vrouw met plattegrond

´t kan verkeren

De laatste tijd heb ik niet zoveel inspiratie voor mijn blog. Misschien komt het omdat ik binnenkort op vakantie ga. Ik ben in ieder geval tot de conclusie gekomen dat ik niet tegen onzekerheden kan. Van alles en nog wat kan vertraagd zijn, bus, trein, vliegtuig en taxi. Met wat pech bereik ik mijn hotel pas midden in de nacht. De luchtvaartmaatschappij kan gaan staken waardoor ik niet naar huis kan, toch maar extra medicijnen en kleren meenemen. Mijn medicatie wil ik overigens in de kluis bewaren. Een schoonmaakster die wil gaan trippen kan al mijn pillen jatten. Gelukkig heb ik ook een reisverzekering die snel nieuwe pillen regelt. Het kan ook zo zijn dat het hotel op 9 november in rook is opgegaan. Sevilla wordt geteisterd door een orkaan en dagen lang regent het zo hard dat ik niet naar buiten kan omdat de straten ondergelopen zijn. De hotelkamer ligt vol met hondenharen en ’s ochtends word ik vroeg wakker door geblaf. Waarom heb ik in godsnaam een kamer gereserveerd in een hotel waar honden welkom zijn. De foto’s van het hotel kunnen frauduleus zijn, het lijkt op een compleet ander hotel dan ik geboekt heb. Mijn bagage is ook zorgwekkend, hoeveel is 15 kilo? De koffer heb ik al gewogen en weegt 5 kilo, nog maar 10 kilo over voor mijn bagage. Voor elke kilo extra betaal ik tien euro. Dat kan een dure koffer worden.

Vrouwen en kaarten

Sevilla is een doolhof van kleine straatjes. Dagen lang heb ik gezocht naar de plek van mijn hotel op de kaart. Bril maar afgezet omdat ik de kleine lettertjes niet meer zo goed kan zien. “Het ligt links van het flamenco museum en rechts van Casa Pilatos”. Toch bleef mijn hotel onvindbaar. Sinds vandaag weet ik wat het probleem is; de kaart is gedraaid, het noorden ligt op de plek van het oosten. Ik heb hem direct bij het oud papier gegooid, daar word ik alleen maar gek van. Nog twee en een halve week voordat ik op reis ga. De komende tijd zal ik vrij nemen van mijn vakantie, even een dagje zonder reisgidsen, apps en kaarten.

Toxisch tandplak

toxisch

Gestrest tandvlees

Vandaag had ik een afspraak bij de mondhygiënist en het was een enigszins vreemde zaak. Om te beginnen zien mijn tanden en tandvlees er goed uit voor iemand van mijn leeftijd, mooi zou je denken dan ben ik hier snel weg. Er waren toch een paar aandachtspunten. Om te beginnen heeft mijn tandvlees stress, het is rood op een aantal plaatsen, ik moet me dus meer ontspannen. Vervolgens zat er wat tandplak op mijn kies aan de binnenkant. Volgende keer beter poetsen zou mijn idee zijn. Zo simpel is het allemaal niet. Door mijn gestrest tandvlees en tandplak kan het plak snel toxische waarden aannemen. Als ik het niet binnen achtenveertig uur verwijder kan het tot problemen leiden, ontstoken tandvlees en gaatjes.

Foute positie

Toen hij begon met de behandeling liet hij de stoel erg ver zakken waardoor mijn hoofd ver naar beneden lag. Ik dacht direct dit is niet goed, er gaat te veel bloed naar mijn hoofd op deze manier. Waar hij nu met allerlei haakjes en machientjes bezig is. Hij merkte dat ik niet comfortabel lag, maar in plaats van de stoel wat meer omhoog te doen, moest ik ademhalen en het liefst door mijn neus.

Natriumfluoride

Door wat teruggetrokken tandvlees lag er een klein deeltje van de wortel bloot. Daarvoor bracht hij wat natriumfluoride aan. Ik had al een direct mijn twijfels, geen polonaise in mijn mond.

