Zomerse wederwaardigheden

De eerste zomerse week is voorbij en ik vond het een hele beleving. Misschien omdat ik door de Corona-maatregelen niet meer zoveel gewend ben. Maandenlang was het rustig op straat tot afgelopen week. 

Wat me vooral is opgevallen, is dat fluoriserend oranje helemaal hip is. Voor iedereen; van fluoriserende baby’s tot bejaarden in een knaloranje broek. Op weg naar mijn atelier ben ik paar keer een man tegengekomen die een heel kort, klein flitsend oranje broekje aan heeft. Ik weet niet of het door de kleur komt maar zijn zaakje was ook nadrukkelijk aanwezig. De eerste keer schrok ik me dood, wat zie nou weer, doe er een mondkapje voor! Inmiddels heb ik mijn zonnebril uit de kast gehaald. De sterkte van de glazen is niet helemaal goed meer, maar ik wil ook niet alles goed zien. Als ik een globaal overzicht heb, vind ik dat voldoende. Als ik je niet groet op straat dan komt dat door mijn zonnebril, niet omdat ik een arrogante kunstenares ben geworden.

Met dit mooie weer haalt iedereen ook weer de zomerse kleren uit de kast. Vooral nu iedereen door Corona aan het wandelen is, komt er heel wat voorbij paraderen. De zestig plussers springen eruit. Veel te jeugdige kleding en te modieus. Gisteren zag ik een oudere man met een te opzichtige Ralph Lauren polo aan. Zoals het nu hoort, het tipje van de voorkant in de broek gestopt. Een te korte, blauw met wit gestreepte broek en All Stars, zonder sokken natuurlijk. Hij had een prachtige bos grijs haar, dat dan wel. Waar is de klassieke stijlvolle man gebleven? Met prachtige Melvin & Hamilton schoenen aan, een elegant overhemd… Vrees dat ik daarvoor toch echt weer naar Spanje moet. 

Een andere grappige trend is de oudere mannen op de fiets. Je hebt de lange afstandsfietser op een elektrische fiets. De groepjes te dikke oude mannen in te kleine pakjes op racefietsen die de Corona-kilo’s ervan af proberen te fietsen. Wat ik veel voorbij zie komen is de oudere man met een topfunctie in een te hip pak die de fiets heeft herontdekt. Meestal zitten ze op een ‘Cruiser bike’, waarop ze heel stoer en chill fietsen. Hun stalen ros maakt ze tien jaar jonger en woest aantrekkelijk. Not. Ze nemen alle ruimte in op het fietspad want ze zijn helemaal in hun element. Ik moet dan steeds bellen om er lang te kunnen. Een beetje tempo zit er namelijk niet in. 

Op straat stond ik te genieten van een ijsje, toen er een Porsche kwam aanrijden met een oudere man en een veel jongere vriendin. Ze zaten even te bakkeleien over welke smaken ‘meneer’ wilde. De keuze tussen een bakje en hoorntje was ook niet eenvoudig. ‘Bolletjes ijs horen in een hoorntje.’ ‘Ja maar dan ga je knoeien, was haar praktische input’. Vervolgens ging zij in de rij staan wachten en ‘meneer’ bleef in de auto zitten. Toen ze bijna aan de beurt was, wilde ‘meneer’ toch een andere smaak ijs. In plaats van dat hij uit de auto stapt, roept hij de nieuwe bestelling naar haar, maar ze hoorde hem niet. Dan maar even bellen. Waardoor zij geïrriteerd raakt omdat hij het haar toch zo wel had kunnen zeggen. De naam van het ijs wist hij niet, maar het was met nootjes, chocolade en bruin, maar geen chocolade ijs…. Ik dacht: “Geef die vent een bakje met smurfenijs, Cabrón.” Uiteindelijk zaten ze samen in de Porsche te genieten van hun ijsjes. Later dacht ik: ‘Die oude man kan natuurlijk met zijn stijve botten niet op een elegante manier zijn auto uit. Het enige wat hij kan, is rondrijden. Thuis erin en thuis er weer uit. Of je Porsche stiekem parkeren achter struikgewas en dan uitstappen. 

