Het is de fucking Nachtwacht niet…

fullsizeoutput_526

De afgelopen weken heb ik twee kunstwerken gekocht op het internet bij kunstveiling.nl.

Friedrich was here

Het eerste werk is een miniatuur van Ron Watts (1947 -), “Friedrich was here”. Omdat ik ook miniatuur woon heb ik geen ruimte voor grote kunstwerken, voor dit schilderijtje heb ik nog wel ergens plekje. De afbeelding is erg klein, postzegel formaat (5,5x7cm). Inclusief lijst is het werk 14×15,5cm. Ron Watts is een Utrechtse schilder en staat vooral bekend om zijn miniaturen. Wat me aanspreekt in dit schilderij is het trapje dat uit het niets lijkt te komen. De titel “Friedrich was here” is enigszins raadselachtig. Wie was Friedrich en waarom was hij daar? Friedrich zou kunnen verwijzen naar de Duitse schilder Caspar David Friedrich (1744-1843). Hij was geïntrigeerd door het mystieke en raadsels van het leven. Hij schilderde vooral landschappen met mensen.

“La fiesta” van Dominique Martin

tmp-95a52606701e98211202d7f02486a0a6-filename

Het tweede werk “La fiesta” is van Dominique Martin (1951-). Een Française die sinds 1973 in Nederland woont en vooral bekend is om haar grafische werk. Deze ets past prima in mijn slaapkamer. Het openingsbod was €1,-. Het was eigenlijk een impulsieve aankoop en ik hoopte dat iemand €2,- zou bieden, maar ik werd gefeliciteerd door Kunstveiling, “u bent de winnende bieder”. Nou ja, voor één euro is het best een aardige aankoop.

Het probleem is: hoe krijg ik deze “kunstwerken” van Amsterdam naar Utrecht? Bij de aankoopinformatie stond dat het schilderijtje voor €11,50 verzonden kon worden. Dat is een retourtje Amsterdam en het leek me prima. Vervolgens krijg ik een factuur met de verzendkosten erbij a €41,50. Omdat het een origineel werk betreft kan het alleen door een koerier worden bezorgd die gespecialiseerd is in het vervoeren van kunstwerken. “Het is de fucking Nachtwacht niet”. Het is een ieniemienie schilderijtje van €100,- en ze willen het geklimatiseerd laten vervoeren, idioot. Het valt me nog mee dat ik geen verzekeringskosten hoef te betalen. Het kan prima per post, het past niet door mijn brievenbus maar daar is alles ook mee gezegd. Ik kan het ook op gaan halen in Amsterdam, dat lijkt me de beste optie.

Dalí, Disney en Destino

In 1945 begonnen Salvador Dalí en Walt Disney samen aan de korte film Destino. Ze maakten delen van de film maar omdat er te weinig geld was bij Disney-studio werd de film nooit afgemaakt. Een neef van Walt Disney, Roy E. Disney heeft schetsen van Dalí voor de film gevonden en ook delen van de film. In 2003 heeft Roy de film afgemaakt met behulp van nieuwe animatie technologie. De samenwerking tussen Dali en Disney is een artistiek project waarin kunst en massacultuur samensmelten. Dalí’s beelden komen in beweging en de figuren van Disney krijgen de vorm van Dalí surrealistische verbeelding.

De film Destino, bestemming in het Spaans, begint met de hoofdpersoon Dahlia die naar het beeld van man met een grote klok loopt. Deze man is Chronos die de tijd zelf uitbeeld. Door de hele film heen is Dahlia omringd door voorwerpen die versmelten of breken, waardoor het haar niet lukt om iemand te vinden die met haar samenleeft. Er zijn ook scènes waarin Dahlia danst door de surrealistische schilderijen van Dalí.

Chronos is een paar minuten in de film te zien. Hij wordt tegengehouden door een klok. Hierdoor wordt duidelijk dat hij niet aan de tijd kan ontsnappen omdat aan hij de tijd vastzit. Het bewustzijn en de symboliek van tijd beïnvloedt het leven van Chronos, wat vervolgens zijn tol eist voor Dahlia. Als hij door een gat loopt verandert hij in een baseball speler. Als hij Dahlia ziet, verschijnen er grote wanden tussen hen in, waardoor ze verder uit elkaar worden gedreven. Aan het einde van de film verandert Chronos weer in een beeld waardoor hij en Dahlia voor eeuwig gescheiden zullen zijn. Dahlia verandert in een klok en maakt zichzelf vast in het gat van het hart van Chronos.

