Boogie Woogie, ayudame

piano_music.jpg

Het was weer eens tijd om naar de kapper te gaan. Gelukkig was mijn kapster terug van haar zwangerschapsverlof. Minder gelukkig was het tijdstip waarop ik mijn haren liet knippen. Toen ik binnenkwam zat een man op de piano boogie woogie muziek te spelen. Daar had ik totaal geen zin in. Ik begon te bidden in het spaans: “Dios, todopoderoso, ayudame en estos tiempos dificiles” zodat God mij zou helpen om deze pianist te stoppen. In mijn gedachte zag ik dat door een harde windvlaag de deksel van de toetsen dichtklapte. Met als resultaat gebroken vingers, einde pianomuziek. Ik zat nog te wachten op mijn kapster en dacht dat ik nog kon ontsnappen aan de knipbeurt. Helaas vroeg toen het harenwasmeisje of ik met haar mee wilde lopen naar de wasbak. Ze vroeg direct of ik me wel goed voelde. “Prima”, was mijn antwoord, ik dacht: “Hoe eerder ik hier weg ben, hoe beter het is”.

Vervolgens werd ik geknipt en de pianoman speelde nog steeds door. Alles leuk en aardig maar praten en live muziek dat gaat bij mij niet samen. Ik vroeg me af wat hinderlijker was, de pianist of het geklets van mijn kapster. Op de piano kon ik geen invloed uitoefen. Ik overwoog nog even om zelf de klep van de toetsen dicht te gooien. Daarentegen had ik wel enige invloed op mijn kapster. “Zolang de pianist speelt, kan ik niet met je praten” zei ik tegen haar. Grof, maar wat moet je in zo’n situatie. Ze was verbaasd dat ik de muziek niet leuk vond. Veel mensen komen juist op zaterdag omdat de muziek een bijzondere sfeer creëert. Ze had nog nooit een klant gehad die niet van de muziek hield. Beter gezegd, ze had nog nooit een klant gehad die zo eerlijk was als ik. De gastvrouw bood mij een glaasje wijn aan. Ik drink geen alcohol en bedankte de dame vriendelijk. De kapster was heel erg verbaasd.”Wil je ook geen glaasje wijn?”. Geen muziek, geen wijn ze vond dat ik een zwaar leven leidde. “Dat is nog maar het begin” dacht ik.
In ieder geval zijn mijn haren weer geknipt en dat is prettig.

Gedichtendag Lope de Vega

 

Lope de Vega

Vandaag, 28 januari is het Gedichtendag en begint de Poëzieweek die tot 3 februari duurt. Het thema is dit jaar “herinnering”. Stefan Hertmans heeft het poëziegeschenk 2016 geschreven, met als titel “Neem en lees”. Bij besteding van €12,50 aan poëzie krijgt u deze bundel cadeau.

Het is een mooie gelegenheid om een gedicht van een Spaanse dichter onder de aandacht te brengen. Felix Lope de Vega y Carpio is een van de bekendste dichters uit de Spaanse gouden eeuw. Zijn werk is omvangrijk, dit maakte de keuze voor een gedicht niet eenvoudig. Uiteindelijk heb ik het Sonnet 61 Ir y quedarse, y con quedar partirse / Gaan en toch blijven en al blijvend gaan gekozen.

Na een korte beschrijving van het leven en werk van Lope de Vega is het “sonnet 61” te lezen, vertaald is door Barber van de Pol en Maarten Steenmeijer.

Félix Lope de Vega y Carpio (Madrid, 1562- Madrid, 1635)

Felix Lope de Vega y Carpio, beter bekend als de “Ingenieuze Feniks”, werd geboren in Madrid in 1562. Hij kwam uit een bescheiden familie en studeerde bij de jezuïeten aan de Universiteit van Alcalá de Henares. In 1587 werd hij voor 8 jaar verbannen uit Madrid. Hierdoor maakte hij zijn studie niet af. Deze straf was het gevolg van een teleurstelling in de liefde waardoor hij beledigende gedichten schreef naar Elena Osorio, de dochter van een eigenaar van een theater. Gedurende deze tijd woonde hij in Valencia, Toledo en Alba de Tormes. In 1610, op 48 jarige leeftijd, ging hij definitief terug naar Madrid. Hij kocht een huis in dezelfde straat waar Cervantes woonde.

Zijn leven verliep turbulent, met veel hoogtepunten en hij had ook veel tegenspoed. Regelmatig was hij betrokken bij schandalen. Met name in zijn liefdesleven barstte het van de schandalen. De laatste jaren van zijn leven werden bepaald door tegenspoed. Vooral het overlijden van zijn zevenjarige zoon Carlos Félix was fataal voor hem. Hij werd hij in 1613 priester om berouw te tonen. Eenzaamheid, ziekte en financiële problemen weerhielden hem er echter niet van om te schrijven.

De Madrilenen bewonderden hem en hij voelde zich geliefd en gewaardeerd. Op 27 augustus 1635 overleed hij op 73 jarige leeftijd in Madrid. Zijn begrafenis was een groot spektakel dat niet snel werd vergeten. In de kerk van San Sebastián, in de straat Atocha die heel dicht bij zijn huis is, werd hij begraven.