Ondanks deze opmerkelijke situaties ben ik blij met het mooie weer. Van een beetje zon fleurt een mens op.

Waar is ‘de hijger’ gebleven?

Op deze regenachtige dag zit ik wat na te denken over vroeger. Jazeker, ik word oud. Toen ik werd geboren hadden mijn ouders geen telefoon. Als je iemand wilde bellen dan ging je naar een telefooncel. Meestal belde je dan een arts of instantie want andere mensen hadden ook geen telefoon. Met een beetje geluk woonde er iemand in de buurt die wel een telefoonaansluiting had en dan kon je daar bellen.

Ik bedacht me ook ineens dat je één telefoon voor het hele gezin had. Toen ik een jaar of 10 was mocht ik de telefoon opnemen en tegen mijn ouders zeggen dat er iemand voor hen aan de telefoon was. Nu heeft iedereen een eigen telefoon, zelfs een tienjarige. 

Van mijn vaderskant heb ik ‘Linnard en Dien’ als excentrieke familieleden. Daar houdt het bij mij niet op. Ik had ook nog een oom, een broer van mijn moeder, die in Oss woonde. Dat gaat natuurlijk ook niet goed, familie uit Helmond en Oss. Daar gaat het al snel mis. Mijn ‘ome Antoon’ was ook een aparte figuur die in iedereen in Oss kende. Hij leefde op zijn zonderlinge wijze en dat werd niet door iedereen gewaardeerd, voornamelijk niet door zijn twee zussen die ook in Oss woonden. Een schande voor de familie was ‘onze jonge’. 

Mijn ‘ome Antoon’ wilde geen telefoon. Dan krijg ik alleen maar hijgers aan de lijn en daar heb ik geen zin in. Punt! Met als gevolg dat mijn tante Mien als een soort postduif berichten bij hem door de brievenbus deed. In het ziekenhuis gaf hij namelijk haar telefoonnummer waardoor zij werd gebeld als er een afspraak werd verzet of iets dergelijks. Dan kon zij weer op pad naar mijn oom om dit aan hem door te geven.

Tegenwoordig hoor ik nooit meer van iemand dat ze door “een hijger” zijn gebeld. Wat moet je er ook mee. Wat ik wel met regelmaat hoor is dat vrouwen een appje krijgen met een foto van een penis. Ik weet niet wat erger is een hijger of een foto. Waarschijnlijk een foto omdat deze echt in je telefoon zit. Bij een hijger gooi je snel de hoorn erop maar een foto moet je verwijderen, gedoe… Vooruitgang betekent niet altijd een hogere vorm van beschaving. 

Het is de hijger

Dat is de hijger

Mijn eigen hijger

Hij wil dat terug hijg

Maar ik weiger

De Hijger (Live) · Neerlands Hoop In Bange Dagen 25-06-1974

Is Marktplaats een datingsite?

De afgelopen tijd verbaasde ik me over de advertenties bij de bushalte van ‘Second Love’. Reclame voor vreemdgaan tijdens Corona. Het is natuurlijk wel weer een eigen ‘bubbel’ en elke dag één keer ‘contact’ hebben met iemand valt binnen de norm. Het geeft in ieder geval aan dat de behoeftes van mensen eigenlijk niet zoveel veranderen. Als ik dat nou beter tot me had laten doordringen dan had ik kunnen weten dat mensen niet alleen opzoek zijn naar leuke spulletjes voor een mooie prijs. 