Dalí zei tegen de pers over dit project ”a magical exposition of the problem of life in the labyrinth of time.” Disney vertaalde dit snel naar ”just a simple story of a girl in search of her real love.”

De inspiratiebron voor dit Dalí-Disney project was het Mexicaanse lied van Armando Domínguez met de titel Destino. Dit liedje is te horen bij de film. In film zijn werken van Dalí te zien. En ook thema’s die in het werk van Dalí terugkomen zoals mieren, kolossale beelden, surreële landschappen en natuurlijk de smeltende klokken zijn te zien.

The Broken Bridge and the dream
The Broken Dalí, Bridge and the Dream
sentimental-colloguy dali
Study for Sentimental Colloquy

 

Palau de la música Catalana

Palau de la música Catalan
Palau de la música Catalana

Het Palau de la Música Catalana werd tussen 1905 en 1908 gebouwd door de modernistische architect Lluís Domènech i Montaner als centrum voor de koorvereniging Orfeó Català. Het gebouw ligt in de buurt van Sant Pere, één van de mooiste plekken in Barcelona en is al meer dan honderd jaar een plek voor het concertleven van de stad.

Het Palau de la Música Catalana is één van de mooiste gebouwen van het Catalaanse modernisme. Het is het enige concertgebouw dat is uitgeroepen tot werelderfgoed door de UNESCO (4 december 1997).

Foto’s: Mayke Merkx

fullsizeoutput_51a
Muur achter het podium half-mozaïek, half reliëfen muzen. De bovenlichamen werden gebeeldhouwd door Eusebi Arnau en het mozaïekwerk van hun lagere lichamen werd gemaakt door Lluís Bru. In het midden staat het Catalaanse wapenschild.
IMG_1154
Detail van de achttien muzen. Elk van de vrouwen bespeelt een ander muziekinstrument. De muze links is de enige die op haar jurk het wapen van Oostenrijk en dubbelkoppige adelaar van de Spaanse Habsburgse dynastie toont.
fullsizeoutput_511
De wanden aan twee kanten bestaan voornamelijk uit glas-in-loodramen in prachtige bogen. Met bloemmotieven.
fullsizeoutput_512
De rit afgebeeld van de valkyries in Wagner’s opera Die Walküre
fullsizeoutput_506
Tussen de Dorische zuilen de buste van Beethoven. De rechterkant van de zaal vertegenwoordigt klassieke muziek.
fullsizeoutput_513
Omgekeerde koepel van glas in lood ontworpen door Antoni Rigalt
fullsizeoutput_50f
De wanden aan twee kanten bestaan voornamelijk uit glas-in-loodramen in prachtige bogen,
fullsizeoutput_500
Linkerkant van de concertzaal, het podium met muze, orgel en het Catalaanse wapenschild
fullsizeoutput_50a
Een buste van Anselm Clavé, een beroemde koorregisseur die een instrument was voor het herleven van Catalaanse volksliederen, aan de linkerkant van het podium. Zittend onder dit standbeeld, gebeeldhouwde meisjes die het Catalaanse lied “Les Flors de Maig” (De bloemen van mei) zingen. De linkerkant van de zaal vertegenwoordigt volksmuziek.
fullsizeoutput_50d
Sala Lluís Millet van boven
fullsizeoutput_50c
Zaal met buste van Lluís Millet, stichter van de Orfeó Català.
fullsizeoutput_50b
Het balkon met een dubbele zuilengalerij met karakteristieke kleuren en versieringen.
IMG_0136
Buitenkant met bloemen betegelde kolommen en daarop de bustes van Bach

Video Palau de la música van Vikings Oceans:

Crypte Sagrada Familia

De afgelopen week was ik in Barcelona. Het eerste wat ik heb bezocht was de Sagrada Familia. Ik was er al eens eerder geweest maar het blijft een wonder. Deze keer ben ik ook naar de crypte gegaan.

Ondanks het feit dat je er geen foto’s mag maken, heb ik het wel gedaan. Ik vroeg aan een man bij de ingang of ik foto’s mocht maken. Dat mocht dus niet. Toen heb ik een verhaal verzonnen dat ik een schrijfster ben en een artikel wil schrijven over de crypte omdat daar weinig over bekend is. Ik had van te voren schriftelijk toestemming moeten vragen, maar ja dat had ik niet gedaan. Het duurde minimaal een week om toestemming te krijgen. De Spaanse bureaucratie. Dan ben ik al weer in Nederland, was mijn antwoord. Uiteindelijk mocht ik zonder flits toch foto’s maken.

