Radicaliseren

Radicaliseren

Vanochtend heb ik naar het Spaanse nieuws gekeken en daarna begon ik me te vervelen. Wat zal ik vandaag eens gaan doen met dit regenachtige weer? Terwijl ik koffie aan het zetten was, wist ik het ineens: radicaliseren. Ik ga gewoon een dagje radicaliseren, zo kan ik een goede invulling geven aan mijn dag.

Hoe radicaliseer ik? Om te beginnen moet ik ergens tegen zijn, dat is niet zo moeilijk. Ik ben tegen de hulpverlening. Maakt niet uit wie het is of wat het inhoud, ik ben tegen! Het lijkt erop dat er geen einde komt. Een ergotherapeute bijvoorbeeld die me adviseert om boodschappen te gaan doen bij de Albert Hein met de appie-app. Zolang de hamsters daar nog zijn, ga ik er niet naar toe. Dat begreep ze niet, een inlevingsvermogen van niks.

Vervolgens moet ik de hulpverlening op een gewelddadige manier bestrijden. Bomgordels zijn erg hip tegenwoordig. Een bomgordel breien lijkt me een goed plan. Met een uit repen geknipte plastic tas van de Albert Hein. Het moet natuurlijk wel een beetje angstaanjagend zijn. Een door zachte wol gebreide gordel neemt niemand serieus. Een breipatroon kan ik op het internet waarschijnlijk niet vinden. Een voorbeeld van een echte bomgordel lijkt me niet zo moeilijk. Met een beetje creativiteit komt het vast goed.

Vanmiddag komt er iemand van het buurtteam, vraag me niet waarom en ook niet wat ze komt doen. Ik vind het een inbreuk op mijn privacy, in mijn huis moet ik alles kunnen doen waar ik zin in heb, inclusief radicaliseren en het breien van bomgordels. Zit ik straks lekker te breien en dan moet ik alles ineens opruimen en volledig meewerken aan absurde plannen. Ze gaat me vast vragen wat ik heb gedaan vandaag. Ben benieuwd hoe ze zal reageren op mijn antwoord: Spaanse nieuws kijken en radicaliseren.

Ik heb in ieder geval genoeg te doen vandaag.

Mocht iemand zich zorgen maken over mijn radicalisering, dan kun je informatie vinden op de website van de overheid.

Een bekende dreigt te radicaliseren. Waar kan ik hulp of informatie krijgen? Rijksoverheid vraag en antwoord

 

 

De dingen om haar heen

Op school vond ik het vaak vreselijk saai. Om de tijd door te komen schreef ik gedichten en las de Donald Duck. Dit gedicht is jarenlang van de ene computer naar een nieuwe computer verhuisd.

image

De dingen om haar heen

De oude vrouw zit op een bank,
in de schaduw onder een boom,
beschermt tegen de hete zon.
Ze kijkt naar de dingen om haar heen.

Twee kinderen proberen een eend te pakken .
Langzaam gaat ze terug naar haar tijd.
Ze denkt aan haar man met mooi zacht haar,
die eens liefkozend hier naast haar zat.

Voorzichtig probeert zij zijn hand te strelen.
Dan hoort zij een eend hard kwaken.
en beseft dat hij hier nooit meer zal zijn.
Met een zakdoek droogt zij haar tranen,
en kijkt naar de dingen om haar heen.

1991

Wat zijn we aan het doen?

img_0483

De gewone wereld met gewone mensen is behoorlijk ongewoon. Nog niet zo lang geleden werd ik door een jonge vrouwelijke verkeersbrigadier vermanend toegesproken.
“Wat zijn we aan het doen mevrouw?”
“Wie is we”, vroeg ik haar.
“Dat bent u”.
“Maar ik ben alleen?” Nou ja, het zal wel dacht ik.

Zo gemakkelijk ging dat niet. Ik moest toch op de hoogte worden gebracht van de onveilige situatie.
“Het is levensgevaarlijk wat u doet. U fiets dwars door wegwerkzaamheden heen. Voor u het weet wordt u doodgereden door een graafmachine die heel hard achteruit rijdt. En dat willen we niet.”
Weer dat we, ze ontpopte zich tot de koningin van de wegwerkzaamheden.
“Als het levensgevaarlijk is dan moet hij dat misschien niet doen, zo hard achteruit rijden”, was mijn suggestie. Ze wilde me nog meer vertellen over mijn wangedrag maar ik fietste heel hard weg, dwars over de plaats delict.

