Waar is ‘de hijger’ gebleven?

Op deze regenachtige dag zit ik wat na te denken over vroeger. Jazeker, ik word oud. Toen ik werd geboren hadden mijn ouders geen telefoon. Als je iemand wilde bellen dan ging je naar een telefooncel. Meestal belde je dan een arts of instantie want andere mensen hadden ook geen telefoon. Met een beetje geluk woonde er iemand in de buurt die wel een telefoonaansluiting had en dan kon je daar bellen.

Ik bedacht me ook ineens dat je één telefoon voor het hele gezin had. Toen ik een jaar of 10 was mocht ik de telefoon opnemen en tegen mijn ouders zeggen dat er iemand voor hen aan de telefoon was. Nu heeft iedereen een eigen telefoon, zelfs een tienjarige. 

Van mijn vaderskant heb ik ‘Linnard en Dien’ als excentrieke familieleden. Daar houdt het bij mij niet op. Ik had ook nog een oom, een broer van mijn moeder, die in Oss woonde. Dat gaat natuurlijk ook niet goed, familie uit Helmond en Oss. Daar gaat het al snel mis. Mijn ‘ome Antoon’ was ook een aparte figuur die in iedereen in Oss kende. Hij leefde op zijn zonderlinge wijze en dat werd niet door iedereen gewaardeerd, voornamelijk niet door zijn twee zussen die ook in Oss woonden. Een schande voor de familie was ‘onze jonge’. 

Mijn ‘ome Antoon’ wilde geen telefoon. Dan krijg ik alleen maar hijgers aan de lijn en daar heb ik geen zin in. Punt! Met als gevolg dat mijn tante Mien als een soort postduif berichten bij hem door de brievenbus deed. In het ziekenhuis gaf hij namelijk haar telefoonnummer waardoor zij werd gebeld als er een afspraak werd verzet of iets dergelijks. Dan kon zij weer op pad naar mijn oom om dit aan hem door te geven.

Tegenwoordig hoor ik nooit meer van iemand dat ze door “een hijger” zijn gebeld. Wat moet je er ook mee. Wat ik wel met regelmaat hoor is dat vrouwen een appje krijgen met een foto van een penis. Ik weet niet wat erger is een hijger of een foto. Waarschijnlijk een foto omdat deze echt in je telefoon zit. Bij een hijger gooi je snel de hoorn erop maar een foto moet je verwijderen, gedoe… Vooruitgang betekent niet altijd een hogere vorm van beschaving. 

Het is de hijger

Dat is de hijger

Mijn eigen hijger

Hij wil dat terug hijg

Maar ik weiger

De Hijger (Live) · Neerlands Hoop In Bange Dagen 25-06-1974

Is Marktplaats een datingsite?

De afgelopen tijd verbaasde ik me over de advertenties bij de bushalte van ‘Second Love’. Reclame voor vreemdgaan tijdens Corona. Het is natuurlijk wel weer een eigen ‘bubbel’ en elke dag één keer ‘contact’ hebben met iemand valt binnen de norm. Het geeft in ieder geval aan dat de behoeftes van mensen eigenlijk niet zoveel veranderen. Als ik dat nou beter tot me had laten doordringen dan had ik kunnen weten dat mensen niet alleen opzoek zijn naar leuke spulletjes voor een mooie prijs. 

Tijdens het opruimen van mijn huis kwam ik een rode Bialetti voor één kopje tegen. Bij het bestellen had ik niet goed opgelet en had per ongeluk twee stuks besteld. Het zijn degelijke koffiezetters en gaan een lange tijd mee. Ik besloot om hem op Marktplaats te verkopen voor €20,-. Wetende dat mensen dit nooit ervoor gaan betalen. 

De biedingen waren erg laag, €7,50 iets hoger €12,50. Dat begon al ergens op te lijken. Toen was er Maarten en hij bood €19,50. Te mooi om waar te zijn maar ik dacht het is een kenner die kwaliteit weet te waarderen. Ik wilde hem wel opsturen voor dit bedrag, maar hij kwam hem toch liever persoonlijk ophalen. Ook prima, mensen maken tegenwoordig overal een uitje van. Om zeven uur zou hij alleen langskomen, mailde hij. Dat vond ik wel lef hebben: in je eentje een Bialetti op gaan halen op de Biltstraat aan het begin van de avond…

Alles verliep volgens plan. Hij gaf aan mij het geld en ik gaf aan hem de Bialetti. Hij wilde nog wel zeker weten of het voor één kopje was. Dat klopte. Mijn zuurkool stamppot stond op het vuur, tijd voor een uitgebreid gesprek had ik niet. Nog een prettige avond en ik sloot de deur.

Marktplaats vroeg of ik de koper een waardering wilde geven. Ik vinkte alle hokjes aan waardoor hij vijf sterren kreeg. Verder dacht ik er niet echt over na. Vervolgens kreeg ik een berichtje van hem met de vraag waarom ik hem zoveel sterren had gegeven, dat wilde hij graag weten. Om te antwoorden: ‘ik heb maar wat gedaan’, is ook niet echt slim. Ik besloot om wat algemeenheden op te noemen; je bood een serieuze prijs, was op tijd op de afspraak en je maakte een sympathieke indruk. Als antwoord kreeg ik, dat hij aan mij ook vijf sterren had gegeven omdat ik zo’n spontane en eerlijke vrouw was. Mooi.

