Gedichten uit oude doos: Tram

Vandaag heb ik weer eens de gedichten gelezen die ik ooit heb geschreven. Het gedicht over de tram vond ik erg grappig. Alleen mensen die met de oude gele Amsterdamse tram gereisd hebben kunnen zich er wat bij voorstellen.

Tja en de al lang weer vervangen strippenkaart, was toen nog actueel.

TRAM

Geel monster begeeft zich door de stad.
De wielen slijpen op de tramrails.

Bel ringt, de dag begint,
Aandachtsloze fietser
remt met al zijn kracht.

Computerstem kondigt museumplein aan,
Klik, klak, klik, klak, mensen stappen uit.

Stempelautomaat vervangt het rinkelen van geld,
door een eenvoudige ping.
Rollend geluid, deur sluit.

Al heen en weer wiegend,
begeef ik mij door de stad.

Ontsporing

In de reeks ‘gemene vrouwen’ een nieuw verhaal. Dat ik word belaagd door een vouw die haar kabouters wil beschermen, kan ik nog enigszins begrijpen. (Vrouwen met kabouters zijn gemeen) Maar een handgemeen op een doorsnee zaterdagmiddag op Amsterdam CS, gaat mijn autistische brein ver te boven.

Op zaterdagochtend heb ik een cursus straatfotografie in Amsterdam. Na de cursus wandel ik altijd even door de stad, maak nog wat foto’s. Prima. De laatste keer was het alles behalve prima. Door een uitgevallen trein richting het zuiden stonden er te veel mensen op het perron. Er was al ruzie geweest tussen een paar mannen. Gelukkig werd voorkomen dat ze met elkaar op de vuist gingen. Op het perron stonden overigens twee handhavers van de NS om alles in goede banen te leiden. Ik overwoog even om op de rails te gaan staan om op de trein te wachten, dan had ik wat meer ruimte om me heen. Als de trein komt klim ik wel weer op het perron, dacht ik. Maar dan zou ik natuurlijk problemen met de handhavers krijgen. Nou ja, die handhaven alleen in situaties waarvan het niet nodig is om ze te handhaven. Zoals mijn fiets ontvoeren omdat die gevaarlijk geparkeerd zou staan. Dat is weer een ander verhaal.

Ik werd helemaal benauwd en gestrest van al die mensen om me heen. Toen de trein het station binnenreed stond het bomvol met mensen op het perron. Ik vroeg me af hoe de mensen uit de trein moesten komen en hoe ik er in kon komen. Ik liep richting de deur van de wagon. Op dat moment werd ik vastgepakt aan mijn arm door een vrouw die tegen me begon te schreeuwen. Ze vond dat ik voordrong en dat het levensgevaarlijk was om zo dicht bij de trein te lopen. Ik heb veel ervaring met treinreizen en eventuele levensgevaarlijke situaties, wat mij betreft was er niks aan de hand. Aanvankelijk was ik even helemaal stupefait en stond alles in mijn hoofd stil. Wat gebeurt er hier? Iemand schreeuwt tegen me en staat aan mijn arm te trekken???

Mijn eerste prioriteit was dat ze me los zou laten. Ik dacht, ik kan niet duidelijk genoeg zijn. ‘Mevrouw zou u mij alstublieft los willen laten want ik vind dit onprettig en ongepast’ leek me weinig effectief. Kort en krachtig zei ik tegen haar: “Laat me los, blijf van me af”. Toen raakte ze helemaal over de kook. “In de toestand waarin u nu verkeert laat ik u helemaal niet meer los” zei ze. De enige logische reactie was, ‘Mevrouw, er is helemaal geen toestand, u maakt er een toestand van door me vast te pakken en niet meer los te laten. Verder is er niets aan de hand. Laat me los’. 

Gelukkig liet ze me uiteindelijk los en kon ik in de trein stappen. Ik dacht wat gebeurt er hier in dit land, is iedereen helemaal gek geworden. “In uw toestand”, hoezo? Eerst waren mensen alleen verbaal agressief en nu gaan ze ook nog aan me zitten. Als iemand in het spectrum heb ik daar helemaal een hekel aan. Ik wil niet dat mensen aan me komen, gewoon je handen thuishouden. Hopelijk is het een incident.

De samenleving ontspoort, meer heb ik er niet over te zeggen.

Ademhalen, het geheim

Ontdek het geheim van bewust ademhalen.

Nooit meer onzeker over je ademhaling.

Vandaag is er er een nieuw boek op de deurmat gevallen. Dit gebeurt bijna wekelijks maar deze keer was het anders. Onrustig zat ik te wachten op de trap bij de deur en de brievenbus. ‘De postbode is wat laat vandaag’, dacht ik steeds. ‘Verdient vast ook te weinig om met enig tempo de post rond te brengen.’ Net voordat ik naar de afspraak met mijn mental life coach moest, ging het klepje van de brievenbus omhoog en viel de enveloppe binnen. 

