Biggetje?!

Vandaag keek ik naar mijn Apenkoppen en even schrok ik. Wat is er met mijn Apenkoppen aan de hand? Ik zag er roze tussenin. Is er nou één bedorven? Maar nee, het was een Biggetje. Dat kan toch niet, een biggetje tussen mijn Apenkoppen. Waar moet het met de wereld naartoe als je niet eens kunt vertrouwen op je Apenkoppen?

Alle Apenkoppen moeten worden teruggehaald uit de winkels om verdere verwarring en onrust te voorkomen. Kinderen raken getraumatiseerd. Biggetjes, tussen de Apenkoppen. Daar kan een kind niet mee omgaan. Slapeloze nachten zullen volgen.

De verpakking heb ik niet meer dus Katja bellen heeft niet zo veel zin. Eigenlijk wil ik wel voor dit leed gecompenseerd worden. De volgende keer ga ik in de winkel eerst de zak goed controleren. Eventueel bij de klantenservice van de AH vragen of ze de verpakking open willen maken.

Wat moet ik nu doen? Het Biggetje opeten of weggooien? Bah wat een ingewikkelde dag vandaag.

Plantas perras of plantas gatas

Mijn buurvrouw heeft waarschijnlijk een hele botanische tuin in haar appartement. Ze gaat twee weken op vakantie en zoekt via de huisapp iemand die haar planten water kan geven. “Het zijn wel een stuk of 10 plantjes, waarvan er 2 tamelijk groot zijn”. 

Ik kan van alles, maar voor planten moet je niet bij mij zijn. Op het moment dat ze helemaal slap hangen denk ik er pas aan dat ze water nodig hebben. Dan is het vaak al veel te laat. Ik heb me maar afzijdig gehouden bij deze App. Lijkt me niet nodig om te melden dat alle planten bij mij doodgaan. 

Wat ik nog wel wilde vragen, was of het plantas perras of plantas gatas zijn. Dat vind ik een mooi onderscheid van de Spanjaarden. Planten die veel aandacht nodig hebben of planten die het altijd wel goed doen en hun eigen gang gaan. Plantas gatas wil ik best wel water geven. Ik ben ook meer een kattenmens misschien omdat ik zelf ook behoorlijk eigenzinnig ben.

Na eindeloos veel Appjes krijgen de planten op 15 september één keer water door D+J. Dat is dan ook weer opgelost. 

Zo’n huisapp vind ik behoorlijk ingewikkeld. Vaak weet ik niet hoe ik moet reageren en of ik moet reageren. Misschien ben ik er te oud voor en geef ik toch de voorkeur aan persoonlijk contact. Ik vind het ook een beetje sub-assertief. Bijvoorbeeld een foto van oude panty’s in een hoekje van de douche. Met de tekst: ‘Dit is een gemeenschappelijke ruimte wil de eigenaar het opruimen’. Ik wilde reageren met de tekst: “Goh wat een mooi stilleven, echt surreëel” maar dat wordt vast niet gewaardeerd. Na drie weken lagen ze er nog steeds en heb ik ze opgeruimd. Ik wilde er een filmpje van maken “How to…” maar ook dat heb ik niet gedaan. Ach ja, ik leef in mijn koninkrijkje, zonder planten overigens maar met veel kunst. 

Contactstoornis

Vorige week attendeerde een cassiere van de Jumbo mij erop dat hij me al lang niet meer gezien had. “U kwam hier elke dag, maar het is nu al enige tijd geleden”. Wat gaat jou dat aan, vroeg ik me af. Toen hij me nariep, “niet meer zolang wegblijven mevrouw, tot gauw” voelde ik me voorschut staan voor de hele winkel.