De dag daarna kreeg ik een berichtje van Maarten dat de koffie prima smaakte maar dat het toch fijner was geweest als de andere rode Bialetti ook bij hem op het fornuis had gestaan. Hij had het koffiemoment graag met mij gedeeld. Ik moest hier even over nadenken. “Mijn Bialetti op zijn fornuis?” “Koffiemoment gedeeld?” Wat wil die kerel nou eigenlijk? Eerlijk gezegd heb ik geen idee hoe Maarten eruit ziet. Het was donker buiten en ik heb totaal niet gelet op de koper. Middelbare leeftijd, donker haar, normaal postuur, zoiets ongeveer.

Ik was wel verbaasd, Wordfeud is een datingsite en dat wist ik niet. Is Marktplaats nu ook een datingsite geworden? Bij die €19,50 had ik toch wantrouwend moeten worden. Voorlopig ben ik wel weer klaar met Marktplaats, geen vreemde mannen meer aan mijn voordeur.

Avondklokje

Zoals het avondklokje thuis tikt, tikt het nergens.

Het ingaan van de avondklok was voor mij een bijzondere ervaring. Om half acht had ik een vriend aan de telefoon die nog naar de supermarkt wilde gaan. Ik raakte wel enigszins in de stress. ‘Dan moeten we maar snel ophangen. Vanavond gaat de avondklok in’. Ik kon niet gerustgesteld worden met de informatie dat die pas om negen uur in zou gaan en dat hij nog makkelijk voor die tijd boodschappen kon doen. 

Rond negen uur heb ik voor het raam de was opgeruimd en naar buiten gekeken. Er waren toch nog best veel mensen op straat. Opzettelijk of per ongeluk, het lot tartend om een boete te krijgen. Wat me vooral opviel, was dat de fietsers geen licht hadden. Dat zette me aan het denken. Zijn het allemaal onverantwoordelijke types die zich sowieso niet aan regels houden of is het om minder op te vallen. Zonder licht word je immers minder snel gezien. Sommige mensen fietsten erg hard om zo snel mogelijk thuis te komen. Wat één keer bijna tot een ongeluk leidde omdat een fietser zonder licht, van rechts geen voorrang kreeg van een scooter. Dat krijg je met mensen die haast hebben.

Jongeren gingen nog een stapje verder, na negen uur in een groepje lekker knus over straat. Ze hadden wel een hondje bij zich. Volgens mij is de regel: één hond per persoon, die tijdens de avondklok mag worden uitgelaten. Dit kan toch weer leiden tot groepsvorming als je meerdere honden hebt. Dan moet er vast anderhalve meter afstand zijn tussen de baasjes. Voor de honden geldt deze regel weer niet. Misschien een goed idee om ze niet aan te lijnen, raakt alleen maar in de war. Als het goed is, is er niemand op straat die je hond aanrijdt. 

Die regel van het uitlaten van een hond vind ik sowieso wat dubieus. Je kunt gewoon met je hond bij vrienden op bezoek gaan. Vervolgens naar huis gaan onder het mom van het uitlaten van je hond.

Ik voelde me de hele avond wat onrustig. Graag wilde ik naar buiten gaan, om te kijken of er echt niemand op straat was. Hoe zou het eruit zien? Ik vroeg me ook af of ik in mijn voortuin mocht gaan staan om zo het verloop van de avondklok te bekijken. Geen idee of dat mag? Als ik op een pan sla voor de zorgverleners is het vast geen probleem.

Hopelijk wordt de avondklok snel weer afgeschaft. Ik heb zelden de behoefte om na negen uur ’s avonds naar buiten te gaan, maar nu het niet mag voelt het toch echt anders.

Maar mevrouw… Laat u een plastic hond op wielen uit?
Nee meneer Agent, Lulú is erg eigenzinnig en houdt niet van lopen.

Influyencer (Capitan Gallardo) 17 april 2020

Drie maal verdwijnen is tentoongesteld.

De afgelopen maanden ben ik erg creatief bezig. De schildersdoeken, verf, linoleum en kwasten zijn niet aan te slepen. Ik ga met name naar buiten om naar de schilderswinkel te gaan. Veel tijd voor een ontspannen wandeling heb ik niet meer. Er moet geproduceerd worden in Huize Merkx, inmiddels woon ik mijn atelier. Als alle afgedrukte lino’s op het wasrek liggen te drogen, dan denk ik ‘mooi productiemaatschappij Merkx draait op volle toeren’. Want als de lino’s liggen te drogen, ben ik al weer bezig met de compositie van een schilderij. 

