Op de step, ben zo blij dat ik hem heb

Vandaag ben ik vroeg boodschappen gaan doen in verband met de warmte. Ik was nog niet helemaal opgestart maar dat leek me ook niet nodig. Je maakt een lijstje met boodschappen, in de winkel doe je ze in je mandje en bij de kassa reken je af. Eenvoudig.

Helaas was het niet zo simpel. Om te beginnen stonden er twee vrouwen te praten voor het schap met de maaltijdsalades. Het gezicht van de ene vrouw stond op huilen en de andere vrouw keek erg serieus. Er was hier duidelijk sprake van een probleem. Voorzichtig vroeg ik aan hen of ik er even bij mocht. Ze keken me heel boos aan en ik dacht “Oké ik ben al weg, ik kom later wel terug”.

Ik liep door de supermarkt en steeds was er een meisje op een stepje die me bijna omver reed. Het begon me allemaal behoorlijk te irriteren. Eerst twee vrouwen die een trauma staan te verwerken in de supermarkt, vervolgens een meisje op een step, waar houdt dit op?

Het was vast weer zo’n montessori kind, die zelf de grenzen moet leren kennen. Waarbij de ouders hun kind niet opvoeden maar dit overlaten aan anderen. Aan mij, in dit geval. Ik vroeg aan het meisje om met haar step naar buiten te gaan. Buiten rijdt je op je step en niet in de supermarkt”. Ze keek me aan met de blik  van “Waar bemoei jij je mee”. Het was veel te vroeg voor deze missie en ik dacht laat haar maar… Zen.

Even leek het erop dat het meisje wat voorzichtiger door de supermarkt reed. Ik vroeg me wel af “Waar zijn de ouders van dit kind?”. Bij het toetjesschap reed ze weer bijna tegen me aan. Mijn frustratie-tolerantie grens was bereikt. Mijn intentie was om met mijn been tegen haar step aan te duwen. Per ongeluk raakte ik het meisje, niet hard overigens. Ze begon direct hard te huilen en te roepen “Je mag me niet schoppen!” Ik zei tegen haar dat ze moest ophouden met huilen omdat er niks aan de hand was, dat ik haar niet had geschopt. Een man in de supermarkt begon zich er mee te bemoeien, “Je schopte haar wel”. Het enige wat ik nog kon zeggen was: “Oké sorry…” Ik had geen zin in een discussie over dit shit kind met haar stepje en liep gewoon weg.

Terug naar de maaltijdsalades in de hoop dat het probleem van de vrouw opgelost zou zijn. Tot mijn grote schrik stond het meisje bij de vrouwen voor het schap. Het kind riep direct “Die mevrouw heeft me geschopt.” En ze wees naar mij. De moeder van het meisje begon tegen me te schreeuwen of ik wel goed bij mijn hoofd was. Ik probeerde mezelf nog te verdedigen door te zeggen dat het een corrigerend tikje tegen haar stepje was en ik haar niet echt had geraakt. Dat hielp niet. Om verdere problemen te voorkomen overwoog ik om mijn mandje met boodschappen te laten staan en snel de winkel uit te lopen. Maar ja, dan heb ik geen eten. Ik liep vlug naar de kassa en gelukkig was er geen lange rij en stond ik snel buiten. Ik ga nooit meer vroeg naar de supermarkt.

 

 

Tripadvisor sucks

Voor mijn vakantie in Barcelona had ik een leuke activiteit geboekt bij Foto-ruta.es. Een combinatie van een fotocursus en een rondleiding door de stad. De gids/leraar zou alle fotogenieke plekken in de stad laten zien en ondertussen leerde ik hoe ik mijn spiegelreflexcamera kon gebruiken.

Op goede vrijdag boekte ik voor 4 juni een rondleiding. Ik ontving een standaard mail: dank u voor uw boeking, uw reserveringsnummer is 1701, we nemen zo snel mogelijk contact met u op…. Op goede vrijdag werken ze niet in Spanje en ik verwachtte ook niet direct een reactie. Ik hoorde echter helemaal niets. Ik bedacht allerlei redenen waarom ik niets hoorde, “In Spanje hebben ze een ander besef van tijd, zo snel mogelijk duurt bij hen wat langer dan bij ons” “Het duurt nog maanden, wellicht hebben ze nog geen planning voor juni” “Ik wil een privétour en hebben ze nog geen gids beschikbaar”. Tot het zes weken later was .“Het bedrijf is failliet”. Ik stuurde een mailtje met de vraag of ze me meer informatie konden geven. Geen reactie. “Oké, ze zijn dus echt failliet.” Ik stuurde nog een mailtje met de mededeling dat ik geen rondleiding meer wilde en zo snel mogelijk mijn geld terug wilde. Dit mailtje kon niet verstuurd worden omdat de ontvanger niet meer bestond. Ik keek naar hun website, die bestond ook niet meer. In mijn huis ik stond wat te vloeken omdat ik was opgelicht voor €100,-.