De crypte is het eerste deel dat werd gebouwd van de Sagrada Familia en werd voltooid in 1891. Gaudí was de tweede architect die aan de crypte werkte. Het oorspronkelijke ontwerp van Francisco de Paula del Villar en Lozano werd vervangen door het ontwerp van Gaudí. Bij het overnemen van de bouw van de crypte respecteerde hij het neo-gotische karakter van het ontwerp. Hij paste het ontwerp wel aan, aan zijn naturalistische idealen.

De crypte bestaat uit vijf kapellen, gerangschikt in de vorm van een rotonde, en een kapel met een gekruisigde Jezus.

Een altaarstuk is gewijd aan de Sagrada Família met een beeld van de beeldhouwer Josep Llimona. Gaudí’s bijdrage is het ontwerp van de lampen.

Één van de andere schatten van de crypte is de Romeins mozaïeken vloer met afbeeldingen uit de natuur, gemaakt door Màrius Maragliano.

Het meest bijzondere aan de crypte is dat Gaudí hier is begraven in de kapel van Virgen del Carmen.

Kapel Virgen del Carmen
Kapel Virgen del Carmen met op de achtergond een versiering in Trencadis.
Kapel Mare de Deu de la Mercè
Mare de Deu de la Mercè, patroonheilige van de stad Barcelona
Kapel Sint Jozef
Kapel Sint Jozef
Hoofdaltaar
Hoofdaltaarstuk gewijd aan de Sagrada Família, beeldhouwer Josep Llimona
Kapel Jezus
Kapel Jezus
Neo-gotische glas in lood raam
Neo-gotische glas in lood raam
Aankondiging
Aankondiging
Altaar lampen van Gaudi
Altaar lampen Gaudí
Kapel Jezus aan kruis
Kapel Jezus aan kruis
Dakkapel
Dakkapel
Begraafplaats Gaudí
Kapel Virgen del Carmen, begraafplaats van Gaudí
biechtstoel Glas in lood Gaudi
Biechtstoel met glas in lood ontwerp Gaudi
Romeinse mozaïek
Romeinse mozaïeken vloer gemaakt door Màrius Maragliano.

 

Le Moulin de la Galette

Tussen de jaren 1870 en 1930 raakten kunstenaars die naar Parijs kwamen in de ban van Le Moulin de la Galette. De molen is niet een typisch voorbeeld van een muze maar de feesten die er plaatsvonden zijn te zien in enkele van de meest geliefde schilderijen in de kunstgeschiedenis.

Aan het eind van de 19e eeuw werd ‘Le Moulin Blute-Fin’ omgedoopt tot ‘Le Moulin de la Galette’ en werd het een populaire ontmoetingsplaats voor onder andere Renoir, Van Gogh, Toulouse-Lautrec , Casas en Picasso. Renoir’s ‘Bal du Moulin de la Galette’ is misschien wel het meest gerenommeerde exemplaar.

In dit blog laat ik diverse schilderijen zien van verschillende kunstenaars van Le Moulin de la Gallette, met een korte beschrijving.

Renoir

Iedereen kent het schilderij “Bal du Moulin de la Galette” van Renoir uit 1877. Het wordt gezien als één van de belangrijkste werken van het vroege impressionisme. Het laat een levendig publiek zien in de tuin. Dit schilderij wakkerde de interesse van kunstenaars aan.

Auguste Renoir ball at Le Moulin de la Galette
Auguste Renoir – Bal Moulin de la Galette 1876

Vincent Van Gogh

Hij kwam in 1886 aan in Parijs toen het impressionisme op zijn hoogtepunt was. De studio waarin hij woonde was dicht bij Le Moulin de la Galette en is vaak door hem geschilderd. Bijvoorbeeld de molen met op de achtergrond Montmarte en de Tuin achter Le Moulin de la Galette.

Henri de Toulouse-Lautrec

Dit schilderij is één van de eerste in de reeks waarin Toulouse-Lautrec het nachtleven van Montmarte schildert. Door de verf met terpetine te verdunnen lijkt het of het schilderij niet af is. Cruciaal is de diagonale houten barrière die het schilderij doormidden snijdt. Met aan de ene kant een uitbundige dansende menigte en aan de andere kant degenen die lusteloos aan de zijlijn toekijken.

Toulouse-Lautrec Moulin de la Galette 1889
Toulouse-Lautrec Moulin de la Galette 1889

Ramon Casas

Ramon Casas is één van de belangrijkste Modernisten en vertegenwoordiger van de Catalaanse schilderkunst. Aan het einde van de 19e eeuw kwam hij op vijftien jarige leeftijd naar Parijs om er te studeren. Hij is er drie jaar gebleven en schilderde een aantal schilderijen van de Moulin de la Galette. In plaats van de nachtelijke feesten concentreerde hij zich op het interieur overdag en de omgeving.

