“Je wacht maar”

Gisteren ben ik naar het theater gegaan. Naast me zat een mevrouw die geen minuut stil kon zitten en haar mond niet dicht kon houden tijdens de voorstelling. Dat heeft veel geduld van me gevraagd. Ze zat in de stadsschouwburg alsof ze thuis op de bank zat. Dat er nog meer mensen waren leek haar niet te boeien. Ik denk dat ze wel twintig keer haar staart in en uit haar haar heeft gehaald. In Spanje houden mensen rekening met elkaar in het theater en willen anderen geen overlast bezorgen. In Nederland is dat weer teveel gevraagd.

Mijn potje met geduld was nog niet helemaal bijgevuld toen ik een ijsje ging eten bij de ijssalon op de Twijnstraat en dat leidde tot problemen. Ik zat op een bankje voor de winkel mijn ijsje op te eten, komt er een mevrouw met haar moeder in een rolstoel om ook een ijsje te eten. De moeder was vermoed ik al behoorlijk dementerend omdat haar dochter haar vastbond in de rolstoel. De moeder was het er helemaal niet mee eens dat ze op straat werd achtergelaten. Ze riep naar haar dochter, ik wil eruit, waar ga je heen. De dochter reageerde niet. Toen de vrouw in de rolstoel eenmaal was gekalmeerd, was mijn ijsje op en wilde ik mijn fiets pakken. De rolstoel stond recht voor mijn fiets. Er waren maar twee opties, wachten tot de dochter terugkomt en dan de rolstoel verplaatsen of direct zelf de vrouw verplaatsen. Het zelf wegrijden van de stoel vond ik enigszins riskant omdat ze net gekalmeerd was. Als ik met haar zou gaan rijden dan zou dat tot problemen kunnen leiden. Ik besloot om een winkel in te gaan in de hoop dat de dochter terug was als ik de winkel uitkwam.

Mijn verwachting was juist, de dochter was terug, probleem opgelost. De dochter was echter druk bezig met het maken van een foto van haar moeder. Ik kan wel begrijpen dat ze dit speciale moment vast wilde leggen, moeder die een ijsje eet en zichtbaar daarvan geniet. Maar mijn geduld was inmiddels op. Ik vroeg vriendelijk aan haar of ze de rolstoel even aan de kant wilde zetten zodat ik mijn fiets kon pakken. ”Je wacht maar tot we klaar zijn met ons ijsje”. Ik knipperde even met mijn ogen en keek naar de lucht. Gebeurt dit werkelijk? “Je wacht maar?”. Als je moeder dementerend is, is dat vast niet eenvoudig en ik wil niet de hoogopgeleide bitch zijn die gewend is om altijd haar zin te krijgen. Ik begrijp ook wel dat dit waarschijnlijk het laatste ijsje is dat je met je moeder eet. Dat je van dat moment volop wilt genieten. Maar het leven gaat door en ik wil mijn fiets pakken, heel eenvoudig. Dus pakte ik mijn fiets en probeerde die tussen de muur en de rolstoel uit te halen. Nogmaals hoorde ik iets van “Kun je niet even wachten!” Ik had geen zin meer om naar haar te luisteren. Toen kwam ze recht voor me staan “Kun je niet even wachten, je ziet toch dat het niet gaat!” Waarop ik dacht “Als autist heb ik al lang genoeg gewacht.” Mijn antwoord was “Ik begrijp je niet”. Toen zag ik de tranen in de ogen van de vrouw. Waarschijnlijk niet veroorzaakt door mijn gedrag maar door de wanhoop en machteloosheid die de vrouw voelde. Tja, wat gebeurt er dan? Ze reed de rolstoel een stukje naar voren en ik kon mijn fiets pakken.

Afscheidsspecialist

Sinds de erfenis van mijn moeder is afgehandeld ontvang ik steeds post en e-mails van de Dela. Dat vind ik behoorlijk irritant. Vooral omdat ik weinig met de Dela te maken heb, het gaat met name om mijn familie die na mijn overlijden met hen aan tafel moet. Bovendien heb ik slechte ervaringen met de Dela en daar wil ik niet steeds aan herinnerd worden.

