Tankini medium control

In het UMC hebben ze voorgesteld dat ik kan gaan zwemen als onderdeel van de behandeling. In principe is het mogelijk want ik heb een zwemdiploma en zal dus niet verdrinken. Ik houd echter helemaal niet van zwemmen en ik heb dan ook geen badpak. Ik vind zwemmen echt veel te nat. Je komt uit het water en afdrogen is niet mogelijk. Op één of andere manier blijf je nat, het water blijft uit je poriën komen. Dat vind ik irritant. Voor mijn haar is het ook niet goed, mijn krullen verdwijnen uit verzet door het chloor in het water.

Maar goed, een coöperatieve houding kan geen kwaad en heb ik dit weekend naar een badpak gekeken bij de Hema. Vroeger had je nog degelijke badpakken. Dan heb ik het niet over de gebreide badpakken uit het begin van de twintigste eeuw, maar gewone badpakken. Niet met allerlei corrigerende zones of ‘topjes”; de tankini, medium control. Waarover het controle heeft, geen idee. En waarom geen full control? Ik kan me werkelijk niet voorstellen dat ik daarin ga rondlopen. Een zwart badpak met allemaal witte stippen op mijn buik, lijkt mij helemaal niet verhullend werken. In een Hawaïprint wil ik ook niet gezien worden. Wat een ellende!

Een bikini vind ik evenmin een optie, ik heb een veel te dikke witte buik. Bovendien zat er een raar broekje bij. Ik wil gewoon een short aan. Niet zo’n ding met strikjes aan de zijkant. Als ze loslaten sta ik in mijn blote kont. Nee, geen goed plan. Erg ingewikkeld allemaal. 

Uiteindelijk kwam ik op het geniale plan om gewoon in mijn Mala Chica onderbroek en een T-shirt te gaan zwemmen. Moest ik op school ook, met je kleren aan zwemmen. Dat gaat prima. Helaas vonden ze het bij het UMC niet zo’n goed idee. Omdat ik onder mijn kleren dan geen zwemkleding aan had. Zo begint het probleem weer van voren af aan. Er was ook nog nooit iemand geweest die in gewone kleren wilde zwemmen. Dat vind ik dan weer raar.

Mannen zouden ook meer naar me kijken als ik in mijn kleren zou gaan zwemmen. Dat had ik nog niet in mijn overweging meegenomen, dat mannen naar me kijken. Ik wil gewoon geen badpak aan, vind ik een raar kledingstuk. Nu wil ik helemaal niet meer gaan zwemmen. Het idee alleen al dat mannen naar me kijken, bevalt me totaal niet. 

Zo krijg ik er alleen maar problemen bij in plaats van minder. 

Miguel geeft hoop

Wat we weer kunnen doen als deze waanzin ophoudt.

Gewone verdachten van het Coronavirus

Wel 1,5 meter afstand…

Bijna

Bijna gelukt, of 
toch bijna mislukt

Bijna droog thuis, of
toch bijna doorweekt

Bijna dood, of 
toch bijna overleefd

Bijna verloofd, of 
toch bijna gescheiden

Bijna gelukkig, of
toch bijna depressief

Bijna gevallen, of
toch bijna iets gebroken

Bijna, bijna, bijna of
toch net niet

Keep out of my inner circle

Gisteren was ik heerlijk aan het wandelen in een bos waar bijna geen mensen waren. Vóór Corona zou ik gedacht hebben er loopt hier niemand, is het wel oké. Helemaal alleen in een bos is toch wel een beetje eng. Je weet nooit wie je tegenkomt. Eén of andere tbs’er op proefverlof bijvoorbeeld. Nu, ben ik erg blij om even niemand te zien. Geen bizarre inhaalmanoeuvres om de anderhalve meter afstand te bewaren.

Mijn rust werd wel verstoord door een man. Ik zat op een bruggetje op een bankje in de zon, te genieten van de omgeving. Toen ik een appje aan het versturen was, begon hij tegen me te praten. Nu zit ik al weken alleen thuis en ben ik niet meer gewend aan ‘echte’ mensen die tegen me praten. Ik reageerde dus niet meteen. Het enige wat ik hoorde was: “Dat hebben we toch afgesproken”. Verbaasd keek ik naar de man. Ik dacht ‘afgesproken, hier in een verlaten bos, ik ken je helemaal niet’. Bovendien had hij een enge hond, zo’n pitbull. Ik besloot om hem te negeren, zo’n halve psychopaat in een uitgestorven bos daar kun je beter geen aandacht aan besteden.

Hij bleef maar aandringen, u blokkeert de uitgang, anderhalve meter, “We hadden toch een afspraak”. Ik dacht: ‘Nee kerel, ik ken je helemaal niet. Een afspraak met jou? Griezel, ga weg!’ Uiteindelijk besloot ik om zelf weg te gaan. Zo’n man die maar blijft aandringen dat je een ‘afspraakje’ met hem hebt, daar word ik ook niet blij van. “Was dat nou zo moeilijk!” riep hij me na. Wie doet hier nou moeilijk, dacht ik.

Even later begreep wat hij bedoelde: ‘social distancing’, dat is de afspraak. Ik zou liever een andere term hanteren, namelijk ‘Keep out of my inner circle’.