Autodroom

Nog nooit in mijn leven ben ik zolang niet op vakantie geweest. Ik heb ook nooit kunnen bedenken dat het onmogelijk is om Nederland te verlaten. Het voelt alsof ik er geen einde aan de pandemie lijkt te komen. Nu het langzaam aan het mogelijk wordt om te reizen, mijmer ik weer over gemaakte reizen. 

Vanochtend werd ik wakker met het woord ‘autodroom’ in mijn hoofd. Ik heb vannacht niet gedroomd over een vakantie maar dacht aan de gelijknamige dichtbundel uit 1954 van de dichter Gerrit Achterberg. Inderdaad de man die zijn hospita vermoordde toen hij in Utrecht studeerde en hiervoor TBS kreeg.

In deze bundel staat het gedicht Riviéra. Het doet me denken aan de vakanties die ik als kind met mijn familie in Italië doorbracht. Het magische moment vond ik altijd als we met de auto de kust bereikten. We reden langs een azuur blauwe zee en rotsen met bomen vol met bloemen. Meanderend over de kronkelige weg. 

Riviéra

De helling schuift met bloemkastelen dicht.
Wegen die ik niet wist dat verder konden
hebben hun col de wolken in gevonden
naar deze zee waar het zuiden ligt.
Ik overstroom van louter vergezicht. 
Tegen het Estérelle-gebergte ronden
de blauwe baaien zich op kristalgronden. 
Tot in Italië schijnt het zonlicht.
De auto klimt en daalt in de rotonde
en open galerijen van de lucht
spijlen trekkend door het hemelhuis.
De lange vasteland-cadans ontbonden,
komt het reisbeeld tot staan onder zijn vlucht.
Wij stappen er in uit. De Wereld ruist.

Gerrit Achterberg, Autodroom 1954

Overpeinzing

Ik ben bang dat ik het ogenblik van geluk 
niet meer zal kunnen vastgrijpen.

Dat het me zal ontglippen
als ik er naar uitreik met mijn handen.

Als een vlinder die je zou willen vangen
terwijl je tegen het zonlicht inkijkt.

Alleen nog het zoemen van de bijen hoort, en
de ritselende bladeren die spelen met het licht.

Toch zal ik me laten leiden,
naar nieuw momenten van geluk.

Miguel geeft hoop

Wat we weer kunnen doen als deze waanzin ophoudt.

Gewone verdachten van het Coronavirus

Wel 1,5 meter afstand…

Bijna

Bijna gelukt, of 
toch bijna mislukt

Bijna droog thuis, of
toch bijna doorweekt

Bijna dood, of 
toch bijna overleefd

Bijna verloofd, of 
toch bijna gescheiden

Bijna gelukkig, of
toch bijna depressief

Bijna gevallen, of
toch bijna iets gebroken

Bijna, bijna, bijna of
toch net niet

Metroseksueel

De metroman,
waar is die gebleven?
Je hoort er niets meer van,
dat was dus maar voor even
Nu moet een man
weer ruig en woest zijn
Dat moet vrouwen opwinden
en woestaantrekkelijk vinden
Ach aan mij is het voorbij gegaan
in de metro, ben ik,
voor een man opgestaan.