Later zag ik haar bij Cervantes omdat de werkzaamheden voor het pand plaatsvonden. Ze wilde een metalen plaat hebben waar ze kopjes koffie op kon zetten. “Bedoelen we een dienblad”, vroeg ik aan haar. Ja inderdaad. “Dan zal ik dat voor ons eens gaan zoeken.” “Nee, het is voor mij, sputterde ze tegen”. Om het nog erger te maken, vroeg ik haar “Mevrouw, wat zijn we nou toch aan het doen”. Flauw maar ik kon het niet laten.

Thank you. God bless you. Grab them by the pussy

guerrilla-girls-trump

De ‘Guerrilla Girls’ zullen het de komende jaren erg druk gaan krijgen. Mocht iemand ooit hebben gedacht dat de vrouwenemancipatie voltooid is, dat vrouwen gelijk zijn aan mannen, dan is dit onjuist. Tijd om wakker te worden.

De ’Guerrilla Girls’ is een feministische actiegroep met 55 anonieme leden. De groep is opgericht in 1985, ze maken tentoonstellingen en postercampagnes. Hun missie is de zichtbaarheid van vrouwen in de kunstwereld te vergroten. Er zijn alleen vrouwen lid die een artistieke carrière hebben en daarom zijn ze anoniem. Ze gebruiken als pseudoniem de namen van overleden kunstenaressen en ze dragen gorilla maskers. Ze geloven dat vrouwen op meerdere fronten ongelijkwaardig worden behandeld. Door de jaren heen is hun doel verruimt, ze strijden tegen discriminatie en ondersteunen mensenrechten voor alle mensen en geslachten.

Door de uitspraken van Trump over vrouwen is de ongelijkheid pijnlijk duidelijk geworden. Op zich kun je denken, “het is één womanizer en daarmee is de emancipatie van de vrouw nog niet aangetast”. Sinds het moment dat hij de nieuwe president van de Verenigde Staten is geworden, hebben we een probleem.

We zijn nu in een nieuwe dimensie terechtgekomen. Franse presidenten hadden allemaal een minnares, de Spaanse prins Juan Carlos I was op safari in Botswana met zijn minnares. Berlusconi’s seksschandaal rondom de bunga-bungafeestjes. Daarentegen heeft de machtigste persoon in Europa Angela Merkel geen minnaar, maar dit terzijde. Deze amoureuze en pikante praktijken werden allemaal bekend nadat ze president waren geworden, en het werd oogluikend toegestaan.

Trump is trots op zijn seksistische gedrag en ontkent niet dat hij graag met zijn handen in het kruis van vrouwen zit. Het lijkt op puberaal gedrag. Hoeveel erger kan het nog worden. Wie weet heeft hij in zijn werkkamer een lijst hangen met de namen van alle vrouwen die hij onheus heeft bejegend. Uitermate vreemd ook dat vrouwen op deze man hebben gestemd. Het is een serie-aanrander die chemisch gecastreerd dient te worden en begeleid moet worden door een seksuoloog. Zodat het in de toekomst niet meer voorkomt.

 

guerrilla_girls_-_va_museum_london
Victoria and Albert Museum, London, U.K, 2014

Victoria and Albert Museum, London, U.K, 2014

Wat mij betreft ligt de grens bij het publiekelijk vertellen dat je je handen niet thuis kan houden bij vrouwen. Dat maakt iemand zielig en vunzig. Een Brenninkmeijer die lingerie inkocht voor de C&A vertelde me eens op een feestjes dat hij een leuke baan had gehad en met veel plezier had gewerkt. In Thaise fabrieken voelde hij bij jonge meisjes of de lingerie goed paste. Hij dacht er nog half kwijlend aan terug. Het delen van deze escapades met mij leidde tot een onverwachte reactie: “Dat vind ik gewoon goor, je had handen thuis moeten houden”. Ik was nog mild omdat het om een gepensioneerde man ging, decorumverlies door alzheimer is dan niet meer uit te sluiten. Van zijn vrouw hoorde ik later dat hij impotent was. Het ego van deze vroeger aantrekkelijke man was duidelijk geknakt en daarom bleef er niets anders meer over dan vieze praatjes met een jonge vrouw op een feestje. Ik ben snel naar huis gegaan om nog meer ongepaste onthulling te voorkomen.

Waarschijnlijk treft Trump hetzelfde lot. Welke vrouw accepteert het nog dat hij met zijn handen in haar kruis zit. Alleen de bimbos maar zeker niet de bitches en ballbrekers. De Guerrilla Girls zitten hem in ieder geval op zijn hielen.

https://youtu.be/3pPFgLx1kuk Donald Trump hele gesprek

 

Roetmoppen

fokke-en-sukke-sinterklaas

Het is weer gelukt! Na al het gezeur over Zwarte Piet zie ik er één in iedere donkere man. Ik zag een donkere man lopen met zijn fiets aan de hand omdat zijn achterband lek was. Voorheen zou het me niet zijn opgevallen. Nu denk ik direct: “Hé een Zwarte Piet met een pepernootje in zijn achterband.”