Tijdens het opruimen van mijn huis kwam ik een rode Bialetti voor één kopje tegen. Bij het bestellen had ik niet goed opgelet en had per ongeluk twee stuks besteld. Het zijn degelijke koffiezetters en gaan een lange tijd mee. Ik besloot om hem op Marktplaats te verkopen voor €20,-. Wetende dat mensen dit nooit ervoor gaan betalen. 

De biedingen waren erg laag, €7,50 iets hoger €12,50. Dat begon al ergens op te lijken. Toen was er Maarten en hij bood €19,50. Te mooi om waar te zijn maar ik dacht het is een kenner die kwaliteit weet te waarderen. Ik wilde hem wel opsturen voor dit bedrag, maar hij kwam hem toch liever persoonlijk ophalen. Ook prima, mensen maken tegenwoordig overal een uitje van. Om zeven uur zou hij alleen langskomen, mailde hij. Dat vond ik wel lef hebben: in je eentje een Bialetti op gaan halen op de Biltstraat aan het begin van de avond…

Alles verliep volgens plan. Hij gaf aan mij het geld en ik gaf aan hem de Bialetti. Hij wilde nog wel zeker weten of het voor één kopje was. Dat klopte. Mijn zuurkool stamppot stond op het vuur, tijd voor een uitgebreid gesprek had ik niet. Nog een prettige avond en ik sloot de deur.

Marktplaats vroeg of ik de koper een waardering wilde geven. Ik vinkte alle hokjes aan waardoor hij vijf sterren kreeg. Verder dacht ik er niet echt over na. Vervolgens kreeg ik een berichtje van hem met de vraag waarom ik hem zoveel sterren had gegeven, dat wilde hij graag weten. Om te antwoorden: ‘ik heb maar wat gedaan’, is ook niet echt slim. Ik besloot om wat algemeenheden op te noemen; je bood een serieuze prijs, was op tijd op de afspraak en je maakte een sympathieke indruk. Als antwoord kreeg ik, dat hij aan mij ook vijf sterren had gegeven omdat ik zo’n spontane en eerlijke vrouw was. Mooi.

De dag daarna kreeg ik een berichtje van Maarten dat de koffie prima smaakte maar dat het toch fijner was geweest als de andere rode Bialetti ook bij hem op het fornuis had gestaan. Hij had het koffiemoment graag met mij gedeeld. Ik moest hier even over nadenken. “Mijn Bialetti op zijn fornuis?” “Koffiemoment gedeeld?” Wat wil die kerel nou eigenlijk? Eerlijk gezegd heb ik geen idee hoe Maarten eruit ziet. Het was donker buiten en ik heb totaal niet gelet op de koper. Middelbare leeftijd, donker haar, normaal postuur, zoiets ongeveer.

Ik was wel verbaasd, Wordfeud is een datingsite en dat wist ik niet. Is Marktplaats nu ook een datingsite geworden? Bij die €19,50 had ik toch wantrouwend moeten worden. Voorlopig ben ik wel weer klaar met Marktplaats, geen vreemde mannen meer aan mijn voordeur.

Avondklokje

Zoals het avondklokje thuis tikt, tikt het nergens.

Het ingaan van de avondklok was voor mij een bijzondere ervaring. Om half acht had ik een vriend aan de telefoon die nog naar de supermarkt wilde gaan. Ik raakte wel enigszins in de stress. ‘Dan moeten we maar snel ophangen. Vanavond gaat de avondklok in’. Ik kon niet gerustgesteld worden met de informatie dat die pas om negen uur in zou gaan en dat hij nog makkelijk voor die tijd boodschappen kon doen. 

Rond negen uur heb ik voor het raam de was opgeruimd en naar buiten gekeken. Er waren toch nog best veel mensen op straat. Opzettelijk of per ongeluk, het lot tartend om een boete te krijgen. Wat me vooral opviel, was dat de fietsers geen licht hadden. Dat zette me aan het denken. Zijn het allemaal onverantwoordelijke types die zich sowieso niet aan regels houden of is het om minder op te vallen. Zonder licht word je immers minder snel gezien. Sommige mensen fietsten erg hard om zo snel mogelijk thuis te komen. Wat één keer bijna tot een ongeluk leidde omdat een fietser zonder licht, van rechts geen voorrang kreeg van een scooter. Dat krijg je met mensen die haast hebben.