Voordat de site van Foto-ruta.es was verdwenen, plaatste ik een reactie op de website van Tripadvisor.  Op de site van Foto-ruta.es stond onder andere een logo van hen. Dit logo is in mijn beleving een keurmerk, dat het een goed bedrijf is en ik het kan vertrouwen. Er staan 29 reacties op de site van Tripadvisor, waarvan 28 het beoordelen als uitstekend. Dit is dus niet het geval. Ik wilde mensen waarschuwen en Tripadvisor erop attenderen dat hun logo op de site van een failliet bedrijf stond. Ze weigerden om mijn beoordeling te plaatsen. De reactie voldeed niet aan de beoordelingsrichtlijnen. “We willen alles weten over uw ervaring. Schrijf alleen beoordelingen op basis van ervaringen die u zelf heeft gehad tijdens uw reis”. Het probleem is dat ik tijdens mijn reis geen ervaring heb gehad met dit bedrijf omdat het niet meer bestaat. Ik plaatste nog een keer een reactie. Waarin ik onder andere schreef dat ik het slecht vond dat Tripadvisor niet controleert of hun logo wordt gebruikt door een betrouwbaar bedrijf. Dat zij door het gebruik van hun logo medeverantwoordelijk zijn voor een oplossing van het probleem.

De reactie van Tripadvisor kun je natuurlijk al raden: mijn reactie voldeed niet aan de beoordelingsrichtlijnen. “We willen alles weten over uw ervaring. Dit betekent geen informatie uit tweede hand, geruchten of citaten uit andere bronnen in uw beoordeling.” Gaat helemaal nergens over. Conclusie: de beoordelingen op Tripadvisor moeten gebaseerd zijn op een activiteit. Is het bedrijf failliet en is er hierdoor geen activiteit dan boeit Tripadvisor dat niet.

Ik weet niet op wie ik bozer ben, op een bedrijf dat failliet is of op een bedrijf dat pretendeert alles te weten voordat ik boek maar dat niet zo is.

 

 

Mom Fit “Om in stijl te blijven”

Gisteren ben ik met mijn vage hoofd gaan winkelen. Ik had een paar nieuwe broeken nodig omdat ik wat was afgevallen. Vroeg op de zaterdagochtend is het nog niet druk in de winkels dus om 10.00u stond ik in de Zara. Het leken allemaal wel kinderbroeken, heel smal en kort. Leuk voor tienermeisjes maar daar pas ik echt niet in. De termen, “skinny fit” en “high-rise” klinken ook niet echt of dat voor mij geschikt is.

Ik heb een hele tijd door de winkel rondgelopen. Uiteindelijk had ik een paar broeken gevonden en een leuke blouse. Een gestreepte broek maat 42, een blauwe broek maat 42 en een rode broek maat 40 “mom fit”. Dat “mom fit” vond ik een uitkomst. “Ze hebben ook gedacht aan de moeders van de meisjes die in “skinny fit” passen, de wat oudere, vollere dames”. Op het bordje bij de broek stond: “om in stijl te blijven”. Op oudere leeftijd wil je ook in stijl blijven.

Bij de Zara  heb ik ook nog gezocht naar het merk Logg, dat past me meestal wel en het is ook mijn stijl. Maar ik kon het niet vinden, “dan zullen ze dat wel bij een ander filiaal hebben”, dacht ik.

In het pashoekje paste ik eerst de blouse aan. Die moest ik over mijn hoofd aandoen maar halverwege bleef ik steken. Ik zat helemaal vast in de blouse en raakte wat in paniek. “Die krijg ik nooit meer uit zonder eruit scheuren”. Even overwoog ik om de pashoekjesdame te vragen om me te helpen, maar dan moest ik half naakt het hokje uit. Dat leek me niet zo’n goed idee. Er staan daar mensen te wachten om te passen, kom ik ineens naar buiten met mijn witte, dikke buik. Met wat wringen lukte het me om de blouse uit te krijgen. Opgelucht kon ik weer adem halen. De broeken waren ook te klein, ik stak mijn been in een broekspijp maar een tweede been in de andere pijp was niet mogelijk. Behalve bij de rode “mom fit” broek, daar paste ik wel in. Bij mijn kruis zat hij wel een beetje raar, maar verder was hij prima. Helemaal blij liep ik de winkel uit.