Casas Moulin de la Galette 1890
Ramon Casas – Moulin de la Galette 1890

Een ander bijzonder schilderij van Casas is het portret van de componist Erik Satie die staat als bohemien voor Moulin de la Galette, in Montmartre.

Ramon Casas Bohemien 1891
Ramon Casas Bohemien 1891

De drie vrouwen alleen

Drie vrouwen waarvan twee vrouwen binnen zijn afgebeeld en één vrouw buiten.

“Plein air”, de vrouw buiten Le Moulin is minder dramatisch dan de vrouwen binnen. Zij is eleganter en deftiger gekleed. Het feit dat zij haar hoofd van de toeschouwer afwendt, voorkomt dat we haar humeur kennen: haar eenzaamheid kan de reden zijn voor verdriet en ongeduld, maar het kan ook zijn dat ze geniet van het moment.

In de twee andere werken, geschilderd in Le Moulin, zijn de vrouwen dichterbij. Het interieur wordt gedetailleerd geschilderd. De beide vrouwen kijken droevig en bezorgt naar iets buiten het schilderij.

Madelaine drinkt alleen absint, door de spiegel op de achtergrond kun je zien waarnaar ze kijkt, namelijk dansende mensen.

Pablo Picasso

Picasso schilderde Le Mouin de la Galette voordat hij naar Parijs verhuisde. Hij woonde nog in Barcelona toen hij twee maanden Parijs bezocht tijdens de Wereldtentoonstelling in 1900. Tijdens zijn verblijf bezocht hij kunstgalerieën, de bohemien café’s en de danszaal van Le Moulin de la Galette. Het schilderij van de molen is zijn eerste werk in Parijs. Het wordt niet als één van zijn meesterwerken beschouwd, maar hij was pas 19 jaar toen hij dit schilderde. Door het gebruik van felle kleuren roept het een gevoel van beweging op. Het geeft ook zijn fascinatie weer voor decadentie en glamour in de beroemde danszaal waar de bourgeois en prostituees samen dansen.

Picasso Moulin de la Galette 1900
Picasso Moulin de la Galette 1900

Kees van Dongen

Van Dongen schilderde Le Moulin de la Galette vlak na zijn aankomst in Parijs. Hij woonde in een studio in hetzelfde gebouw als Picasso. Hij maakte zijn versie van het schilderij van Renoir waarbij hij de nadruk legde op de feestvreugde. Het werk was de bijdrage van de kunstenaar aan de Salon des Indépendants in 1906 maar bleef in zijn bezit tot de jaren vijftig toen hij het in zes stukken hakte en die hij apart verkocht.

Dongen Moullin de la Galette 1906
Van Dongen Moullin de la Galette 1906

Maurice Utrillo

Hij groeide op in Montmartre en was een schilder met een opvallend talent. Hij leidde een tragisch leven in de kunstwereld van Parijs. Als onwettig kind van Suzanne Valdon werd hij opgeleid door Degas en Toulouse-Lautrec. Zijn carrière werd beïnvloed door zijn alcoholverslaving. Hij maakte veel schilderijen van Montmartre. Hij inspireerde jonge kunstenaars om de werkelijkheid opnieuw te onderzoeken en abstract weer te geven.

Utrillo Moulin de la Galette and Sacre coeur
Utrillo – Moulin de la Galette and Sacre coeur

Santiago Rusińol

Een Catalaanse landschapsschilder in impressionistische stijl. Hij begon zijn studie in Barcelona en vervolgens ging hij in 1890 naar Parijs. Hij was bevriend met Casas en Toulouse-Lautrec.

Rusińol zag le Moulin de la Galette anders dan van veel andere kunstenaars. In plaats van de feesten beeldde hij de omgeving van de danszaal af. Hij schilderde zijn vriend Utrillo bij de ingang van het park bij Le Moulin de la Galette. Het schilderijen geeft een verloren gevoel omdat de tuin leeg is.

Ook het schilderij “De Kaartjesverkooptser” bij Le Moulin de la Galette maakt een verloren indruk.

Isaac Israëls

Van 1905 tot 1913 leefde Israëls in Parijs, waar hij een atelier had aan de Boulevard de Clinchy. Vlakbij het bruisende uitgaansleven van Le Moulin de la Galette. Hij was onder de indruk van het werk van Edgar Degas en Henri de Toulouse-Lautrec. Hij schilderde vooral mensen. In 1906 schilderde hij impressionistische schilderijen van “Le Moulin de la Galette”.