Geestig

Geestenherkenning

Gisterenavond keek ik op de website van de Volksuniversiteit of ik nog een leuke cursussen kon volgen in het najaar. Ze hadden veel cursussen, over de meest uiteenlopende onderwerpen. Zo is er bijvoorbeeld een cursus “Geestenherkening: Theorie en Praktijk”. Toen ik dit zag was ik niet echt verbaasd. Bij Trijn van de Leemput gaven ze ooit een cursus hoe regel ik mijn eigen begrafenis. Biedt wel meer zekerheid omdat het vast staat dat je doodt ga. Van het bestaan van geesten ben ik niet overtuigd. De cursus lijkt me hetzelfde als olifanten spotten op de Veluwe.

In theorie en praktijk

De naam van de cursus doet echter vermoeden dat geesten sowieso bestaan, je hoeft ze alleen nog maar te herkennen. Het is fascinerend dat de cursus bestaat uit een theorie en een praktijk gedeelte.

Het lijkt me lastig om de theorie in de praktijk te brengen. Net zoals het theorie gedeelte voor je rijbewijs ook eenvoudiger is dan de praktijk.

Goede vraag: Hoe herken ik een geest?

Het herkennen van geesten kan tot veel verrassingen maar ook tot angsten leiden. Komen de geesten naar jou toe of is het beter om naar hen toe te gaan? Kun je ze zien, voelen en ruiken zoals een natte hond? Ik vraag me überhaupt af of het mogelijk is om in tien lessen geesten te leren herkennen. Misschien lukt het als je veel aanleg hebt en er voor openstaat. Volgend trimester is er hopelijk een cursus, “Geesten laten verdwijnen: Theorie en Praktijk”. Het lijkt me namelijk wel prettig om de herkende geesten uit je leven te verbannen.

Metafysisch

De spirituele wereld is niet echt iets voor mij, te metafysisch, ongrijpbaar, verontrustend. In het Spaans zegt men “si no lo veo, no lo creo” (Als ik het niet zie, dan geloof ik het niet).
Mocht je geïnteresseerd zijn in deze cursus, dan moet ik je teleurstellen. Ik heb het verkeerd gelezen, er staat: “Gesteenteherkening: Theorie en Praktijk”. Vast ook heel leuk en erg concreet.

Entiteiten

Als je erg teleurgesteld bent dat er geen cursus geestenherkening bestaat dan kun je via de onderstaande link kijken naar de documentaire van Frans Bromet over geestenoverlast. Quote van de geestenverdrijfster: “Ik noem het liever entiteiten. Geesten daar gaan films over, dat is niet wat echt is”. De bewoonster van het huis met geesten, gelooft evenmin in geesten.

Hersenspinsels

Hersendonor

De Nederlandse Hersenbank blijft me benaderen omdat ze willen dat ik mijn hersenen doneer voor wetenschappelijk onderzoek. Eerlijk gezegd had ik natuurlijk al lang kunnen doorgeven dat ik het niet wil. Als ik word gebeld door een onbekend nummer denk ik direct: “Oh daar zijn ze weer, ze willen mijn hersenen”. Ik vind het een eng idee dat ik zonder hersenen deze wereld verlaat.

In mijn hersenen zit mijn hele persoonlijkheid, mijn kennis en mijn onmogelijkheden. Je weet nooit wat er in de toekomst allemaal mogelijk is. Misschien kunnen ze mijn hersenen uitlezen met een computer zoals bij een auto in de garage. Dan hebben ze de volledige toegang tot mijn leven.

Transplantatie

Ik denk dat het niet wenselijk is om hersenen te transplanteren. Wat is het meest bepalend, hoe je lichaam eruit ziet of je persoonlijkheid? Het lijkt me overigens best grappig als mijn hersenen in een sportief lichaam terecht komen. Zou ik dan naar de sportschool gaan? Of zijn het mijn hersenen die niet zo van sporten houden? Het probleem van transgender ligt natuurlijk op de loer. Een man- vrouwverwisseling is zo gebeurt. Gezichtstransplanatie komt aardig in de buurt, leven met het gezicht van een ander. Dit kun je met plastische chirurgie weer terug knutselen naar je eigen gezicht. Het schijnt ook zo te zijn dat het getransplanteerde gezicht er anders uitziet omdat het zich aanpast aan de vorm van de schedel. Het meest enge vind ik dat het gezicht kan worden afgestoten, geen idee wat dan nog de opties zijn. Hoe dan ook, tijd om door te geven dat ik mijn hersenen niet wil doneren.