De begrafenis van mijn vader verliep alles behalve soepel. Je vraagt je misschien af wat er fout kan gaan bij een begrafenis, het is immers een standaardprocedure. Toch ging er van alles mis. De dame van de Dela pakte het om te beginnen erg commercieel aan. Bij elke keuze die we maakten kregen we direct de prijs te horen. “Dit is de standaard rouwkaart die in uw pakket zit. Elke andere kaart kost extra geld”. Als je deze rouwkaart kiest moet je echt een hekel aan iemand hebben gehad, ziet er niet uit. We kregen wel een aantal dingen gratis, een witte roos in de kist bij het hoofd van mijn vader en een wasafdruk van zijn duim. Alles wat je met de wasafdruk wilde doen, bijvoorbeeld zilveren manchetknopen met zijn vingerafdruk, kostte weer kapitalen. Deze opties hebben we niet gekozen.

Het grootste probleem hadden we met de kist. De “Dela-kist” zag er uit als een Billy van Ikea, daar wil je iemand niet in begraven. Het moet op zijn minst een kist van echt hout zijn. Dat het fout is gegaan met de kist daar voel ik me nog altijd verantwoordelijk voor. Ik kreeg namelijk het lumineuze idee om alvast een kist voor mezelf te kopen. Is wel zo efficiënt, nu we er toch mee bezig zijn… Er bestaat namelijk een kist die je tijdens je leven als een boekenkast kunt gebruiken. Zo’n kist leek mij wel handig, kost wel enige moeite om hem leeg te halen als ik overleden ben. Maar dat moet toch gebeuren, mijn spullen opruimen. Gedurende je leven kun je praktisch gebruikmaken van je kist. Bovendien zijn kisten erg duur en ze worden alleen maar duurder. Het is dus ook nog een diepte investering. Mijn vermoeden is dat de dame van de Dela enigszins “ontregeld” is geraakt door mijn voorstel om een tweede kist te kopen. Bij het opbaren van mijn vader bleek namelijk dat hij in de verkeerde kist lag. Een “Piet Hein Eek” kist met grof katoenen stof aan de binnenkant. We hadden een mooie donker houten kist uitgezocht, als het mogelijk was geweest zou mijn vader zich in deze kist hebben omgedraaid. Gelukkig kon voor de begrafenis nog de juiste kist geleverd worden. Deze kist was wel veel duurder dan de kist waarin hij aanvankelijk lag. Daar kwamen we achter bij de eindafrekening. Wat ook op de rekening stond was een extra bedrag voor het gebruik van de lijkwagen. We hadden langer rondgereden dan de tijd die binnen de verzekering viel en deze extra tijd werd in rekening gebracht. Totale onzin, we zijn van de kerk rechtstreeks naar de begraafplaats gereden, in Helmond nota bene…. Mijn moeder heeft de rekening nooit betaald.

Bij het weggaan vergat de mevrouw van de Dela om alle kleding van mijn vader mee te nemen. In de stoel lag namelijk nog zijn onderbroek. Moet een mens begraven worden met een onderbroek aan? Ik had mijn twijfels maar mijn moeder en zus vonden dit wel belangrijk. Moesten we haar bellen om zijn onderbroek op te komen halen.

Bij de kerkdienst ging het ook enigszins mis, dat had overigens niets met de Dela te maken. De pastoor kwam uit India en zijn Nederlands was niet optimaal. Hij kon de letter “h” niet goed uitspreken. Steeds zei hij “onze geilige geest” en “onze geilige vader”, amen. De mensen in de kerk hadden moeite om hun lach te onderdrukken.

De begrafenis van mijn moeder is trouwens wel goed verlopen.

Mayke 007

Ik volg een cursus Spaans bij Vamos om mijn Spaans wat te perfectioneren. Er is altijd nog wel wat te leren. Vandaag had ik les en hadden we het over Cervantes. Bij het begin van de cursus dacht mijn leraar dat ik door Cervantes was gestuurd om te bespioneren. “Hoe geven ze les bij Vamos?” Eerst dacht ik dat het een grap was. Ik ben breed inzetbaar maar om te bespioneren moet je mij niet op pad sturen. Binnen een kwartier vertel ik dat ik een speciale missie heb. Hij vond mijn Spaans ook te goed, wat kan ik  haar nog leren? Dat vond hij verdacht.