Jaarlijks vraag ik me af hoe lang het nog gaat duren voordat er een discussie ontstaat over Sinterklaas, “de goed heiligman”. Het is een verwijzing naar een christelijke figuur, die wel zo vriendelijk is om ook bij islamitische kinderen cadeautjes te brengen. Sinterklaas heeft geen enkele ontwikkeling doorgemaakt. Het is nog steeds een oude blanke man met een witte baard en haren. Hij rijdt op een witte schimmel. Waarom kan het niet een Surinaamse vrouw zijn? Daar heb ik nog nooit een feministe over gehoord. Vrouwen accepteren klakkeloos dat het een man is. De ongelijkheid tussen mannen en vrouwen uit de twintigste eeuw is nog steeds een pijler waarop het feest gebaseerd is. De vrouwen zorgen voor de kinderen. De man alias Sinterklaas, bemoeit zich alleen met de kinderen bij het geven van straf en cadeautjes. Dat de VN dit niet onderzoekt begrijp ik niet, het grenst aan vrouwenhaat en is een vorm onderdrukking. Wel is er een discussie geweest over een zwarte Sinterklaas. Onder het motto van: Waarom moet de good guy altijd blank zijn?

gay-piet
Gay Piet

 Gay Piet. Accessoires set Gay Piet met roze schmink, een roze sjaal, blonde pruik, roze handtasje, ronde Pieten oorbellen, knalroze lippenstift en een schmink sponsje. Geschikt voor volwassenen. bestaande uit 1x Oorbellen zwarte piet, 1x Roze hoofd sjaal, 1x Schmink lippenstift fluor roze, 1x Superstar schmink roze, 1x Gay pruik blond, 1x Grimas schmink sponsje rond, 1x Roze handtasje met ruches

Nou ja, wie kent hem niet, de Gay Piet. Ik wil graag een voorstel doen voor een homoseksuele Sinterklaas en zijn toyboy’s, waarom niet. Dat lijkt me de tolerantie ten top. Er zijn al pakken voor de Gay Pieten te koop. Ze kunnen dus direct beginnen met roze handtasjes in plaats van “de zak van Sinterklaas”. Die donderstenen zijn gewend om in het donker te werken. Bij Bol zijn de pakken inmiddels uitverkocht. Er is zoveel vraag naar dat ze honderden pakken hebben besteld bij een Indiaas bedrijf. Natuurlijk door kinderen gemaakt, kunnen zij ook wat extra’s verdienen. Wat een mooie wending van dit kinderfeest.

Als je erover gaat nadenken, zijn de meeste kindervrienden dubieus. Dierenrechtenactivisten die klagen over de corpulente Kerstman. Die arme rendieren, Santa Claus moet echt afvallen hij is veel te dik. Misschien is het een idee dat hij in supersonische elektrische slee gaat rijden. Hopelijk kan hij onze Sint leren om Ho, Ho Homo te zingen. De irritante bel mag hij thuislaten.

In Spanje heb je de “Driekoningen” (Tres Reyes Magos). Elk jaar op 6 januari wordt gevierd dat de drie koningen, Gaspar, Melchior en Balthazar, een ster zagen in het oosten en naar de koning der Joden gingen in Bethlehem. De Spanjaarden hebben voor zover ik weet geen enkel problemen met dit feest. Misschien dat daarom onze slavendrijver bijna het hele jaar in Spanje woont.

Zwart als roet

In de documentaire “Zwart als roet” van Sunny Bergman wordt onderzoek gedaan naar de (onbewuste) vooroordelen ten opzichte van huidskleur. Aanleiding zijn de hoog oplopende emoties rond het pietendebat. Deze documentaire is zeker de moeite waard om te kijken.

 

 

Passeig de Gràcia : La manzana de la discordia

alzado-la-manzana-de-la-discordia-barcelona-gaudi-montaner-cadafalch-495.jpg

In Barcelona heb ik drie huizen bezocht die verbouwd zijn aan het einde van de 19de eeuw en het begin van de 20ste eeuw. De tijd van het modernisme in Catalonië. Het is een populaire Europese kunststroming, een variant van jugendstil of art nouveau.

De huizen liggen aan de Passeig de Gràcia in het centrum van Barcelona. De locatie van deze drie huizen wordt ook wel “La manzana de la discordia”, genoemd. Deze benaming verwijst naar “Het oordeel van Paris”, die de appel gaf aan de mooiste van de drie godinnen. Manzana betekent namelijk in het Spaans Appel of (huizen)blok.