Eenmaal buiten zag ik iemand met een tasje van de H&M lopen en herinnerde ik me weer dat ze daar “Logg” verkopen. In de “Logg” broeken pas ik meestal wel en bij de H&M heb ik een donkerblauwe broek gekocht.

Alles bij elkaar had ik mijn missie volbracht.

’s Avonds belde ik mijn zus en vertelde ik haar dat ik twee nieuwe broeken had gekocht. Helemaal enthousiast zei ik tegen haar dat ze bij de Zara een kledinglijn hebben voor de moeders van de skinny tienermeisjes: “Mom fit”. Ze vroeg me om het nog een keer te herhalen, “Mom Fit”. “Maar Mayk, dat is een zwangerschapsbroek!” Ze riep naar mijn neefje “Bas, tante Mayke heeft een zwangerschapsbroek gekocht!” “Als hij maar lekker zit, wat maakt het dan uit”, was zijn antwoord. Zo is het!

Bipolair gezelschap

Gisteren zat ik op het terras bij Rhijnauwen een pannenkoek te eten en naast mij zat een bipolair gezelschap, de één kon haar geluk niet op terwijl de ander intens ongelukkig was. Het was een hopeloze toestand. Steeds moest ik mijn neiging onderdrukken om naar hen te kijken. De “Wat! Kan niet waar zijn” zin kwam ook vaak in mijn hoofd op.

Ze werkten beide in op een lagere school. De ene vrouw had net een nieuwe baan als directrice. Na jaren lesgeven was ze het zat om met kinderen om te werken. Als een collega naar de tandarts moest, wilde ze nog wel een uurtje invallen. Maar om weer voor de klas te gaan, staan daar had ze echt geen zin meer in. De nieuwe school was wel heel bijzonder, nog nooit had ze een school gezien waar zo goed werd lesgegeven. De leraren waren ook allemaal top omdat iedereen op deze school wilde werken. Ze had een wachtlijst met kinderen: “Het aantal aanmeldingen groeit maar het gebouw groeit niet mee”. Probeer daar nog maar eens iets tegen in te brengen. Ze had een elektrische auto maar kreeg reiskosten vergoeding voor een auto die op benzine reed; voordeel, voordeel. Haar nieuwe collega’s waren ook dolgelukkig met haar om al haar kwaliteiten en ervaring in het onderwijs. Ik vind het altijd onvoorstelbaar hoe blij mensen met zichzelf kunnen zijn.

De andere vrouw hopte al jaren van de ene school naar de andere. Nergens had ze het naar haar zin. Vooral om les te geven in groep 1 en 2 vond ze een ramp. “Met die kleine kinderen kun je niet communiceren”. Nadat ze was ontslagen op een school was het moeilijk geworden om een leuke baan te vinden. Ze had tegen ouders van een meisje gezegd: “Het is gewoon een kind dat met hard werken nooit verder komt dan een zes. Meer zit er niet in”. De ouders van dit meisje waren furieus en dienden een klacht in bij de directeur van de school. “Ik moet de ouders naar hun mond praten als ik eerlijk ben worden ze boos. De kinderen moeten allemaal bijzonder zijn; hoogbegaafd, creatief, sociaal…”  Ze wilde haar excuses niet aan de ouders aanbieden en toen werd ze ontslagen. Wat ook nog meespeelde was dat ouders haar een slechte lerares vonden en er dus al eerder over haar was geklaagd. De kinderen waren bang van haar omdat ze om het minste of geringste ontplofte. Ze kon soms wat harder gaan praten, maar dat was echt geen schreeuwen. Dat het in andere leslokalen te horen was kwam door de dunne muren. “Je hoort het als er in een ander lokaal een potlood op de grond valt”.

Toen ze langs mijn tafeltje liep op weg naar het toilet kon ik wel geloven dat ze explosief was. Ze woog zeker honderd kilo, droeg een knal rode jurk met grote bloemen erop en de jurk was erg bloot, de vetrollen puilden eruit.

Zo hoor je nog eens wat…

Survival allergie

Een vriend van me is afgelopen weekend naar de Ardennen gegaan, hij heeft het prima naar zijn zin gehad. Zelf ben ik er ook een paar keer naar toegegaan maar dat was geen succes.