Bij Altrecht zouden ze waarschijnlijk denken dat ik last heb van een waan als ik vertel dat ik een spion ben. Dat ik undercover Spaanse les volg. Maar verder gaat het prima met me. Het voordeel zou wel zijn dat Cervantes mijn lessen betaalt. Gelukkig zag mijn leraar snel in dat ik gewoon kwam om Spaans te leren. Het grappige is dat ze bij Cervantes nu mensen voor privéles naar Vamos sturen omdat ik zo enthousiast ben over hun manier van lesgeven.

 

Bonus hel(p)

Afgelopen week was ik bij de Albert Hein en ik was mijn bonuskaart vergeten. Ik dacht dat kunnen ze bij de kassa wel “regelen”. Zonder kaart krijg je geen korting dus ik vroeg aan de caissière of zij een mogelijkheid had om het op te lossen. “Dan moet u aan mij vragen of ik een bonuskaart wil intoetsen”. “Ja, dat is fijn”. Bij het afrekenen vroeg ze aan me “Wilt u korting?”. “Ja” “Dan moet u aan mij vragen of ik een bonuskaart wil intoetsen” “Ja dat is oké”. Toen werd ze harstikke boos “Nu heeft u het nog steeds niet aan me gevraagd”. Mijn antwoord was dat ik het niet begreep. “U moet aan mij vragen of ik een bonuskaart wil intoetsen!!!!” Ik stond helemaal perplex bij de kassa, wat is hier het probleem???? Waarschijnlijk dat ik letterlijk moest vragen of ze een bonuskaart wilde intoetsen. Inmiddels was ik zo gestrest dat ik stond te kloten met mijn pinpas. De rij achter mij werd alleen maar langer. Oh, help! Het hoofd van  de caissière was intussen van rood naar paars verkleurd. “Wilt u de bon!” “Nee” antwoordde ik snel, ik wil hier weg. “Bedankt en nog een fijne avond” schreeuwde ze naar me. Toen ik langs de klantenservice liep dacht ik, “Ik ga vragen wat hier in godsnaam aan de hand is”. Maar goed, ik was mijn bonuskaart vergeten en dat was het begin van het probleem.

Inmiddels heb ik vijf bonuskaarten. In elke portemonnee en rugzak zit een kaart. Zo heb ik er altijd één bij me. Gelukkig waren die gekke hamsters er niet, dat was weer een meevaller.

Mijn Hemeltje

Spirituele ervaring of werd ik gewoon gek. Ik liep ik door Barcelona en ik zag een gotische kerk. Van buiten was er weinig aan te beleven maar van binnen was het prachtig. Ik heb een tijdje zitten rondkijken in de kerk tijdens de kerkdienst. Achterin de kerk zat een pastoor in een biechthokje. Ik wilde met hem praten maar durfde dat niet goed. Er gebeurde al iets typisch bij het aansteken van de kaarsjes. Één voor mijn moeder en één voor mijn vader en Jeroen kan ook wel wat hulp van God gebruiken. Je moest een muntje van twintig cent in een apparaat gooien en dan ging er een lampje branden. De eerste twee keer ging het goed maar het derde lampje voor Jeroen wilde niet gaan branden. Toen werd ik behoorlijk boos, stond ik vloekend in de kerk en moest ik me inhouden om niet tegen het apparaat te gaan slaan. Bovendien dacht ik dat God Jeroen nu al had opgegeven. Daar werd ik ook boos om, maar ja misschien kost hij meer dan twintig cent.
Vervolgens ben ik naar de pastoor in het biechthokje gegaan om te vragen of mijn moeder in de hemel is en daar rust heeft gevonden. Ik dacht ik wil het gewoon weten en deze pastoor heeft het antwoord. Het was een beetje vreemd dat ik de pastoor niet kon zien. Maar goed, zijn antwoord was dat alleen God weet of ze in de hemel is. Als ze het laatste heilige sacrament heeft gehad, een katholieke begrafenis heeft gehad en ze een goed mens was dan kan ze naar de hemel. Daar voldoet ze wel aan dus ik veronderstel dat ze in de hemel is. Ik werd ook nog gezegend door de pastoor. Kan nooit kwaad dacht ik.

