Papa

Ik wou dat ik nog een keer met mijn vader aan het handje lopen kon…

Op het strand in Italië langs de Middellandse zee.

Vandaag is het de sterfdag van mijn vader, hij is inmiddels zeven jaar geleden overleden. Maar toch, missen doe ik hem nog steeds. De afgelopen jaren waren niet makkelijk en ik besefte steeds meer dat ik erg op hem lijk. Niet opgeven, altijd doorgaan, super eigenwijs en zijn gevoel voor humor. Het was ook wel een stille man waardoor je vaak niet wist wat er in hem omging. Uren zat hij in de tuin naar de bloemen te staren.

De mooiste herinneringen heb ik aan onze autoritjes op de zondagmiddagen. Dan reden we door de dorpen rond Helmond. Wat ik altijd vervelend vond, was dat hij op het laatste moment zei “hier links”. Soms vroeg ik me af of hij nog wel wist waar we waren. Bij de boer kochten we asperges om mijn moeder blij te maken. We reden altijd naar “De Croyse Hoeve” om een biertje te drinken van de tap. Wat uiteindelijk gewoon Bavaria was. 

In de auto luisterden we vaak naar muziek en zongen mee. “Op een mooie pinksterdag”, “She’s leaving home” van de Beatles en dan zei hij altijd “Ja zo gaat dat. Op een dag gaan ze weg, je kinderen”. We zongen ook de liedjes van Simon & Garfunkel. Onze favorieten waren “The Boxer” en “Bye Bye Love”. En niet te vergeten “Annabel” van Hans de Booy, voor de melodramatiek. “Annabel het wordt niets zonder jou”.

Toen hij in het verpleegtehuis verbleef, stuurde ik hem regelmatig muziek of nam muziek mee als ik op bezoek ging. Meestal was het klassieke muziek, Bach en Mozart waren zijn favorieten. Voor Pasen zei ik altijd “Pap het is weer bijna Pasen, tijd voor de Matthäus Passion”. In het verpleegtehuis waren de medebewoners ook blij. “Uw dochter brengt altijd zulke mooie muziek mee, meneer Merkx”. Tja, kleine moeite. 

Vandaag maar even naar de Matthäus luisteren en een bloemetje bij zijn foto.

Handreiking

De bomen in bloei, licht lentegroen siert de stad

Toen werd het grijs, de bloesem gehuld in een zwarte sluier

.

Buiten was het stil, sinister stil

Waar anders mijn stad zo vol van leven is

.

Ik voelde me verslagen en triest

Hoe kan dit gebeuren op zo’n mooie lentedag

.

Ik volgde het nieuws, 

Op zoek naar een antwoord

.

Het echte antwoord zal ik nooit vinden,

Het gaat aan de waanzin voorbij.

.

De zon schijnt weer, de bomen nog in bloei

Maar een grijze mist hangt nog over de stad.

.

Laten we samen doorgaan

En de stad weer tot leven brengen.

Apenkoppen op dieet

Telefonisch consult

Vrijdag belde mijn diëtiste om met me te bespreken hoe het met “mijn dieet” gaat. Precies op het moment dat ze belde, vijf minuten te laat, stopte ik een stukje chocolade in mijn mond. Nou moet ik heel eerlijk zijn, de afgelopen weken heb ik me niet strikt aan mijn dieet gehouden. Voor het gesprek heb ik een half uur gezocht naar de brief met mijn dieetadviezen. Ook moest ik op de weegschaal gaan staan, daar heb ik een enorme hekel aan. Eerst heb ik een dikke laag stof weggehaald omdat ik het nooit doe. Gelukkig was ik niets aangekomen.

Dieetadviezen

In mijn dieetadvies staat: “in de loop van de middag 4 Apenkoppen (snoep) en in de loop van de avond 2 Apenkoppen (snoep)”. Dat ik ’s middags Apenkoppen mag hebben wist ik niet meer. Als ik overdag een Apenkop eet, voel ik me altijd schuldig. Vooral ook omdat ik hem dan gewoon in mijn mond prop. ’s Avonds eet ik ze altijd volgens een bepaald systeem. Eerst het gele, naar banaan smakende gezichtje, dan het naar drop-banaan smakende linkeroortje, daarna het rechteroortje en als laatste het resterende hoofdje. Ik ben helemaal blij dat ik zes Apenkoppen per dag mag hebben. Het leven wordt een feest, zes Apenkoppen! 

Extraatje

In het ziekenhuis had de verpleging nog nooit van Apenkoppen gehoord. Ik heb een zakje voor ze gekocht. Een mens kan toch nooit echt gelukkig zijn zonder een Apenkop. Het zou eigenlijk op de maaltijdlijst moeten staan, als extraatje. Nu kon ik drie augurken aankruisen, daar word ik niet blij van.

