Jan de tantraman

Een vriend van mij is naar een tantra workshop gegaan met zijn vriendin. Het lijkt mij niet echt relaxed maar hij wil graag uit zijn comfortzone komen. Tja, wie wil dat niet… Het accent lag vooral op aanraking, niet alleen van en met je partner maar ook van andere groepsgenoten. Wild vreemde mensen die aan mijn lijf zitten dat hoeft voor mij niet. Hij appte me een link naar de website van deze tantraman, Jan den Boer. Op de site staat een filmpje. Arie boomsma gaat in gesprek met Jan den Boer tantratrainer, die een boek heeft geschreven met als titel: Het is tijd voor een liefdesrevolutie. Het is ook een foute combinatie Arie Boomsma en Jan den Boer, dat kan niet goed gaan.

Bij de eerste dertig seconde haak ik al bijna af. Arie Boomsma denkt bij tantra aan kamustra-achtige taferelen, “je hoort jongeren vaak zeggen: ik moet ook tantra kunnen, want dan kan ik langer doorseksen”. Deze zin geeft mij net zoals “de vieze man” zegt: ballen in mijn buik. De tantratrainer Jan den Boer heeft ook wel iets weg “de een vieze” man, zo’n akelig glimlachje om zijn mond, achterover gekamd te lang haar en hij heeft een quasi nonchalant sjaaltje om. Hij zegt: “Seksuele vereniging gebruiken om in verlichting te komen” dat is abracadabra voor mij maar het filmpje gaat verder. “De westerlingen hebben tantra ontdekt en wat doe je dan natuurlijk als je het hebt ontdekt dan ga je er de seksuele dingen uithalen. Vanuit de seks verlicht worden dat wil ik ook wel eens proberen.” Daar heb ik nog nooit behoefte aan gehad om verlicht te worden. Ik zie dan een glow in de dark figuur voor me.  Net zoals sterren die je op je plafond kunt plakken en die licht blijven geven. We zitten nu pas op 1 minuut 17 van het filmpje, maar ik houd vol en kijk verder. “De kern van tantra is dat je pas echt gaat genieten als je niet meer moet”.

Vervolgens volgt er een experiment met Arie Boomsma waarbij Jan hem gaat aanraken. Het lukt niet helemaal omdat Arie “wel wat kan hebben”. Vervolgens doet Arie net alsof hij schrikt. Dan komen we op minuut twee waarbij Jan, Arie nogmaals benadert en de tijd neemt om hem aan te raken. Hij doet dit op een manier waaraan “de vieze man” niet kan tippen.

Daarna volgt een hele geschiedenisles over seks, over onderdrukking binnen een relatie, een verschil in verlangen… Vervolgens gaat hij verder met de boodschap dat tantra kan leiden tot liefdevolle verbinding en spirituele ontwikkeling. Hij analyseert het normale seksleven “Veel mensen denken dat een orgasme hetzelfde is als een zaadlozing. Het is héél leuk om te weten dat dit niet zo is.” Arie reageert hier verbaasd op “Dat is niet zo…?” “Hij kan dus ook een orgasme hebben zonder het zaad te lozen?” Een zaadlozing is geen orgasme, het is een spierkramp” “Oh” zegt Arie. “Veel mensen weten dat niet en dat is jammer” volgens Jan. Ik zie niet in waarom dit jammer is, maar oké. Hier haak ik af. Einde verhaal!

Jan is gewoon een vunzige vent die met zijn kennis van tantra vieze praatjes probeert te verhullen. De workshops die hij geeft vertrouw ik ook voor geen cent. Ik heb er doorheen gescrolld en wat me opviel is dat je vrij bent om je kleding uit te doen. Sta ik daar dadelijk tussen naakte dansende hysterische mensen die seksueel verlicht willen worden. Nou ik blijf heerlijk in mijn comfortzone en onverlicht of te wel in de schaduw van het bestaan en daar is wat mij betreft niets mis mee.

Voor wie het hele interview wil zien: Spraakmakers

Bloterik

Een vriend van mij is op vakantie op een naturistencamping. Nudistencamping heette het volgens mij maar dat was volgens hem absoluut niet het juiste woord. Ik begrijp eerlijk gezegd het probleem niet, nudist is afgeleid van het Engelse nude, het Franse nu of Spaanse desnudo. Het woord naturist veronderstelt dat je een onderdeel bent van de natuur. Maar dat je alleen naakt een onderdeel van de natuur bent dat vind ik vreemd. Kleding zou geen beletsel mogen zijn.