Waarom kom ik eigenlijk niet meer zo vaak bij de Jumbo, vroeg ik me af. Het antwoord was simpel omdat ik meer naar de nieuwe AH ga die er naast is. Vandaag ontdekte ik nog een andere reden: het goede doel. Bij de ingang van de Jumbo zat zo’n “ik ben van het goede doel” mevrouw. Daar ben ik altijd een beetje allergisch voor. Er is zoveel leed in de wereld dat je er hele supermarkten mee zou kunnen vullen. Deze mevrouw zei gelukkig niks toen ik binnenkwam. Ze zat te bellen met iemand. Toen ik eenmaal in de rij stond bij de kassa was ze nog steeds met luide stem aan het bellen. Dat schiet lekker op voor het goede doel, dacht ik. En nee, ik wil niet horen dat je kleinkind met haar vinger tussen de deur heeft gezeten. Gelukkig hing ze op.

Helemaal niet gelukkig! Ze schoot in de goede doelen stand “voor kinderen met een contactstoornis”. Ik dacht: mens je hebt zelf een contactstoornis. Daarnaast heb ik ook een contactstoornis. Daar had ze wel eens rekening mee kunnen houden. Ik raakte echt mega-geïrriteerd “voor kinderen met een contactstoornis” het ging maar door. Ik hoopte dat ze haar snavel dicht zou houden als ik langs haar liep anders ga ik haar slaan. Gelukkig bedacht ik een goed alternatief, een duim in mijn oor. Dan kan ik haar niet slaan en dan hoor ik haar niet zo goed.

Eenmaal buiten dacht ik “Het moet niet gekker worden”. Toen ik een kind was, had je geen contactstoornis, was je gewoon raar en vervelend. “Doe eens gewoon mee” zeiden ze tegen mij. Als ik toen had gezegd “ik heb een contactstoornis”, dan had ik de hele dag met een bordje om mijn nek met de tekst erop “ik ben een ezel”, voor de klas moeten gaan staan. Tegenwoordig schreeuwen ze het door de supermarkt om geld binnen te halen. Ben benieuwd voor welke zielenpoot ze volgende week in de winkel staan.

Communicatiestoornis

Niet Bitcoin proof

Sinds ik een Bitcoin heb, ben ik niet helemaal mezelf meer. 

Gisteren ging ik bij een collega van het museum thuis koffiedrinken. Dat ging niet helemaal soepel. Zelf zag ik de bui al hangen want dit gebeurt namelijk vaker. Dan verstoor ik de rust in een idylische Utrechtse buurt. Zet ik mijn fiets voor de raam bij mensen die naar een veel te grote televisie zitten te kijken. Die staan dan op en gaan naar het raam en kijken me aan met een blik van “Ik ken u helemaal niet, wat moet dat”. “Het is het verkeerde nummer, sorry”.

Gisteren belde ik aan bij het verkeerde nummer. Een vriendelijke man deed de deur open. Ik dacht: “Ze heeft toch geen vriend, maar ja waarschijnlijk dus wel”. De man bleef me vriendelijk aankijken maar was enigszins verontrust. – “Ik zoek Marja” zei ik tegen hem. – “Die woont hier niet” – “Waar woont ze dan wel?” – “U bedoelt Marja Boer?”- “Nee, Marja Bos” – “Maar die woont hier niet” – “Oh nou ja, waar woont Marja Boer dan?” – “Daar” – “Hier?”- “Nee, de volgende deur”  – “Dank u wel en mijn excuses voor het verstoren van een rustige zaterdagochtend”. De man was echter al verdwenen. 