Ik stopte hem snel in mijn tas en fietste naar mijn afspraak. Deze keer was ik helaas wat te laat. Maar dat zou ze vast begrijpen. Trots haalde ik bij haar het boek uit de enveloppe en liet haar de kaft zien. ‘Bewust ademhalen, dat heb ik nodig.’ zei ik enthousiast. Soms vergeet ik gewoon om adem te halen door alle dingen die er om me heen gebeuren. Dat is slecht voor me, zowel voor mijn lichaam als mijn stemming. 

Na de eerste 10 pagina’s aandachtig doorgelezen te hebben voelde ik enige spanning in mijn lijf afnemen en ruimte in mijn hoofd komen. Ik vond het wel moeilijk om het juiste ritme te vinden. De ‘beat‘ kon ik als het ware niet vinden. ‘Adem in. Adem uit.’ Ik besloot om het hardop te gaan zingen, als een opera. Adem in, hoge toon. Adem uit, lage toon. Op een gegeven moment begon ik te struikelen over de woorden.

Mijn mental life coach begreep niet zo goed hoe het boek zou kunnen eindigen. Maar het eindigt nooit, want met de laatste woorden op pagina 135, begin je weer op pagina 1. Je kunt over de hele wereld reizen met dit ene boek. Je hele vlucht naar New York heb je wat te lezen. Geniaal

In een café las ik verder met een kopje koffie en appeltaart met slagroom. Zoals gebruikelijk zat er weer iemand die mijn innerlijke onrust aanwakkerde. Van de ene kant van het café voerde ze een gesprek met iemand anders die helemaal aan de andere kant zat. Na enige tijd stelde ik voor dat ze wellicht bij elkaar aan een tafeltje konden gaan zitten of om het gesprek te beëindigen. Ik las de titel van mijn boek hardop voor en voegde eraan toe dat ik bewust geen adem meer kon halen door hun gekwetter. 

Het boek heeft een speciaal effect op me. Na een tijdje zie ik allerlei patronen op de bladzijden ontstaan, diagonale strepen bijvoorbeeld die in elkaar overlopen. Het is een beweging die het ademhalen ondersteunt. Ik denk dat dit het geheim is van het boek. Ademhalen op basis van patronen. 

Ontdek het geheim van bewust ademhalen. Nooit meer onzeker over je ademhaling. Brian Kersbergen, aandachttrainer en ervaringsdeskundige op het gebied van ademhalen. Oktober 2019

Ademhalen 

Haal toch adem!

adem in, adem uit. 

Geef de lucht de ruimte, en 

blaas je frustraties eruit.

Haal toch adem, 

adem in, adem uit. 

Het leven begint 

met een eerste adem in

En eindigt 

met een laatste adem uit.

Haal toch adem!

Alsjeblieft…

Ademhalen

Ademhalen 

Haal toch adem!

adem in, adem uit. 

Geef de lucht de ruimte, en 

blaas je frustraties eruit.

Haal toch adem, 

adem in, adem uit. 

Het leven begint 

met een eerste adem in

En eindigt 

met een laatste adem uit.

Haal toch adem!

Alsjeblieft…

Gedicht geschreven bij het blog “Ademhalen het geheim

Berlin, immer toll

Voordat ik morgen op vakantie ga, nog even kort reisverslagje van Berlijn.

Met de trein kun je prima naar Berlijn. Zeker als je het boemeltje neemt en niet hoeft over te stappen. Van Amersfoort rechtstreeks naar Berlijn Hbf.

De reis begon wat onrustig omdat er een overenthousiaste vrouw naast me zat. Ze was zo blij met het treinreizen. Niet alleen omdat het goed voor het milieu was maar ook omdat ze last had van vliegschaamte. Ik schaam me voor heel veel dingen maar ik lijd nog niet aan vliegschaamte. Ze had een vakantiepakket met tijdschriften bij zich. De Donald Duck ging direct naar haar man, en niet naar haar zoontje die zeker de leeftijd had dat hij kon lezen. Woest bladerde ze door de tijdschriften, ‘Ik vind het reizen met de trein zo ontspannen’. Ik had er zo mijn twijfels bij en elk tijdschrift wilde ze aan me geven. ‘Zo leuk’… Gelukkig viel ik in slaap en werd ik wakker bij de grens. Inmiddels was de vrouw helemaal overstuur. De trein had vertraging en ze miste haar overstap in Hannover. Waardoor ze pas om twaalf uur ’s avonds op haar bestemming was. De trein was nu wat minder leuk.