Ik heb toen mijn zus geappt met de mededeling dat ons Mam in de hemel is en dat ze daar rust heeft gevonden. Ik vond het een mooie boodschap die ook troost geeft. Daar dacht mijn zus totaal anders over. Ze vond het ECHT een hele rare actie. De hemel bestaat niet, het is totale onzin. Van haar moest ik teruggaan naar mijn hotel en mocht er niet meer uit. Ik moest contact opnemen met Altrecht omdat ik hartstikke manisch was. Bij Altrecht vonden ze het gelukkig niet zo vreemd, maar ik moest het wel rustiger aan gaan doen.

Alles bij elkaar was het een beetje vreemd om in plaats van vergiffenis voor je zonden, te vragen of mijn moeder in de hemel is aangekomen. Maar als je het nuchter bekijkt was er niet zo veel aan de hand. Ik ben gewoon de kerk uit gegaan met een opgelucht gevoel.

Crypte Sagrada Familia

De afgelopen week was ik in Barcelona. Het eerste wat ik heb bezocht was de Sagrada Familia. Ik was er al eens eerder geweest maar het blijft een wonder. Deze keer ben ik ook naar de crypte gegaan.

Ondanks het feit dat je er geen foto’s mag maken, heb ik het wel gedaan. Ik vroeg aan een man bij de ingang of ik foto’s mocht maken. Dat mocht dus niet. Toen heb ik een verhaal verzonnen dat ik een schrijfster ben en een artikel wil schrijven over de crypte omdat daar weinig over bekend is. Ik had van te voren schriftelijk toestemming moeten vragen, maar ja dat had ik niet gedaan. Het duurde minimaal een week om toestemming te krijgen. De Spaanse bureaucratie. Dan ben ik al weer in Nederland, was mijn antwoord. Uiteindelijk mocht ik zonder flits toch foto’s maken.

De crypte is het eerste deel dat werd gebouwd van de Sagrada Familia en werd voltooid in 1891. Gaudí was de tweede architect die aan de crypte werkte. Het oorspronkelijke ontwerp van Francisco de Paula del Villar en Lozano werd vervangen door het ontwerp van Gaudí. Bij het overnemen van de bouw van de crypte respecteerde hij het neo-gotische karakter van het ontwerp. Hij paste het ontwerp wel aan, aan zijn naturalistische idealen.

De crypte bestaat uit vijf kapellen, gerangschikt in de vorm van een rotonde, en een kapel met een gekruisigde Jezus.

Een altaarstuk is gewijd aan de Sagrada Família met een beeld van de beeldhouwer Josep Llimona. Gaudí’s bijdrage is het ontwerp van de lampen.

Één van de andere schatten van de crypte is de Romeins mozaïeken vloer met afbeeldingen uit de natuur, gemaakt door Màrius Maragliano.

Het meest bijzondere aan de crypte is dat Gaudí hier is begraven in de kapel van Virgen del Carmen.

Kapel Virgen del Carmen
Kapel Virgen del Carmen met op de achtergond een versiering in Trencadis.
Kapel Mare de Deu de la Mercè
Mare de Deu de la Mercè, patroonheilige van de stad Barcelona
Kapel Sint Jozef
Kapel Sint Jozef
Hoofdaltaar
Hoofdaltaarstuk gewijd aan de Sagrada Família, beeldhouwer Josep Llimona
Kapel Jezus
Kapel Jezus
Neo-gotische glas in lood raam
Neo-gotische glas in lood raam
Aankondiging
Aankondiging
Altaar lampen van Gaudi
Altaar lampen Gaudí
Kapel Jezus aan kruis
Kapel Jezus aan kruis
Dakkapel
Dakkapel
Begraafplaats Gaudí
Kapel Virgen del Carmen, begraafplaats van Gaudí
biechtstoel Glas in lood Gaudi
Biechtstoel met glas in lood ontwerp Gaudi
Romeinse mozaïek
Romeinse mozaïeken vloer gemaakt door Màrius Maragliano.