij een ander filiaal hebben”, dacht ik.

In het pashoekje paste ik eerst de blouse aan. Die moest ik over mijn hoofd aandoen maar halverwege bleef ik steken. Ik zat helemaal vast in de blouse en raakte wat in paniek. “Die krijg ik nooit meer uit zonder eruit scheuren”. Even overwoog ik om de pashoekjesdame te vragen om me te helpen, maar dan moest ik half naakt het hokje uit. Dat leek me niet zo’n goed idee. Er staan daar mensen te wachten om te passen, kom ik ineens naar buiten met mijn witte, dikke buik. Met wat wringen lukte het me om de blouse uit te krijgen. Opgelucht kon ik weer adem halen. De broeken waren ook te klein, ik stak mijn been in een broekspijp maar een tweede been in de andere pijp was niet mogelijk. Behalve bij de rode “mom fit” broek, daar paste ik wel in. Bij mijn kruis zat hij wel een beetje raar, maar verder was hij prima. Helemaal blij liep ik de winkel uit.

Eenmaal buiten zag ik iemand met een tasje van de H&M lopen en herinnerde ik me weer dat ze daar “Logg” verkopen. In de “Logg” broeken pas ik meestal wel en bij de H&M heb ik een donkerblauwe broek gekocht.

Alles bij elkaar had ik mijn missie volbracht.

’s Avonds belde ik mijn zus en vertelde ik haar dat ik twee nieuwe broeken had gekocht. Helemaal enthousiast zei ik tegen haar dat ze bij de Zara een kledinglijn hebben voor de moeders van de skinny tienermeisjes: “Mom fit”. Ze vroeg me om het nog een keer te herhalen, “Mom Fit”. “Maar Mayk, dat is een zwangerschapsbroek!” Ze riep naar mijn neefje “Bas, tante Mayke heeft een zwangerschapsbroek gekocht!” “Als hij maar lekker zit, wat maakt het dan uit”, was zijn antwoord. Zo is het!