¡Señora! Quiero una monedita!

En realidad casi nunca retiro dinero de un cajero automático en la calle, pero hoy necesitaba dinero en efectivo. Estaba a punto de retirar el dinero y de repente un indigente estaba gritando en mi oreja. ¡Señora! ¡Quiero una monedita! Esto no va a funcionar, no puedo hacer dos cosas al mismo tiempo. Además el sol brillaba en la pantalla por lo que no podía ver casi nada. Tampoco se me sentía bien que tenía el monedero en mi mano mientras el hombre estaba a mi lado. Dejé de retirar el dinero y fui a una tienda

Segundo intento, ni rastro del indigente, esta vez debería tener éxito. Como es posible, no lo sé, pero al instante el mismo tío quería otra vez una monedita Mi respuesta fue: NO Y LARGATE YA. El hombre seguía gritando a mi lado diciendo que quería una monedita. Pensaba, !Basta ya!, ¡Dejáme en paz!, siempre esta mierda sobre una monedita! Ni siquiera yo pregunto a la gente en la calle por una monedita, una manera muy fácil para ganar dinero.

 “Porqué necesitas dinero?” me gustaría saber. “Soy un indigente y estoy incapacitado anímicamente para trabajar Señora.”En realidad no estaba convencida. Subsidio de la Seguridad Social? Mientras tanto la gente estaba viendo a una distancia, con la pregunta: Cómo acabará esto?

De repente se me ocurrió una idea para preguntar una monedita. “Señor tienes una monedita para mi? Dos euros por favor porque tengo autismo, seguramente vale la pena. Esta pregunta nunca había tenido antes. De golpe yo cambiaba de “una señora” en una puta de mierda, golfa, zorra ,… Gritaba “No te doy una monedita!”

Entonces eso quedo claro. Hay gente que pregunta por dinero y hay gente que da el dinero. Es imposible para cambiar esa papel.

Mevrouw! Ik wil een muntje!

Ik pin eigenlijk nooit meer bij een automaat op straat maar vandaag had ik cash geld nodig. Nog geen seconde ben ik aan het pinnen en ineens staat er een dakloze man in mijn oor te schreeuwen. “Mevrouw! Ik wil een muntje!” Dit gaat niet werken, ik kan geen twee dingen tegelijk doen. Bovendien scheen de zon op het scherm waardoor ik bijna niets zag. Het voelde ook niet prettig dat ik mijn portemonaie vasthield terwijl hij naast me stond. Ik ben gestopt met pinnen en naar een winkel gegaan.

Tweede poging, geen dakloze man te bekennen, moet lukken deze keer. Hoe het mogelijk is, weet ik niet maar binnen no time wilde dezelfde kerel weer een muntje. Mijn antwoord was: NEE EN WEGWEZEN NU. Nog steeds bleef hij staan schreeuwen tegen me dat hij een muntje wilde. Ik dacht, nou ben ik er klaar mee, altijd dat gezeik over een muntje. Zelf vraag ik mensen toch ook niet om een muntje, lekker makkelijk geld verdienen. “Waarom heb je een muntje nodig?” wilde ik graag weten. “Ik ben dakloos en geestelijk afgekeurd Mevrouw, daarom kan ik niet werken.” Niet echt overtuigend. Een bijstandsuitkering? Inmiddels stonden mensen op een afstandje te kijken, met de vraag hoe loopt dit af? Ineens kreeg ik het idee om zelf een muntje te vragen. “Meneer heeft u een muntje voor mij? Twee euro graag want ik ben autistisch, dat is het zeker waard”. Die vraag had hij nog nooit eerder gekregen. Van “een mevrouw” werd ik ineens een gestoord tyfus kolere wijf, “Je krijgt geen muntje!” schreeuwde hij. Dat is dan wel weer helder. Er zijn dus mensen die om geld vragen en mensen die geld geven. De rollen kunnen niet worden omgedraaid. 

Nou, een vrolijke Pasen.