Miguel y yo (Miguel en Ik)

Enige tijd geleden heb ik het stripboek “Maria y yo” van Miguel Gallardo gelezen. Het gaat over Miguel die met zijn autistische dochter Maria op vakantie gaat naar een resort. Ik vind het een mooi, intens en intiem boek dat duidelijk laat zien wat autisme is. Voordat ik op vakantie ging naar Barcelona heb ik Miguel, de schrijver van het boek gemaild om hem te zeggen dat ik erg onder de indruk was van zijn boek. Dat het me geholpen heeft om beter te begrijpen wat autisme inhoud en hoe het in je dagelijkse leven tot uiting komt. Ik kreeg een reactie van hem dat hij blij was dat het boek me had geholpen.

Eigenlijk zou iedereen in Nederland het boek moeten kunnen lezen maar helaas is het nog niet vertaald. Daarover heb ik nu contact met een uitgeverij. Miguel heb ik gemaild dat ik zijn boek wil vertalen en uitgeven in Nederland. Hierdoor had ik weer contact met hem. Na een aantal mails wilde ik hem graag ontmoeten om zijn verhaal over dit boek te horen.

IMG_1288.JPG

In Barcelona heb ik Miguel meerdere malen ontmoet. De eerste keer hebben we samen koffie gedronken. Het was een vriendelijke, attente en humoristische man. Hij vertelde veel over zijn dochter Maria. Ze knijpt bijvoorbeeld mensen, meestal in hun arm. Dit kunnen bekende mensen zijn maar ook vreemde mensen die op straat lopen. Ze doet dit om aandacht te vragen, dat het pijn doet realiseert ze zich niet. Op zich heel effectief want als je iemand knijpt heb je vrijwel direct iemands aandacht. Hij probeert haar te leren dat ze het niet mag doen maar helemaal voorkomen kan hij het niet.Pas op haar achtste werd de diagnose autisme vastgesteld. Miguel is teleurgesteld in de medische wereld omdat ze steeds van alles probeerde met Maria maar dit leidde tot niets. Toen ze nog een baby was wist hij al dat Maria “anders” was. Het was moeilijk om contact met haar te maken, hij kreeg het gevoel dat ze een hekel aan hem had. “Dit kind wil mij niet als vader”. Wat hij mooi aan haar vond was dat ze altijd op haar rug in bed lag met haar armen boven haar hoofd. Hij vond dit een teken van “Ik geef me helemaal over”.

Het grootste probleem is dat je niet direct aan haar ziet dat ze autistisch is. Je kunt direct zien dat iemand het syndroom van Down heeft maar als iemand autistisch is zie je dat niet meteen. Hierdoor ontstaan er vaak problemen. Mensen vinden dat hij zijn dochter niet goed heeft opgevoed als ze ineens begint te schreeuwen. Dat gebeurt regelmatig in een vliegtuig. Vliegen is voor Maria een ramp. Ze kan niet wachten om aan boord te gaan, dan gaat ze schreeuwen. Daarom mag ze nu altijd als eerste het vliegtuig in. Dit tot ergernis van andere passagiers want die hebben ook geen zin om te wachten. De veiligheidsriem maakt ze steeds los. Als iemand die vast wil maken gaat ze slaan. Miguel heeft nu met haar de afspraak gemaakt dat ze haar iPad mag houden als ze niet schreeuwt en de riem vast laat. Wat ik overigens bijzonder vind is dat ze niet kan lezen en schrijven maar wel een iPad kan gebruiken.

 

Als Maria erg gestrest is scheurt ze papier in kleine stukjes, hiermee kan ze uren bezig zijn. Net zoals met zand dat ze pakt en door haar vingers laat glijden. Ze wil dit niet met Miguel samendoen. Het is haar eigen wereld en daarin mag niemand binnenkomen.

Hij maakt zich zorgen over haar toekomst. “Hoe gaat het met Maria als ik er niet meer ben?” Zal ze dan goed verzorgd worden? Hij belt haar elke dag. Soms verbreekt ze direct de verbinding. Andere keren praat hij een uur tegen haar zonder dat ze een woord terugzegt.