Jongeren gingen nog een stapje verder, na negen uur in een groepje lekker knus over straat. Ze hadden wel een hondje bij zich. Volgens mij is de regel: één hond per persoon, die tijdens de avondklok mag worden uitgelaten. Dit kan toch weer leiden tot groepsvorming als je meerdere honden hebt. Dan moet er vast anderhalve meter afstand zijn tussen de baasjes. Voor de honden geldt deze regel weer niet. Misschien een goed idee om ze niet aan te lijnen, raakt alleen maar in de war. Als het goed is, is er niemand op straat die je hond aanrijdt. 

Die regel van het uitlaten van een hond vind ik sowieso wat dubieus. Je kunt gewoon met je hond bij vrienden op bezoek gaan. Vervolgens naar huis gaan onder het mom van het uitlaten van je hond.

Ik voelde me de hele avond wat onrustig. Graag wilde ik naar buiten gaan, om te kijken of er echt niemand op straat was. Hoe zou het eruit zien? Ik vroeg me ook af of ik in mijn voortuin mocht gaan staan om zo het verloop van de avondklok te bekijken. Geen idee of dat mag? Als ik op een pan sla voor de zorgverleners is het vast geen probleem.

Hopelijk wordt de avondklok snel weer afgeschaft. Ik heb zelden de behoefte om na negen uur ’s avonds naar buiten te gaan, maar nu het niet mag voelt het toch echt anders.

Maar mevrouw… Laat u een plastic hond op wielen uit?
Nee meneer Agent, Lulú is erg eigenzinnig en houdt niet van lopen.

Influyencer (Capitan Gallardo) 17 april 2020

Drie maal verdwijnen is tentoongesteld.

De afgelopen maanden ben ik erg creatief bezig. De schildersdoeken, verf, linoleum en kwasten zijn niet aan te slepen. Ik ga met name naar buiten om naar de schilderswinkel te gaan. Veel tijd voor een ontspannen wandeling heb ik niet meer. Er moet geproduceerd worden in Huize Merkx, inmiddels woon ik mijn atelier. Als alle afgedrukte lino’s op het wasrek liggen te drogen, dan denk ik ‘mooi productiemaatschappij Merkx draait op volle toeren’. Want als de lino’s liggen te drogen, ben ik al weer bezig met de compositie van een schilderij. 

Even was ik ongerust dat mijn werk stil zou komen te liggen bij een opname in het UMC, maar daar ga ik gewoon weer verder. Ik heb daar ook de mogelijkheid om nieuwe dingen te proberen, zoals bijvoorbeeld foto’s overzetten op houten panelen of grotere doeken schilderen. Voor het maken van schilderijen met drie verdwijnpunten heb je namelijk veel ruimte nodig.

Inmiddels hangt er een schilderij van mij in het ‘Hersencafé’ van het UMC. Een plek die drukbezocht wordt door patiënten, personeel en bezoekers van de afdeling psychiatrie. 

Dat voor iemand die de tekenleraar op de middelbare school tot waanzin heeft gedreven, is het niet gek. De opdracht was teken je idool met inkt. Toen ik de piramiden van Cheops wilde tekenen, mocht dat niet. “Idolen zijn mensen zoals George Michael, Madonna of Elvis. Geen stenen!” schreeuwde hij door het lokaal. Uiteindelijk heb ik toen zijn idool, Seth Gaaikema moeten tekenen. 

Maar nu wordt er een schilderij van mij tentoongesteld. Eerlijk is eerlijk, het is geen portret maar een lijnenspel. Eindelijk waardering voor mijn bijzondere rechtlijnigheid.