Paaseitjes

Wat mijn dieet betreft, moeten we het even niet over chocolade hebben. Ik mag ’s middags één stukje chocolade. Nou, ik eet wel meer dan één stukje. Ik heb een bakje Tony’s Chocolonely paaseitjes gekocht omdat daar minder eitjes in zitten dan in een zakje. Je weet ook zeker dat ze lekker zijn. Je wordt er ook niet dik van als je er maar twee per dag eet. Paaseitjes kunnen erg smerig zijn. Vooral omdat je niet ziet wat er in zit. Bij de kassa van de Jumbo lagen gratis paaseitjes. Ik beet het eitje stuk en er zat onverwacht advocaat in. Echt goor! 

Daar heeft de Vieze man van Van Kooten en de Bie ook last van bij het proeven van bonbons.

“Nee. Ik vind het geen lekkere bonbon… Getverdemme vieze bonbon… Moet er bijna een beetje van overgeven… Ik moet gauw maar naar huis, om te gaan overgeven…”

“Niet langer het zoete privilege vormt van een bevoorrechte bovenlaag”

Hoog Catharijne, the Mall

Afgelopen maandag werd ik gebeld door Fred, de fotograaf van het Up Magazine. Hij vroeg of ik tijd had om een paar foto’s te gaan maken van Hoog Catharijne. Hij wilde eigenlijk zelf gaan maar dacht “Mayke is een fotograaf ter plaatse, die kan de foto maken”. Voor de Up had ik namelijk al eens eerder een aantal foto’s gemaakt. Mijn Spaanse les was verzet dus ik kon wel even naar Hoog Catharijne fietsen. Ik moest direct gaan omdat de zon scheen en het licht goed was om drie uur ’s middags. Hij stuurde me een voorbeeld van een foto die was genomen van een “hoge positie” zodat het dak erop stond.

Eenmaal aangekomen bij Hoog Catharijne zocht ik naar een hoge plek. Tegenover de ingang was er een restaurant met een terras. Maar ja, hoe kom ik daar? Met de lift kon ik naar boven. Nadat ik per ongeluk op de alarmbel had gedrukt, knopjes blijven ingewikkeld, hoorde ik ineens een man vragen wat het probleem was. Ik dacht dat ik onrechtmatig gebruik maakte van de lift, maar de man zei dat ik zelf op het alarm had gedrukt. Nou ja, niks aan de hand dus. Ik strandde op de eerste verdieping.

In het restaurant werd ik in het Engels begroet, het meisje sprak geen Nederlands. Ik vind dat een vreemde ontwikkeling, dat ik in Nederland Engels moet praten in een café of restaurant. Maar dit terzijde. Ik vroeg aan het meisje of het terras bij het restaurant hoorde. Dat klopte maar door de harde wind was het gesloten. Om een paar foto’s te maken wilde ze de deur wel open doen.

Er was één probleem, er stond een glazen wand als omheining en die verpestte mijn foto’s. Ik ben op een bankje gaan staan zodat ik er over heen keek. Nog een beter plan leek het me om op de tafel te gaan staan. Toen had ik last van een parasol die tegen me aanwaaide. Ik probeerde mijn evenwicht te bewaren zodat ik niet naar beneden viel. Ik was zo gefocust op het maken van een mooie foto dat ik niet echt nadacht over mijn levensgevaarlijke capriolen. Maar de foto’s zijn mooi geworden.

Hulphamster

Van hulphond, via hulpcavia naar hulphamster.

Het kan raar lopen in het leven. Heb je alle vertrouwen in de hulpverlening en dan krijg ik dit te horen van mijn coach: “Wat vind je van een hulphamster? Het zijn erg snoezige dieren”. Ja hoor, vast heel snoezig maar niet in mijn huis. Gelukkig herinnerde hij zich wel dat ik een hekel heb aan de AH hamsters. “Dat is totaal iets anders, een echte hamster”. Nou sorry hoor, maar ik blijf sceptisch. “Wat moet ik daar dan van verwachten? Gezelligheid, levendigheid, genegenheid, warmte op een eenzaam moment?” De therapeutische werking zou vooral komen door het aaien van de hamster. Ik vrees dat ik er alleen maar gestresst van raak en de hamster doodknijp. Zo’n beest wil helemaal niet geaaid worden, dat is iets wat mensen denken. Het grootste deel van de tijd zit hij in zijn kooi en rent wat rondjes in een rad. Schijnt hij leuk te vinden rennen in een rad, ik geloof er niks van. Die beesten vervelen zich rot.

Vervolgens zijn we filmpjes op youtube gaan kijken. Blijkt dat één hamster niet kan, je moet er altijd twee hebben anders worden ze eenzaam en gaan ze dood. Maar zo’n hamster heeft mij toch als maatje? Zo ziet die hamster het dus niet, hij wil een lotgenoot, samen in één kooi. Toen ik hoorde in een filmpje dat ze vreselijk piepen was ik er helemaal klaar mee. Wat een gekkigheid zo op de maandagochtend.