Vrouwen met kabouters zijn gemeen

Er bestaan nog steeds mensen die kabouters in hun tuin zetten, zelfs in Wittevrouwen. Ik vind dat altijd wel iets moois hebben, knullig maar ook leuk. Zo’n rode puntmuts tussen de planten of een gezellige dikkerd bij de voordeur.

De verliefde kabouter

Je zou denken dat mensen met kabouters in hun tuin, hier trots op zijn. Met mooi weer gaan ze zitten genieten, kijkend naar het kabouterland waarin hun tuin is veranderd. Met zorg zijn de kabouters in de winkel uitgezocht en dan krijgt natuurlijk elke kabouter zijn logische en meest waardevolle plek in de tuin. Ik ga er tenminste niet vanuit dat je je winkelwagen bij de Action en Praxis volgooit met kabouters en ze dan vervolgens in je tuin neersmijt. Passie verwacht ik bij deze vrolijke vrienden.

Tuinkabouterland

Vandaag was ik foto’s aan het maken in het hofje op de Kerkstraat. Rare plek, te erg eigenlijk. Bij de ingang hing er een bordje “Verboden toegang, eigen terrein”. Ik had daar dus niks te zoeken. Maar ja, als je foto’s wilt maken zul je toch af en toe je eigen weg moeten kiezen. Zolang ik het met respect voor de bewoners doe, zie ik niet zo snel een probleem. Ik fotografeerde vooral eigenzinnige vogelhuisjes en het oude gebouw. Het probleem was dat iedereen bij het raam zat en mij dus voorbij zag lopen. Ik knikte vriendelijk maar voelde me wel ongemakkelijk. Nadat ik een stervend iemand voor de raam zag liggen, schrok ik me rot. Ik dacht ‘dit is foute boel’.

De tuin tuinkabouter

Mijn fotorondje wilde ik toch afmaken. Nu was het al foute boel en een andere keer terug gaan, dat zat er echt niet meer in. Het was nu of nooit. Een bijzonder mooie plek om foto’s van te maken. Zo kwam ik bij het huis met een kabouter voor de deur. Gezellig. Tot mijn grote verrassing stonden er wel twintig kabouters in de tuin. Wat een feest om te fotograferen. Één kabouter was omgevallen, ik overwoog nog om hem weer rechtop te zetten. Dan moest ik wel de tuin in en dat voelde niet goed.

De dronken kabouter

Op hetzelfde komt er een oudere vrouw naar buiten. ‘Wat ben je aan het doen?!’ ‘Foto’s aan het maken van de kabouters. Zijn ze van U’ Ik probeerde er nog een gezellig praatje bij te maken. ‘Niet in mijn tuin’, begint ze te schreeuwen. ‘Oh sorry, ik fotografeerde alleen de kabouters, die vind ik leuk’ ‘Nee, nee, nee!, niet in mijn tuin!!!’ ‘Oké, sorry, ik ben al weg.” Als autist heb je soms wat vertraging op de lijn. Je voegt dan niet direct de daad bij het woord, zal ik maar zeggen. ‘Weg, uit mijn tuin’. Waaah, help de bazin van deze kabouters is een heks. Een echte heks, dadelijk komt ze met haar bezemsteel achter me aan. Al struikelend belandde ik op de openbare weg. Dat krijg je ervan als je de wet overtreedt, heksen achter je aan. Een creatieve honger kan onverwachte gevaarlijke situaties opleveren. Je moet veel overhebben voor een mooie foto.

Oh wat mooi…

Voor mijn cursus “Storytelling photography” ben ik gisteren met mijn camera op pad gegaan. De opdracht voor deze week is ‘straatfotografie’ en het was mooi zonnig weer. Ik ben begonnen aan de rand van het centrum.

Trencadis

Op het Nijntje pleintje zag ik verschrikkelijk lelijke voorwerpen op de vensterbank staan. Ik dacht ‘Nee, de ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Gemozaïekte vlinders en een dolfijn. Uitgestald, zodat iedereen ze kan bewonderen. Met een beetje mazzel kun je bij deze mevrouw ook nog een workshop volgen, “trencadis” zullen we het dan maar noemen.’

Ik was zo dom om met mijn camera voor het raam te gaan staan omdat ik verbijsterd was door de lelijkheid. De kunstenares zat binnen op de bank een tijdschrift te lezen en zag mij staan. Zij was natuurlijk blij verrast, dat iemand haar mooie vlinders en dolfijn stond te bewonderen. Tja… Ze maakte met haar handen het gebaar dat ik zeker een foto mocht maken. Ze klopte met haar handen op de borst, ook zij mocht zeker in beeld. Ach wat leuk… Voor haar is het vast een hoogtepunt van de dag geweest, ze zat helemaal te stralen. Ik dacht alleen maar lelijke dingen leveren soms toch een mooie foto op.

Trencadis

Postbode

Vervolgens kwam er een super hippe postbode het pleintje oplopen. Kijk, die wilde ik wel graag op de foto hebben. Ik heb het netjes gevraagd maar hij had geen tijd om stil te gaan staan. Hij wees mij aan waar hij naar toe zou lopen en dan kon ik een foto maken. Zo’n goede fotograaf ben ik nog niet, om dan een scherpe foto te maken.