Het was erg bijzonder om met de trein Berlijn binnen te rijden. Met de metro ging ik naar mijn hotel “Art nouveau”. ‘Een hotel waar de tijd stil heeft gestaan’, stond er op hun website. Ik neem vaak dingen letterlijk maar dit nou weer niet. Helaas. Het hotel had ook een ‘artist in residence’. Ik wist niet helemaal zeker of ik dat leuk vond. Als iemand te pas en te onpas creatief aan het doen is, kan dat wat irritant zijn. 

De hotelgevel die op hun website stond kon ik kon ik nergens vinden. Na enige tijd zoeken zag ik bij een kantoorgebouw op de vierde verdieping de naam van het hotel. Vaag. Met een oude lift van hekwerk kwam ik bij het hotel. Ik zag helemaal niemand en liep wat door het hotel om te zien of ik iemand kon vinden. In mijn beste Duist riep ik af en toe wat. Uiteindelijk kwam er een jongen uit de keuken. Ik vroeg me toen al af ,waar ben ik in godsnaam beland? Het leek helemaal niet op de foto’s op de website en het leek ook niet op een hotel, hooguit een pretentieus museum. Mijn kamer had vier deuren, dat vond ik wat onrustig. Ik kreeg meteen het gevoel hier moet ik weg. De kast had geen planken om je kleding op te leggen of om wat op te hangen. Het bed was voor de helft opgemaakt, want ik was immers alleen. Dat vond ik er bedroevend uitzien en ik kreeg een eenzaam gevoel. Hier hoort duidelijk nog iemand bij. Het was bloedheet maar geen ventilator of airco te zien. Ik lag heel even op mijn deel van het bed. Bekeek de kamer nog eens goed. De meubels waren duidelijk uit 1920 omdat ze overal beschadigd en kapot waren. Veilig voelde het ook niet omdat de deur met een sleutel uit 1920 te openen was en er eigenlijk geen personeel in het hotel was. Mijn conclusie was: dit gaat het niet worden. Ik belde vanuit het hotel naar een hotel waar ik vorig jaar was. Gelukkig hadden ze nog een kamer vrij. 

De hoteleigenaar begreep niet wat het probleem was. Dat had ik wel verwacht en ik zei dat ik me niet veilig voelde in het hotel. Hij belde een taxi voor me en een uur later lag ik op mijn dubbel opgemaakte bed in een ruime hotelkamer met bad. 

Bij de ‘Die Hackeschen Hoefe’ was er meer dan genoeg te fotograferen. Er was ook een oude omgebouwde sigarettenautomaat. Uit de “Wunstmukke” kon je een pakje sigaretten kopen met kunst erin. In het pakje zat een briefje met de tekst “You have the potential to make beautiful things. Yes you!” Dat vond ik best een toepasselijke tekst. Er zat ook nog een klein kunstwerkje in, een plastic zakje met glitters. En een kaartje met een link om iets te downloaden, uiteindelijk een Duits rapnummer. Om mij heen stonden mensen te filmen hoe ik het doosje uit de automaat kocht. Bizar. Daarna wilde ik nog wat eten. Helaas hadden ze in de bioscoop geen eten maar ik kreeg een goed adres van de serveerster. Er was wel een mits. Goed eten, maar er zitten veel prostituees en drag-queens. Dat maakt me niet, als het eten maar goed is. En dat was zo. 

Berlijn, is goed vertoeven.

In een museum was een deel van de bediening overgenomen door een robot. Het was een rare ervaring, als zo’n r2d2 ineens bij je tafel stopt en tegen je begint te praten. 

Verder ben ik per ongeluk met mijn e-step over een Russisch kerkhof gereden. Ik zag de tekst bij het enorme beeld te laat. “Hier herdenken wij de gevallen Russische soldaten”. Oeps.

Voor een vriend heb ik een t-shirt gekocht bij een braadworst verkopende kenau. Ik wilde de t-shits even goed bekijken en haalde het haakje van het rek. Dat was niet de bedoeling. Nein, nein ,… verder verstond ik het niet. Ik mocht één t-shirt aanwijzen en de maat noemen. Uit een zeecontainer op het terrein haalde ze het. Ik durfde niet te zeggen dat ik eigenlijk ook nog wel ander t-shirt wilde zien. Betalen en wegwezen dacht ik.

Met gevaar voor eigen leven ben ik gaan fotograferen op de step in een buitenwijk van Berlijn. Daar waren ze niet zo dol op fotograferende toeristen op een soepje. Ze reden me meerdere malen bijna omver en werd regelmatig uitgescholden. Maar voor een mooie foto heb ik dat wel over. 

Morgen naar Barcelona en hopelijk heb ik daar meer rust om te schrijven over deze mooie stad.