Zijn werk

Lope de Vega heeft veel geschreven in zijn leven en in veel verschillende genres. Hij schreef alleen al 1.500 theaterstukken. Zijn kluchten zijn het meest vernieuwend. Terugkerende thema’s in zijn werk zijn eergevoel (Peribáñez y el comendador de Ocaña), intrige (El perro del hortelano), historische gebeurtenissen en Spaanse legendes (Fuenteovejuna)

Lope de Vega was beter bekend als toneelschrijver dan als dichter. Hij schreef op een vurige, vitale en zorgeloze wijze poëzie. Hij liet ook zien dat poëzie het religieuze benaderde.

Zijn gedichten gaan over uiteenlopende thema’s zoals mythologie, religie of epische poëzie. Hij herintroduceerde het sonnet, de dichtvorm van de Italiaanse Renaissance dichter Petrarca. Zijn schrijfstijl in de poëzie reikt veel verder dan van andere dichters in zijn tijd. Hij behandelde verschillende thema’s met name de liefde en religie en altijd verwoordde hij de moeilijkheden in zijn leven.

Sonnet 61 Gaan en toch blijven en al blijvend gaan…

Het gedicht is gepubliceerd in de dichtbundel “Rimas” in1609. Het gaat over de liefde. Waarschijnlijk is dit gedicht geschreven voor Elena Osorio, tijdens zijn verbanning uit Madrid.

Gaan en toch blijven en al blijvend gaan;
Gewetenloos weet je je al gaand verloren;
De zoete stem van een sirene horen
en aan de boommast vastgebonden staan;

verbranden als een kaarsje, langzaamaan
op zacht zand bouwend aan alweer een toren;
als vallende engel is je doem beschoren,
maar jij laat om je duivels lot geen traan;

je stem verheffen in de woestijn;
op erewoord verzoeken om geduld,
en eeuwig zeggen tegen maar een tel;

vermoedens volgen, waarheden voorbij;
het maakt je van afwezigheid vervuld,
vuur in de ziel en in het leven hel

Ir y quedarse, y con quedar partirse

Ir y quedarse, y con quedar partirse
partir sin alma, e ir con alma ajena
oír la dulce voz de una sirena,
y no poder del árbol desasirse;

arder como la vela y consumirse
haciendo torres sobre tierna arena;
caer del cielo, y ser demonio en pena,
y de serlo jamás arrepentirse;

hablar entre las mudas soledades,
pedir prestada, sobre fe, paciencia,
y lo que es temporal llamar eterno;

creer sospechas y negar verdades,
es lo que llaman en el mundo ausencia,
fuego en el alma y en la vida infierno.

 Bronnen

Website Casa Lope de Vega http://casamuseolopedevega.org/es/

Antología de poesía espanola, varios autores. Edición José Mas, julio de 2011

Antología poética del Siglo de Oro, Esperanza Ortega, Anaya, 2010

Curso de literatura, Espanol lengua extranjera, Equipo de autores de cursos internacionales de la Universidad de Santiago de Compostela, Edelsa 2009

De dichter is een kleine God, de 150 mooiste gedichten uit het Spaans, vertaald oor Barber van de Pol en Maarten Steenmeijer, Singel Uitgeverijen, september 2010

http://www.poezieweek.com

Spreid je vleugels uit

IMG_0025
Illustratie Mayke Merkx 2011

In een verlaten steeg
ontmoette ik een oude man.
Hij zei tegen mij:
“Spreid je vleugels uit,
laat je dragen door de wind”.

Mijn vleugels spreidde ik uit
zonder angst vloog ik weg.
Naar plaatsen waar
altijd al naar toe had willen gaan.

Over meren, bergen en woestijnen
sloeg ik mijn vleugels uit.
Van elke plaats nam ik alleen
de mooiste herinneringen mee.

Ik werd degene die ik altijd al
had willen zijn
voordat ik mijn beperkingen
leerde kennen.

De zussen Merkx in actie

   
 Afgelopen dinsdag is onze moeder geopereerd aan haar heup. Dat is gelukkig allemaal goed gegaan. In het zuiden is het toch anders dan hier, boven de rivieren. Zo hoef je bijvoorbeeld als je wegrijdt van een parkeerterrein geen kaartje in de slagboomautomaat te doen. De bomen gaan vanzelf omhoog. Sta je daar met het raam open in de stromend regen, kaartje in de hand maar je kunt gewoon doorrijden. Toch verwarrend maar wel op een prettige manier.  