Inmiddels is hij is een specialist op het gebied van autisme. Over de hele wereld geeft hij lezingen aan ouders over autisme. Voor ouders is het erg moeilijk om een autistisch kind te hebben. Het is een lange weg voordat ze weten hoe ze het beste met hun kind kunnen omgaan. Een belangrijke boodschap van hem is dat autisme geen ziekte is, het gaat ook niet over. Van therapieën met dolfijnen en paarden moet je niet te veel van verwachten.

Ik vond het erg prettig om met hem te praten en voelde direct aan dat hij me begreep. Dat ik kon zijn wie ik ben. We hebben samen gegeten, door Barcelona gewandeld en  hebben uren lang met elkaar gepraat, niet alleen over Maria en autisme maar ook over andere dingen. Bijvoorbeeld over de mobiele telefoon hoe die het leven heeft veranderd. Vroeger had je een telefoon in huis om de dokter te bellen, nu praten we overal uren lang met elkaar. Dit maakt de wereld onrustiger en beide zijn we mensen die behoefte hebben aan rust. Dat we ons ook niet laten opjagen door mensen die haast hebben. Dat is toch echt het probleem van degene die haast heeft.

Ik hoop dat de uitgeverij zijn boek wil uitgeven en ik het kan vertalen zodat iedereen het kan lezen en beter kan begrijpen wat autisme is. Mocht ik nog eens naar Barcelona gaan, dan zal ik zeker weer een afspraak met hem maken.

Een tekenfilm over het leven van Maria

Er is ook een film gemaakt van het boek “Maria y yo”. Trailer film Maria y yo

Maria y yo film

Link naar website: Miguel Gallardo

 

 

 

Palau de la música Catalana

Palau de la música Catalan
Palau de la música Catalana

Het Palau de la Música Catalana werd tussen 1905 en 1908 gebouwd door de modernistische architect Lluís Domènech i Montaner als centrum voor de koorvereniging Orfeó Català. Het gebouw ligt in de buurt van Sant Pere, één van de mooiste plekken in Barcelona en is al meer dan honderd jaar een plek voor het concertleven van de stad.

Het Palau de la Música Catalana is één van de mooiste gebouwen van het Catalaanse modernisme. Het is het enige concertgebouw dat is uitgeroepen tot werelderfgoed door de UNESCO (4 december 1997).

Foto’s: Mayke Merkx

fullsizeoutput_51a
Muur achter het podium half-mozaïek, half reliëfen muzen. De bovenlichamen werden gebeeldhouwd door Eusebi Arnau en het mozaïekwerk van hun lagere lichamen werd gemaakt door Lluís Bru. In het midden staat het Catalaanse wapenschild.
IMG_1154
Detail van de achttien muzen. Elk van de vrouwen bespeelt een ander muziekinstrument. De muze links is de enige die op haar jurk het wapen van Oostenrijk en dubbelkoppige adelaar van de Spaanse Habsburgse dynastie toont.
fullsizeoutput_511
De wanden aan twee kanten bestaan voornamelijk uit glas-in-loodramen in prachtige bogen. Met bloemmotieven.
fullsizeoutput_512
De rit afgebeeld van de valkyries in Wagner’s opera Die Walküre
fullsizeoutput_506
Tussen de Dorische zuilen de buste van Beethoven. De rechterkant van de zaal vertegenwoordigt klassieke muziek.
fullsizeoutput_513
Omgekeerde koepel van glas in lood ontworpen door Antoni Rigalt
fullsizeoutput_50f
De wanden aan twee kanten bestaan voornamelijk uit glas-in-loodramen in prachtige bogen,
fullsizeoutput_500
Linkerkant van de concertzaal, het podium met muze, orgel en het Catalaanse wapenschild
fullsizeoutput_50a
Een buste van Anselm Clavé, een beroemde koorregisseur die een instrument was voor het herleven van Catalaanse volksliederen, aan de linkerkant van het podium. Zittend onder dit standbeeld, gebeeldhouwde meisjes die het Catalaanse lied “Les Flors de Maig” (De bloemen van mei) zingen. De linkerkant van de zaal vertegenwoordigt volksmuziek.
fullsizeoutput_50d
Sala Lluís Millet van boven
fullsizeoutput_50c
Zaal met buste van Lluís Millet, stichter van de Orfeó Català.
fullsizeoutput_50b
Het balkon met een dubbele zuilengalerij met karakteristieke kleuren en versieringen.
IMG_0136
Buitenkant met bloemen betegelde kolommen en daarop de bustes van Bach

Video Palau de la música van Vikings Oceans:

Crypte Sagrada Familia

De afgelopen week was ik in Barcelona. Het eerste wat ik heb bezocht was de Sagrada Familia. Ik was er al eens eerder geweest maar het blijft een wonder. Deze keer ben ik ook naar de crypte gegaan.