Aan het naakt willen zijn zit iets vreemds, iets wat onlogisch is, misschien is het ook wel onnodig. Waarom wil je in blootje in een stoel voor je tent een boek lezen? Ik mis de toegevoegde waarde. Oké je kunt geen koffie knoeien op je kleding, maar je krijgt wel hete koffie direct op je huid. Kleding heeft ook een beschermende functie. Waar laat je je mobiele telefoon als je geen broek draagt? Misschien willen naturisten geen telefoon bij zich hebben.

Je zou kunnen zeggen dat het naaktlopen alle sociale klassen overstijgt, het verbroedert. Er is geen verschil meer tussen een rijk iemand met dure kleding aan en een arm iemand met goedkope kleding. Iedereen is gelijk aan elkaar. Nou heeft de mens de innerlijke behoefte om zich te onderscheiden van anderen en om tot een groep te behoren. Totale gelijkheid zal er hierdoor nooit zijn. De één heeft bijvoorbeeld een kleine tent terwijl de ander een dure camper heeft. Zo ontstaat er dan toch weer een groep “de rijke campernaturisten”.

Ben ik preuts omdat ik niet naakt wil rondlopen? Het probleem is dat ik andere mensen niet wil confronteren met mijn naakte lichaam. Ik loop ook niet rond in kleding die mijn dikke buik accentueert.

Ik ben weleens naar een naaktstrand gegaan omdat ik wilde zwemmen in de zee en geen badpak bij me had. Het naakt zijn was dus puur uit praktische overwegingen. Ik voelde me ongemakkelijk tussen al die naakte mensen en liep wat gegeneerd over het strand naar de zee. Wat ik me nog goed kan herinneren is dat niet iedereen een mooi figuur had, eerder het tegenovergestelde. Veel witte, dikke mensen.

Ik kreeg een appje van mijn vriend op de naturistencamping dat hij een workshop hoelahoepen wilde geven. Ik zou zeggen hoepel op, al die zwaaiende piemels dat zou me teveel worden. Later kreeg ik een berichtje dat er weinig animo was voor zijn workshop. De naakte medemens heeft toch nog een grens aan zijn of haar activiteiten in je blootje.

Wat mij het beste lijkt is als we het hele naturistengedoe opheffen en dat iedereen op elke camping of op elk strand naakt mag rondlopen. Weg met de naaktstranden en de naturistencampings. Dat geeft ook de optimale vrijheid. Je hoeft niet meer verplicht tussen naakte mensen te gaan liggen. Een einde aan het verbond van naakte mensen; ik loop naakt dus jij mag ook naakt lopen. Nee, iedereen mag overal naaktlopen. Het zal even wennen zijn, maar uiteindelijk is dit het beste.

 

 

 

Palau de la música Catalana

Palau de la música Catalan
Palau de la música Catalana

Het Palau de la Música Catalana werd tussen 1905 en 1908 gebouwd door de modernistische architect Lluís Domènech i Montaner als centrum voor de koorvereniging Orfeó Català. Het gebouw ligt in de buurt van Sant Pere, één van de mooiste plekken in Barcelona en is al meer dan honderd jaar een plek voor het concertleven van de stad.

Het Palau de la Música Catalana is één van de mooiste gebouwen van het Catalaanse modernisme. Het is het enige concertgebouw dat is uitgeroepen tot werelderfgoed door de UNESCO (4 december 1997).