Casa Batlló is van binnen en buiten verbouwd van 1904 tot 1906 door Gaudí in opdracht van de textielmagnaat Josep Batlló i Casanovas.

casabatllo2
Casa Batlló voorgevel (Foto: Wikipedia)

Casa Amatller is van 1898 tot 1900 van binnen en buiten verbouwd door de architect Puig i Cadafalch voor de chocolade magnaat Amatller. Het huis heeft een trapgevel, hij is geïnspireerd door de grachtenpanden in Amsterdam.

casaamatller

Casa Lleó i Morera is van binnen en buiten verbouwd van 1902 tot 1906 door de architect Lluís Domènech i Montaner. In opdracht van Lleó i Morera Lluís. Het eerste huis met een kamer waarvan de wanden volledig van glas zijn.

Casa Lleo Morera
Casa Lleo Morera

Op het internet heb ik een korte documentaire gevonden over het werk van Antonio Gaudí. Gemaakt door Ken Russell, een Britste filmregisseur, in 1961. In het “Casa Batlló” zijn de meubels te zien die ook door Gaudí zijn ontworpen. De documentaire laat ook de bouw van de Sagrada Familia zien. In de afgelopen vijftig jaar is er veel gebouwd.

Help: een autist in het vliegtuig

squease-vest2

Binnenkort ga ik op vakantie, ik heb er veel zin in. Ik vind het vervelend om te vliegen omdat er teveel mensen in een kleine ruimte zijn. Regelmatig zitten er vervelende passagiers naast me; een dronken Spanjaard, een baby, vrouw met overgewicht of de man met een boerenpet op, blauwe overall en klompen aan die heel veel en goor gevulde koeken at. De stukken koek vlogen alle kanten op. In het hotel viel er iets uit mijn haar. Toen ik goed keek was het een stukje koek.

Om enige ellende te voorkomen raadde een vriend mij aan om Transavia te bellen. Wat te doen met autistische mensen in een vliegtuig? Voordat ik ging bellen heb ik op het internet gezocht naar: “autist in vliegtuig”. Een autistische meneer die veel alleen reisde gaf het altijd door aan de luchtvaartmaatschappij. Dat ging eigenlijk altijd goed. Tot hij met Vueling ging reizen. Zij willen geen alleenreizende autistische mensen aan boord omdat ze een gevaar kunnen zijn voor de veiligheid. Ze kunnen moeite hebben met de regels in het vliegtuig door bijvoorbeeld naar het toilet te gaan bij turbulentie, en bij een eventuele noodlanding de boel in het honderd sturen. Voor extra aandacht heeft de crew geen tijd. Hij moest met een begeleider reizen, maar dat wilde deze meneer nou juist niet.

Volgens de global manual in de luchtvaart mogen ze mensen weigeren.

Het gaat om de onderstaande bepaling:

–10.1 The Carrier’s entitlement to refuse carriage to Passengers: The Carrier reserves the right to refuse carriage to a passenger in possession of a Ticket or Connecting Ticket at any time if, in the Carrier’s judgement:

i.It is necessary or convenient for reasons of public safety.

ii.It is necessary or convenient in order to comply with the laws or applicable regulations in a country of flight origin, destination, or stopover.

iii.It is necessary or convenient due to the Passenger’s behaviour, status, age, mental or physical condition.

iv.It is necessary or convenient to avoid damage, discomfort or serious nuisance to other Passengers or crew. —

Op het internet vind je altijd wel iemand die een oplossing heeft. “Squease, het opblaasbare drukvest dat jou een rustgevende knuffel geeft”. Door de druk op het bovenlichaam ben je minder gevoelig voor prikkels. Je kunt zelf bepalen hoe strak het vest zit door het op te blazen of lucht eruit te laten.

Ik weet niet of dit zo’n goed idee is. De afgelopen tijd zijn mensen om minder in de problemen gekomen. Het lijkt namelijk te veel op een bomvest, het opblaas pompje kan ook het ontstekingsmechanisme zijn. Dan krijg je pas echt veel stress. Als autist verloopt de communicatie met andere vaak moeizaam. Voor je het weet wordt de vertrekhal van Schiphol ontruimd, komt er een hond aan je snuffelen en moet je uren wachten op de EOD om ‘de bom’ onschadelijk te maken.

Ik ga gewoon weer met mijn koptelefoon op zitten en een spelletje doen. Deze keer zal ik het geluid uitzetten. Het is een beetje asociaal om mensen die naast je zitten naar de herrie van de zoveelste bonuspunten te laten luisteren, terwijl ik het niet hoor. Andere passagiers kunnen er overigens niets tegen doen want voor je het weet ben je een bedreiging voor de veiligheid in het vliegtuig.