In een verlaten restaurant gingen we wat eten. Met uitzicht op het kunstzinnig blauw verlichte kanaal. The place to be. Er waren alleen een oma, moeder en peuter. De moeder en oma deden heel boos tegen het jochie. Hij deed niks verkeerd, hij raakte bijvoorbeeld met zijn handjes de kerstballen aan. Er werd direct naar het kind geschreeuwd dat hij niet zo’n stoute dingen mocht doen. Als hij in de boom was geklommen of hem omver had getrokken, dan had ik hun reactie kunnen begrijpen. 
In Utrecht vraag ik me vaak af waar de ouders zijn van onmogelijke kinderen. Door het in Utrecht populaire Montesori onderwijs lijkt het alsof kinderen zelf alles mogen ontdekken. Trek je hard aan een kerstboom dan valt hij om. De ouders worden boos op de eigenaar van het restaurant omdat de boom niet goed vaststaat. Hij moet dit NU veranderen, want het is gevaarlijk voor kinderen. Dat hun kind stout is komt niet in hun hoofd op.

Vervolgens kwam er een bevriend gezin het restaurant binnen. Direct werd gezegd: “Jari heeft vandaag zijn dag niet, hij is heel stout”. “Goh gezellig om jullie weer te zien”, lijkt mij een meer gepaste begroeting. Ook dit gezin had een heel vervelend kind, het zal wel populair zijn in Helmond. Het jongetje zei: “Nee ik ben niet stout. Mijn papa is heel streng en als ik niet luister krijg ik een klap voor mijn kop”. Het is consequent en dat is goed voor kinderen: stout zijn leidt tot klappen. Dat is helder

Rond half zeven lag onze moeder weer op de afdeling. De operatie was goed gegaan. De chirurg had ze horen klussen met de hamer, zaag etcetera dat vond ze eng. Lijkt mij ook eng, je weet dan wel dat ze hard gewerkt hebben.

Tot slot het knopjes thema. Nadat we onze moeder rechtop in bed hadden gezet zodat ze wat kon eten en drinken ging de morfinepomp piepen. Mijn zus zei: “Ach ik druk wel even op nummer 9, dan komt het vast weer goed. Werkt thuis ook altijd”. De vrouw die naast onze moeder lag kreeg bijna een hartaanval, “Nee daar mag je niet opdrukken! Alleen de verpleging mag daar aankomen. Anders krijgt ze een overdosis morfine”. Het was een grapje, geen helmonds grapje daar gaat het dus fout. Vervolgens wilde mijn moeder tv kijken maar door de lamp boven haar bed kon ze het scherm niet zo goed zien. Dit probleem ging ik oplossen, er zat vast wel ergens een knopje. Ik zag een mooi geel knopje en een rode naast de lamp. Dan kies je voor geel, toch? De buurvrouw riep in paniek, “Nee niet doen, dat moet via het informatiepaneel bij de tv”. Helaas, ik had al gedrukt. Vervolgens rende alle verpleegsters naar onze kamer. Het gele knopje was het hartstilstand knopje. Dat slaat ook nergens op. Zo’n minuscuul klein knopje voor een noodsituatie. Ik heb me voorgenomen om niet meer zo maar op knopjes te drukken. 

Al met al was het een indrukwekkende dag.

Wat een beleving voor mijn haar

zenhaartjezen
Zenhaartjezen, Illustratie: Xandra Knoth december 2015

Vandaag ben ik naar de kapper gegaan en dat was dringend nodig. Iedereen die me zag riep “wat is er met je haar gebeurt?” Het zag eruit alsof ik de hele dag met mijn vingers in het stopcontact zat. Mijn haar schijnt het moeilijk te hebben, het is erg droog en krijgt te weinig aandacht van me. Ik dacht altijd, mijn haar doet zichzelf maar dat is dus niet zo.

permanente watergolf
permanente watergolf:15 gulden per hoofd

Knippen met de hete schaar dat heeft mijn haar nodig zodat de keratine er niet kan uitlopen tijdens het knippen. Een thermocut. Allemaal leuk en aardig maar  de eigenaar van mijn haar, ziet dat niet zitten. De warme schaar  wordt elektrisch verwarmd en ingesteld naar de behoefte van het haar. Voor je het weet heb ik kortsluiting met de schaar omdat ik nogal een gevoelig hoofd heb. Staat mijn haar alsnog rechtovereind omdat de energiebanen op mijn hoofd worden verstoord. Wat ik wel altijd fijn vind is de warme doek om mijn hoofd die heerlijk ruikt. Dat is even genieten.

Dat mijn haar van alles wil beleven dat begrijp ik best. De afgelopen tijd doe ik niet zoveel spannende dingen. Na het knippen kreeg ik een hoofd- en nekmassage. Het voelde vreemd, alsof ze zachtjes mijn hoofd met een vleeshamer bewerkte. Eigenlijk wilde ik heel hard STOP roepen maar dat durfde ik niet. Daarna kreeg ik poeder op mijn gezicht met een enorm kriebelende kwast. Ik moest ervan niezen. Nu zie ik eruit als een roodhuid indiaan, dat is weer eens wat anders dan een Zwarte Piet.

Ga mijn haar nu wat rust geven want ik voel dat het moe is. Zen haartje Zen, zal ik maar zeggen. Mijn gezicht ga ik  ook wassen, wat een toestand om mijn haar te laten knippen.

watergolf
Watergolf, Wij garanderen u een kapsel dat AF is.