Vandaag stond ik op en mijn Bitcoin was in waarde gedaald. Dat is niet de bedoeling! In de supermarkt raakte ik helemaal gefrustreerd. Moet ik hier geld uitgeven en ondertussen daalt mijn Bitcoin nog steeds. Godsakker kolere zeg, mompelde ik. Eenmaal bij de kassa aangekomen was het geen mompelen meer. Weer zei ik Godsakker kolere zeg, en schopte met mijn voet tegen de winkelmandjes. “Heeft u haast” vroeg de vrouw voor mij. Ik dacht: waar bemoei jij je mee. – “Nee, hoezo?” – “Nou u staat te vloeken en te schoppen.” – “Oh, dat is onbewust.” Ik wilde nog zeggen Gilles de la Tourette, maar dat is wat overdreven. Vervolgens gooide ik met een harde klap het boodschappenbalkje op de band. De mevrouw voor mij bleef me vragend aankijken. – “Het is mijn Bitcoin, die zakt vandaag alleen maar. Godsakker kolere zeg, zo kom ik nooit op de Bahama’s. Ik ben gewoon te laat ingestapt. Zul je altijd zien, stap ik ergens in en dan is het te laat. Godsakker kolere.” Inmiddels zag ik dat de vrouw een paar stappen bij me vandaan stond en wat angstig over haar schouder keek. Ik wou nog zeggen – “Het ligt allemaal aan de Chinezen hoor”, maar ik besloot om mijn mond dicht te houden. 

Ik verwacht dat morgen mijn Bitcoin wel weer zal gaan stijgen als de beurzen nog verder wegzakken, door de Chinezen. Maar de Bahama’s, die zijn nog ver weg. 

Update 21:30u: alle bitcoins zijn verkocht. Het was me allemaal te schimmig en werd er nerveus van. Kleine winst, ik vind het wel goed zo!

Beeldvormen

Gisteren wilde ik even op een bankje gaan zitten aan de singel. Ik was op de fiets en reed het grindpad op. Nadat ik van mijn fiets was afgestapt sprak een agent me aan.

“Mevrouw, wilt u in het vervolg het beeldvormen dat u het initiatief heeft om af te stappen. Deze keer zie ik het door de vingers. Nog een prettige dag”. 

Mijn eerste gedachte was, het zal wel. Maar ja, het door de vingers zien klonk enigszins dreigend. Wat ziet hij dan door de vingers en welk beeld moet ik vormen? Geen idee.

“Mag ik u een vraag stellen”

“Ja, natuurlijk”

“Ik ben een beetje autitisch en begrijp eerlijk gezegd niet wat u bedoelt, “beeldvormen?”

“Nou, u fietste op een voetpad. Maar omdat u snel afstapte had u niet de intentie om te fietsen. Daarom krijgt u nu geen boete maar een waarschuwing. De volgende keer moet u direct afstappen op een voetpad zodat het niet lijkt dat u fietst.”

Het bleef allemaal wat cryptisch en ook erg overdreven. De boodschap was waarschijnlijk: niet fietsen op een voetpad, zeg dat dan gewoon! 

Wat ik wellicht nog erger vind, was dat er zo’n Stasi van de Handhaving op zijn scooter, stond te wachten in een zijstraat. Hij wilde controleren dat ik niet een paar meter op het voetpad zou gaan fietsen. Zodat hij me alsnog een boete kon geven. Mensengoedheid waar zijn we mee bezig? Gelukkig ben ik autistisch en filterden mijn hersenen deze man niet weg. Klojo! Die handhavers moeten wel allemaal mensen met een verstandelijke beperking zijn dat kan echt niet anders. 

“Beeldvormen, dat u niet het initiatief heeft”. Dat leidt toch tot enorm ingewikkelde situaties.

“Wilt u even het beeldvormen dat u geen geradicaliseerde moslim bent, niet het initiatief had om u op te blazen. Dan kan ik het door de vingers zien”.

Mijn god in wat voor een land leef ik. Geen wonder dat ik overal onrecht zie, zolang je maar doet alsof je intenties zuiver zijn is er geen probleem. 

De afgelopen week heeft er ook de hele dag een motoragent op en neer gereden in de Biltstraat en Voorstraat om mensen te betrappen die met hun mobiel op de fiets zitten. Je zou er een burn-out van kunnen krijgen.

Het zou een zegen zijn als de politie weer gaat staken, deze onzin werkzaamheden daar hebben we helemaal niks aan.