Als onderdeel van een therapie moest ik survivallen in de Ardennen. Ik wilde eigenlijk niet mee, daar had ik niet voor getekend. Pillen en praten oké. Je kunt niet zomaar ineens een survivaltocht bedenken en dan verwachten dat iedereen enthousiast meegaat. Na me hevig verzet te hebben ben ik toch meegegaan onder protest. Het werd een ramp van een reis. Nou heeft survivallen al iets van afzien in zich maar dit was wel heel erg afzien.

Het begon al met een bus uit de jaren 70 zonder profiel op de banden en een haperende motor. Het busbedrijf wist niet dat ze naar de Ardennen moesten rijden en zagen zelf gelukkig in dat dit geen geschikte bus was. We moesten wachten op een andere bus, dat duurde uren. Deze bus was ook niet geschikt om naar de Ardennen te rijden maar we zijn toch vertrokken. Ik vroeg me af of we ooit in de Ardennen zouden aankomen. Het zou mij goed uitkomen als we ergens onderweg strandden. Toen de bus moest klimmen in de bergen kwam er achterin de bus allemaal rook naar binnen. We kwamen ook nauwelijks vooruit. Een pauze om de motor te laten afkoelen zou het probleem moeten oplossen. Op de parkeerplaats keek iedereen verbaasd naar onze bus, wat een wrak.

Aan het einde van de middag kwamen we op de camping aan. De tenten moesten worden opgezet, dat was een hele klus omdat de onderdelen door elkaar heen lagen. Het waren zeer primitieve legertenten, je kon vanaf je luchtbed zo naar buiten kijken. ’s Nachts was er vorst aan de grond en ik lag de hele nacht te rillen in mijn slaapzak. De therapeuten sliepen in een blokhut, niet echt solidair.

Toen we gingen koken bleek dat er te weinig eten meegenomen was, de eerste nacht had ik vreselijke honger. De camping was ook zeer spartaans. Alleen koud water in de douche en ’s nachts geen verlichting. Het was zo donker dat je ’s nachts zonder zaklamp de rivier in kon lopen.

De eerste dag stond er een wandeltocht op het programma. Het probleem was dat er geen wandelpad was. De therapeut die de tocht had gepland, had een kaart gepakt en simpelweg een route uitgestippeld langs de rivier. Zonder te bedenken of er ook een pad was. Uiteindelijk liepen we kilometers door de rivierbedding. Het wilde niet echt vlotten met de wandeling omdat er steeds werd gestopt. Iemand had last van hoogtevrees en durfde de brug niet over, de volgende was te moe om verder te lopen, een ander kreeg last van zijn meniscus. Zo ging het maar door. Op een gegeven moment was ik het helemaal zat en ben ik alleen verder gegaan, langs de rivier tot aan de stuwdam. Ik ben hoger gaan lopen zodat ik door het zand in het bos kon lopen. Het was een beetje eng omdat ik helemaal alleen was, ik hoorde en zag niemand meer. Geruststellend was de gedachte dat als ik naar beneden zou vallen ze nog langs zouden komen. Uiteindelijk heb ik uren alleen door het bos gelopen tot ik bij de stuwdam aankwam. Daar was een restaurant waar ik heerlijk heb gegeten. Degene die de tocht had gepland gaf achteraf gelukkig toe dat hij eerst zelf de route had moeten lopen. Dan had hij geweten dat er geen pad was.

De tweede dag zijn we gaan kanoën, daar heb ik een gruwelijke hekel aan. In mijn kajak lagen alle lunchpakketen, ik begrijp niet dat ze me die hebben toevertrouwd. Toen ik bij de lunchplek aankwam, kon ik de boot niet naar de kant sturen en zag iedereen me voorbij varen met hun boterhammen in mijn boot. Ze stonden te roepen aan de kant van de rivier. Het kon me eigenlijk niet zoveel schelen, ik had niet gevraagd om deze ellendige survivaltocht. Uiteindelijk is er iemand naar me toe gevaren en die heeft al het eten meegenomen.

Op de derde dag zouden we gaan mountainbiken maar toen ben ik niet meegegaan. Het was inmiddels duidelijk dat het beter was als ik op de camping bleef. Ik heb heerlijk in de zon een boek zitten lezen. Je moet me ook niet tot van die rare dingen verplichten. Ik kreeg natuurlijk wel de diagnose “antisociale persoonlijkheidsstoornis”, die onbehandelbaar was. Echt een hopeloos geval.