Ondanks het feit dat je er geen foto’s mag maken, heb ik het wel gedaan. Ik vroeg aan een man bij de ingang of ik foto’s mocht maken. Dat mocht dus niet. Toen heb ik een verhaal verzonnen dat ik een schrijfster ben en een artikel wil schrijven over de crypte omdat daar weinig over bekend is. Ik had van te voren schriftelijk toestemming moeten vragen, maar ja dat had ik niet gedaan. Het duurde minimaal een week om toestemming te krijgen. De Spaanse bureaucratie. Dan ben ik al weer in Nederland, was mijn antwoord. Uiteindelijk mocht ik zonder flits toch foto’s maken.

De crypte is het eerste deel dat werd gebouwd van de Sagrada Familia en werd voltooid in 1891. Gaudí was de tweede architect die aan de crypte werkte. Het oorspronkelijke ontwerp van Francisco de Paula del Villar en Lozano werd vervangen door het ontwerp van Gaudí. Bij het overnemen van de bouw van de crypte respecteerde hij het neo-gotische karakter van het ontwerp. Hij paste het ontwerp wel aan, aan zijn naturalistische idealen.

De crypte bestaat uit vijf kapellen, gerangschikt in de vorm van een rotonde, en een kapel met een gekruisigde Jezus.

Een altaarstuk is gewijd aan de Sagrada Família met een beeld van de beeldhouwer Josep Llimona. Gaudí’s bijdrage is het ontwerp van de lampen.

Één van de andere schatten van de crypte is de Romeins mozaïeken vloer met afbeeldingen uit de natuur, gemaakt door Màrius Maragliano.

Het meest bijzondere aan de crypte is dat Gaudí hier is begraven in de kapel van Virgen del Carmen.

Kapel Virgen del Carmen
Kapel Virgen del Carmen met op de achtergond een versiering in Trencadis.
Kapel Mare de Deu de la Mercè
Mare de Deu de la Mercè, patroonheilige van de stad Barcelona
Kapel Sint Jozef
Kapel Sint Jozef
Hoofdaltaar
Hoofdaltaarstuk gewijd aan de Sagrada Família, beeldhouwer Josep Llimona
Kapel Jezus
Kapel Jezus
Neo-gotische glas in lood raam
Neo-gotische glas in lood raam
Aankondiging
Aankondiging
Altaar lampen van Gaudi
Altaar lampen Gaudí
Kapel Jezus aan kruis
Kapel Jezus aan kruis
Dakkapel
Dakkapel
Begraafplaats Gaudí
Kapel Virgen del Carmen, begraafplaats van Gaudí
biechtstoel Glas in lood Gaudi
Biechtstoel met glas in lood ontwerp Gaudi
Romeinse mozaïek
Romeinse mozaïeken vloer gemaakt door Màrius Maragliano.

 

Tripadvisor sucks

Voor mijn vakantie in Barcelona had ik een leuke activiteit geboekt bij Foto-ruta.es. Een combinatie van een fotocursus en een rondleiding door de stad. De gids/leraar zou alle fotogenieke plekken in de stad laten zien en ondertussen leerde ik hoe ik mijn spiegelreflexcamera kon gebruiken.

Op goede vrijdag boekte ik voor 4 juni een rondleiding. Ik ontving een standaard mail: dank u voor uw boeking, uw reserveringsnummer is 1701, we nemen zo snel mogelijk contact met u op…. Op goede vrijdag werken ze niet in Spanje en ik verwachtte ook niet direct een reactie. Ik hoorde echter helemaal niets. Ik bedacht allerlei redenen waarom ik niets hoorde, “In Spanje hebben ze een ander besef van tijd, zo snel mogelijk duurt bij hen wat langer dan bij ons” “Het duurt nog maanden, wellicht hebben ze nog geen planning voor juni” “Ik wil een privétour en hebben ze nog geen gids beschikbaar”. Tot het zes weken later was .“Het bedrijf is failliet”. Ik stuurde een mailtje met de vraag of ze me meer informatie konden geven. Geen reactie. “Oké, ze zijn dus echt failliet.” Ik stuurde nog een mailtje met de mededeling dat ik geen rondleiding meer wilde en zo snel mogelijk mijn geld terug wilde. Dit mailtje kon niet verstuurd worden omdat de ontvanger niet meer bestond. Ik keek naar hun website, die bestond ook niet meer. In mijn huis ik stond wat te vloeken omdat ik was opgelicht voor €100,-.