Foto’s: Mayke Merkx

fullsizeoutput_51a
Muur achter het podium half-mozaïek, half reliëfen muzen. De bovenlichamen werden gebeeldhouwd door Eusebi Arnau en het mozaïekwerk van hun lagere lichamen werd gemaakt door Lluís Bru. In het midden staat het Catalaanse wapenschild.
IMG_1154
Detail van de achttien muzen. Elk van de vrouwen bespeelt een ander muziekinstrument. De muze links is de enige die op haar jurk het wapen van Oostenrijk en dubbelkoppige adelaar van de Spaanse Habsburgse dynastie toont.
fullsizeoutput_511
De wanden aan twee kanten bestaan voornamelijk uit glas-in-loodramen in prachtige bogen. Met bloemmotieven.
fullsizeoutput_512
De rit afgebeeld van de valkyries in Wagner’s opera Die Walküre
fullsizeoutput_506
Tussen de Dorische zuilen de buste van Beethoven. De rechterkant van de zaal vertegenwoordigt klassieke muziek.
fullsizeoutput_513
Omgekeerde koepel van glas in lood ontworpen door Antoni Rigalt
fullsizeoutput_50f
De wanden aan twee kanten bestaan voornamelijk uit glas-in-loodramen in prachtige bogen,
fullsizeoutput_500
Linkerkant van de concertzaal, het podium met muze, orgel en het Catalaanse wapenschild
fullsizeoutput_50a
Een buste van Anselm Clavé, een beroemde koorregisseur die een instrument was voor het herleven van Catalaanse volksliederen, aan de linkerkant van het podium. Zittend onder dit standbeeld, gebeeldhouwde meisjes die het Catalaanse lied “Les Flors de Maig” (De bloemen van mei) zingen. De linkerkant van de zaal vertegenwoordigt volksmuziek.
fullsizeoutput_50d
Sala Lluís Millet van boven
fullsizeoutput_50c
Zaal met buste van Lluís Millet, stichter van de Orfeó Català.
fullsizeoutput_50b
Het balkon met een dubbele zuilengalerij met karakteristieke kleuren en versieringen.
IMG_0136
Buitenkant met bloemen betegelde kolommen en daarop de bustes van Bach

Video Palau de la música van Vikings Oceans:

UP: La casa van Paco Roca

Cliëntenblad Lister UP 2 *2018 Thema: Geld

Met dit intieme stripverhaal verwerkt Paco Roca de dood van zijn vader. Een laatste afscheidsgeschenk, het laatste gesprek tussen vader en zoon.

Mayke:

Een jaar na de dood van hun vader gaan de kinderen terug naar het vakantiehuis met de bedoeling om het te verkopen. Het huis is het enige wat nog is overgebleven van hun vader. In de weekenden heeft hij het huis zelf gebouwd. Het huis en de spullen daarin vertellen een verhaal. Een stoel bijvoorbeeld waarin hij altijd zat. Door het opruimen van deze spullen verdwijnen ook de herinneringen aan hun jeugd en hun vader. Uit het stripverhaal blijkt duidelijk de liefde van de kinderen voor hun ouders. Het is een stripverhaal met een hart, met gevoel en de harde werkelijkheid van het leven.

In Nederlandse vertaling te koop.

 

Hombre en pantalon corto

Hoy un hombre en pantalón corto ha venido a visitar me a casa. Ayer pensaba una y otra vez “Espero que mañana Hans no venga en pantalón corto”. Querría enviarle un mensaje “ Por favor no lleves un pantalón corto”. Eso es bastante extremo para dictar normas de vestir cuando la gente visite mi casa. Todo el mundo puede llevar lo que el o ella querría, pero aun así

Tengo algunos problemas con hombres en un pantalón corto, así es como es. En la playa o al lado de una piscina me da igual, pero en la ciudad no. Algunos hombres tienen estas piernitas finas velludas o piernas blancisimas con calcetas.

No sé si a alguien lo ha visto ya, pero estos hombres cuando caminan con tal pantalón corto dan saltitos de alegría. Me hace pensar a un párvulo con un cubito con arena y una palita. Siento como si todos estuvieran de camino al arenero en el parque infantil.

También me parece amor verdadero o desinterés total si una mujer camina con un hombre llevando pantalón corto en la calle. Sobretodo cuando van caminando de la mano, pienso que “ella le da todo el espacio para ser el mismo”.

Creo que sería mejor si se tiene un tatuaje bonito en la pantorrilla. No en dos pantorrillas solamente una, de un dragón Chino o un símbolo. Veía un hombre con el pitufo gafotas en su pantorrilla, esto no me pareció un éxito. Deberías ser retrasado para tatuar esto en tu cuerpo. Podría estar bien cuando estás jovencito pero por encima de los cuarenta haces realmente el ridículo.

Afortunadamente las piernas de mi visitante quedaban escondidas bajo la mesa. Sin parar pensaba: “Lo sabía, que vendría en pantalón corto”. Tenia cierta dificultad para no partirme de risa o entrar en una conversación sobre sus pantalones. “Cállate la boca, Mayke”. Lo que quedó por decir es que no daba saltitos de alegría cuando caminaba. Por esto no pertenece a la categoría de “un párvulo de camino hacía el arenero” hombres.

Al ver las piernas desnudas de mi invitado pensaba también a Larry David que se sentaba en el avión al lado de un hombre con pantalón corto.

Larry David en el avión