Hersenspinsels

hersenspinsels

Hersendonor

De Nederlandse Hersenbank blijft me benaderen omdat ze willen dat ik mijn hersenen doneer voor wetenschappelijk onderzoek. Eerlijk gezegd had ik natuurlijk al lang kunnen doorgeven dat ik het niet wil. Als ik word gebeld door een onbekend nummer denk ik direct: “Oh daar zijn ze weer, ze willen mijn hersenen”. Ik vind het een eng idee dat ik zonder hersenen deze wereld verlaat.

In mijn hersenen zit mijn hele persoonlijkheid, mijn kennis en mijn onmogelijkheden. Je weet nooit wat er in de toekomst allemaal mogelijk is. Misschien kunnen ze mijn hersenen uitlezen met een computer zoals bij een auto in de garage. Dan hebben ze de volledige toegang tot mijn leven.

Transplantatie

Ik denk dat het niet wenselijk is om hersenen te transplanteren. Wat is het meest bepalend, hoe je lichaam eruit ziet of je persoonlijkheid? Het lijkt me overigens best grappig als mijn hersenen in een sportief lichaam terecht komen. Zou ik dan naar de sportschool gaan? Of zijn het mijn hersenen die niet zo van sporten houden? Het probleem van transgender ligt natuurlijk op de loer. Een man- vrouwverwisseling is zo gebeurt. Gezichtstransplanatie komt aardig in de buurt, leven met het gezicht van een ander. Dit kun je met plastische chirurgie weer terug knutselen naar je eigen gezicht. Het schijnt ook zo te zijn dat het getransplanteerde gezicht er anders uitziet omdat het zich aanpast aan de vorm van de schedel. Het meest enge vind ik dat het gezicht kan worden afgestoten, geen idee wat dan nog de opties zijn. Hoe dan ook, tijd om door te geven dat ik mijn hersenen niet wil doneren.

Signaal

signaal

Mijn tante van 75 heeft sinds kort een iPad en internet. Ze heeft geen enkele ervaring met de digitale wereld en ik vind het erg dapper dat ze op deze leeftijd er nog aan begint. Zoals gebruikelijk ging het internet aansluiten niet helemaal soepel. Overspoelt door nieuwe termen en mogelijkheden raakte ze af en toe toch wat in de war. De KPN vroeg haar: “Mevrouw wat voor signaal heeft u, analoog of digitaal? “Ik denk een anaal signaal”.

Hé, autistische koe

Cow Hide

Cow hide

Niet zo heel lang geleden zag ik deze koe op het internet. Het is een enigszins merkwaardige koe en het beeldje bleef me fascineren. Na wat zoeken op het internet vond ik de naam; “cow hide” en het maakte onderdeel uit van de CowParade New York in het jaar 2000. Het is gemaakt door Colette Anusewicz, een Amerikaanse kunstenares. De “Cow Parade” is ‘s werelds grootste publieke kunstevenement en de koeien worden geveild voor het goede doel.

Dit levensgrootte beeld stond in de berm van Park Ave bij Grand Central Station. Het idee was dat deze koe werd overweldigd door haar omgeving. Om zich daarvan af te sluiten heeft ze een zak over haar hoofd. Ik heb het beeldje gekocht omdat het typisch mij is. Ik heb het een nieuwe naam gegeven namelijk, Autistische koe. Klinkt als een scheldwoord maar dat is niet zo omdat ik het letterlijk bedoel. Zelf zou ik ook weleens de drukte willen ontvluchten met gewoon een zak over mijn hoofd. Even niks meer zien of horen. Zo kan ik mijn slechte filter voor indrukken een beetje compenseren. Eerlijk gezegd zou ik wel op een veiligere plek gaan staan dan in de middenberm.

Moment van rust

Ik vraag me overigens af wat er zou gebeuren als ik met een zak over mijn hoofd naast de haas (“Thinker on Rock”) van Barry Flanagan op het Neude ga staan. Misschien moet ik de haas ook een papieren zak over zijn hoofd doen, dan heeft het geheel een toch ietwat kunstzinnige uitstraling. Waarschijnlijk zouden mensen teleurgesteld zijn als ze horen dat het geen creatieve actie is maar enkel een autist die even rust aan haar hoofd nodig heeft. Een andere mogelijkheid is dat mensen me geld geven zoals bij een levend standbeeld. Wat te doen als er een duif op de zak gaat zitten. Dan schrik ik me natuurlijk dood want ik kan niet zien wat het gekriebel op mijn hoofd is. Alles overwegend vermoed ik dat de zak over mijn hoofd niet zo’n goede oplossing is. De koe staat het prachtig maar het is niet functioneel, en dat noemt men kunst.

Snel doorgefietst

Vanmiddag ging ik van kantoor even naar huis om mijn ramen dicht te doen omdat er fikse buien in de lucht hingen. Op mijn terugweg fietste ik langs de schoonheidsspecialist. Daar hadden twee vrouwen een enorme ruzie. De ene vrouw, waarschijnlijk een klant, riep steeds: “loop niet te liegen en ben eerlijk tegen me”. Ondertussen werden er over en weer harde klappen uitgedeeld. Één collega schoonheidsspecialiste ging tussen de vechtende dames in staan, maar het slaan en schoppen ging gewoon. Inmiddels werd de politie gebeld. De ene vrouw wilde vervolgens wel met de ander praten en riep “als je me blijft slaan kan ik niet met je praten”. Het zag er erg bizar uit, vrouw in een net pakje, haren mooi opgestoken, lange kunstnagels en ondertussen bleef ze maar meppen en schelden. Ik weet niet hoe het is afgelopen omdat het begon te regen ben ik snel doorgefietst.