Postbode in stijl

In strijd met mijn privacy

Even verderop stonden buiten twee studenten een biertje te drinken. De ene jongen vertelde dat hij nu drie chickies had. Hij had problemen om een keuze te maken. Toen ik hem hoorde vertellen over zijn dilemma, dacht ik: ‘Die wil wel op de foto’. Beide reageerden ze enthousiast en ze stonden er mooi op.

De Don Juan van het duo had onder zijn colbert een trui aan met een beer erop. Dat vond ik een mooi contrast. Met een knuffelbeer op je buik sta je te vertellen over welke chick van de drie, je vanavond gaat nemen. Ik vroeg aan hem of ik een foto mocht maken, van hem en zijn toch wel aandoenlijke beer. Daar was hij niet van gediend, het was wel mooi geweest. Dit vond hij toch echt een inbreuk op zijn privacy. Ik probeerde hem te overtuigen door te zeggen dat het zo’n sterk beeld was; hij met zijn beer en een blikje bier. ‘Nee, nee, nee’. Als autist laat je het idee dan niet meer los. ‘Oké, een foto met de beer en het bier en dan gaat je hoofd eraf’, stelde ik voor. Dat vond hij een prima plan. Hij dacht waarschijnlijk hoe kom ik anders van dit gestoorde mens af. Ik moest hem wel even arrangeren, maar het is een mooie foto geworden.

Bear by beer

Lang leve de lockdown

Als één winkel in Utrecht blij mag zijn dat er de afgelopen weken alleen een afhaalservice was, dan is het de Amac. Ik vond dat het weer eens tijd werd voor een nieuwe iPad. De oude was erg traag. Maar ja ik word ook al een dagje ouder en dat merk ik met de allernieuwste technologie.

Hallo ik ben het…

Zojuist wilde mijn iPad niet opstarten omdat hij mijn gezicht niet herkende. Dan begin ik direct een discussie met mijn iPad “Hé doe niet zo flauw je ziet toch dat ik het ben! Nee ik ga de code niet intoetsen. Moet mijn bril nou op of af om herkend te worden?! Weet je wat; zet zelf een bril op! Dan ben ik nog maar net begonnen. Bovendien is de thuisknop verdwenen en vervangen door een balkje. Ik hield nou juist zo van deze knop altijd een plek om naar terug te keren. Home sweet home.

iPencil

Het ging helemaal fout met de iPencil. Die deed het gewoon niet, alleen wat vage vegen op het scherm. Tekenen met mijn vinger in Procreate geen enkel probleem. Maar de pen deed het op het scherm niet. Hij werkte wel als ik hem gebruikte om iets aan te tikken maar tekenen, nee. Bij de handleiding stond dat ik twee keer moest tikken op de pen om van functie te veranderen. Waar ik precies op de pen moest tikken was volkomen onduidelijk. Ik tikte overal en nergens met weinig of veel kracht. Geen resultaat. Gelukkig kon ik deze functie uitzetten.

Na twee dagen het internet afstruinen om een oplossing te vinden, was ik nog geen stap verder gekomen. Ik heb van alles geprobeerd. Het voelde surreëel: een pen die geen pen is. Of een pen die zoveel eigen denkvermogen heeft dat de gebruiker het niet meer kan begrijpen. Het tekenprogramma Procreate biedt hondenderden mogelijkheden tel daar een pen bij op die ook weer -tig mogelijkheden heeft, nou dan wordt het erg ingewikkeld.

Als de Amac gewoon open was geweest dan was ik hoogst waarschijnlijk teruggegaan met mijn pen. Dan had ik weer moeten wachten voordat ik aan de beurt was bij de servicebalie. Tegenwoordig geven ze je een kopje koffie om de wachttijd wat aangenamer te maken. Zotte boel, mijn koffie drink ik graag in een koffiebar, maar deze zijn dicht. Bij de Amac wil ik iets van Apple en bij de Starbucks wil ik koffie. Simpel lijkt me.

Eenmaal aan de beurt had ik dan een nieuwe pen gewild, want deze is stuk, hij doet het niet. Zo’n jongen zou dan dingen zijn gaan doen die ik thuis ook al had gedaan. In het meest gunstige geval had hij hem gemaakt. Zo niet dan was ik boos geworden en ik was in mijn autistische modus geschoten: deze is stuk en ik wil een nieuwe.

Gelukkig heb ik de pen zelf gemaakt voordat de winkels weer open zijn gegaan. Hij was dus niet stuk maar de instellingen stonden verkeerd. Nu kan ik eindelijk fijn gaan tekenen op mijn iPad.

Het onzekerheidsprincipe

We leven, maar niets in het leven staat al vast. In 1927, bijna honderd jaar geleden, maakte de wiskundige Heisenberg een formule “het onzekerheidsprincipe’

Niets is exact te voorspellen. Er is altijd een marge van onzekerheid in de menselijke kennis. En in die marge van onzekerheid dacht ik altijd dat daar kunst was, schilderijen, liederen, beelden, concerten…

Het principe hangt echter samen met het feit dat de waarnemer, door een getuige te zijn, de werkelijkheid die hij waarneemt beïnvloedt, verandert en een onveranderlijke onzekerheid introduceert.

Misschien zijn de komende dagen nog steeds uitzichtloos en grijs, maar misschien ook niet. Alles verandert. Dat de dagen die nog moeten komen het venster van hoop openen. Dit zal een goed begin zijn.

Een gelukkig en gezond 2022