Even was ik ongerust dat mijn werk stil zou komen te liggen bij een opname in het UMC, maar daar ga ik gewoon weer verder. Ik heb daar ook de mogelijkheid om nieuwe dingen te proberen, zoals bijvoorbeeld foto’s overzetten op houten panelen of grotere doeken schilderen. Voor het maken van schilderijen met drie verdwijnpunten heb je namelijk veel ruimte nodig.

Inmiddels hangt er een schilderij van mij in het ‘Hersencafé’ van het UMC. Een plek die drukbezocht wordt door patiënten, personeel en bezoekers van de afdeling psychiatrie. 

Dat voor iemand die de tekenleraar op de middelbare school tot waanzin heeft gedreven, is het niet gek. De opdracht was teken je idool met inkt. Toen ik de piramiden van Cheops wilde tekenen, mocht dat niet. “Idolen zijn mensen zoals George Michael, Madonna of Elvis. Geen stenen!” schreeuwde hij door het lokaal. Uiteindelijk heb ik toen zijn idool, Seth Gaaikema moeten tekenen. 

Maar nu wordt er een schilderij van mij tentoongesteld. Eerlijk is eerlijk, het is geen portret maar een lijnenspel. Eindelijk waardering voor mijn bijzondere rechtlijnigheid.

Lekke band

Is de Sint weer in het land en dan heb heb ik meteen een pepernoot in mijn achterband. Gisterenochtend wilde ik naar huis gaan en toen was mijn achterband ineens lek. Dan sta je daar op een verlaten Uithof, geen fietsenwinkel te vinden. Naar huis lopen had gekund maar het is nog best ver met mijn zware fiets. 

Ik ben met de bus naar huis gegaan zodat ik een week de tijd zou hebben om de band te plakken of een fietsenwinkel te vinden. Een nieuw banden-plaksetje moest ik in ieder geval wel kopen omdat het al een hele tijd geleden was dat ik een band had geplakt.

Ik trap er namelijk iedere keer weer in bij de fietsenwinkels. Op een groot bord staat altijd “Bandplakken €4,50” Dat vind ik een mooi bedrag om zelf niet te hoeven klussen. Eenmaal binnen begint de louche handel.

‘Was de band ineens leeg?’ vraagt de fietsenmaker dan. ‘Nee, vanochtend was hij ineens lek’. ‘Misschien is het een klein gaatje en kan ik hem plakken. Anders moet er een nieuwe binnenband in’. ‘Wat kost een nieuwe binnenband €12,50.’ Kassa!!!!

Meestal ben ik nog wel zo bijdehand om te zeggen dat er in de buitenband geen groot gat te zien is. De band kan vast geplakt worden. Het verneukeratieve is dat je nooit zeker weet of hij de band echt niet kon plakken. Voor hem is het namelijk veel makkelijker en lucratiever om er een nieuwe in te doen. Van te voren zegt hij het niet te weten en als je je fiets weer op komt halen zit er nieuwe band in en die zal je moeten betalen.  Ik heb weleens gevraagd of hij me eerst wilde bellen voordat hij er een nieuwe in zou doen. Dat ik in dat geval eerst zelf een poging wilde wagen om de band te plakken. Het heeft helemaal geen zin om dat te vragen, natuurlijk zegt hij dat het kansloos is ‘groot gat!’ Om een foto te vragen van dat grote gat heeft ook geen zin.

De tussenconclusie is: een lekke band kost je €12,50 voor een nieuwe binnenband. De fietsenmaker gaat je band namelijk niet plakken. 

Het kopen van een banden-plaksetje is ook niet eenvoudig. In de eerste fietswinkel waar ik het wilde kopen leidde het tot verwarring. ‘Wat wilt u? Wacht ik pak even mijn spatscherm dan ik makkelijker met u praten’. De afstand was geen probleem. Hij begreep gewoon niet wat ik wilde hebben. “Een band plakken? Dat is iets van vroeger, ouderwets! Dat doen we tegenwoordig niet meer. Gewoon direct een nieuwe binnenband erin.’ 

De band plakken is me uiteindelijk niet gelukt. Waarschijnlijk heb ik met de band er op te leggen een gat in de binnenband gemaakt. De fietsenmaker had ook grote twijfels bij de kwaliteit van de buitenband. Die moest ook vervangen worden door een zogenaamde ‘anti-lek fietsenband’. Ik kon het niet laten om te vragen wat een ‘niet anti-lek fietsenband’ kost en hoeveel groter de kans is dat deze sneller lek is. Het is weer een totaal onzinnige verkooptechniek. Niemand met een lekke band koopt een ‘niet anti lek’ buitenband. Je wilt gewoon geen gedoe meer, geen lekke banden meer. Dan maar €10,00 extra betalen. 

Eindconclusie: Je gaat naar binnen bij een fietsenmaker om je band te laten plakken voor €4,50 en je haalt je fiets weer op en rekent €40,- af. Dat noem ik nog eens goede handel.

Er was overigens ook nog een spaak gebroken. Die moest natuurlijk worden vervangen omdat er een dominfo-effect ontstaat ‘Één spaak stuk, volgende spaak ook stuk, gaat zo door. Wordt alleen maar duurder’. Nou dat was het toch al geworden, ‘alleen maar duurder’.