Voordat de site van Foto-ruta.es was verdwenen, plaatste ik een reactie op de website van Tripadvisor.  Op de site van Foto-ruta.es stond onder andere een logo van hen. Dit logo is in mijn beleving een keurmerk, dat het een goed bedrijf is en ik het kan vertrouwen. Er staan 29 reacties op de site van Tripadvisor, waarvan 28 het beoordelen als uitstekend. Dit is dus niet het geval. Ik wilde mensen waarschuwen en Tripadvisor erop attenderen dat hun logo op de site van een failliet bedrijf stond. Ze weigerden om mijn beoordeling te plaatsen. De reactie voldeed niet aan de beoordelingsrichtlijnen. “We willen alles weten over uw ervaring. Schrijf alleen beoordelingen op basis van ervaringen die u zelf heeft gehad tijdens uw reis”. Het probleem is dat ik tijdens mijn reis geen ervaring heb gehad met dit bedrijf omdat het niet meer bestaat. Ik plaatste nog een keer een reactie. Waarin ik onder andere schreef dat ik het slecht vond dat Tripadvisor niet controleert of hun logo wordt gebruikt door een betrouwbaar bedrijf. Dat zij door het gebruik van hun logo medeverantwoordelijk zijn voor een oplossing van het probleem.

De reactie van Tripadvisor kun je natuurlijk al raden: mijn reactie voldeed niet aan de beoordelingsrichtlijnen. “We willen alles weten over uw ervaring. Dit betekent geen informatie uit tweede hand, geruchten of citaten uit andere bronnen in uw beoordeling.” Gaat helemaal nergens over. Conclusie: de beoordelingen op Tripadvisor moeten gebaseerd zijn op een activiteit. Is het bedrijf failliet en is er hierdoor geen activiteit dan boeit Tripadvisor dat niet.

Ik weet niet op wie ik bozer ben, op een bedrijf dat failliet is of op een bedrijf dat pretendeert alles te weten voordat ik boek maar dat niet zo is.

 

 

Passeig de Gràcia : La manzana de la discordia

alzado-la-manzana-de-la-discordia-barcelona-gaudi-montaner-cadafalch-495.jpg

In Barcelona heb ik drie huizen bezocht die verbouwd zijn aan het einde van de 19de eeuw en het begin van de 20ste eeuw. De tijd van het modernisme in Catalonië. Het is een populaire Europese kunststroming, een variant van jugendstil of art nouveau.

De huizen liggen aan de Passeig de Gràcia in het centrum van Barcelona. De locatie van deze drie huizen wordt ook wel “La manzana de la discordia”, genoemd. Deze benaming verwijst naar “Het oordeel van Paris”, die de appel gaf aan de mooiste van de drie godinnen. Manzana betekent namelijk in het Spaans Appel of (huizen)blok.

Casa Batlló is van binnen en buiten verbouwd van 1904 tot 1906 door Gaudí in opdracht van de textielmagnaat Josep Batlló i Casanovas.

casabatllo2
Casa Batlló voorgevel (Foto: Wikipedia)

Casa Amatller is van 1898 tot 1900 van binnen en buiten verbouwd door de architect Puig i Cadafalch voor de chocolade magnaat Amatller. Het huis heeft een trapgevel, hij is geïnspireerd door de grachtenpanden in Amsterdam.

casaamatller

Casa Lleó i Morera is van binnen en buiten verbouwd van 1902 tot 1906 door de architect Lluís Domènech i Montaner. In opdracht van Lleó i Morera Lluís. Het eerste huis met een kamer waarvan de wanden volledig van glas zijn.

Casa Lleo Morera
Casa Lleo Morera

Op het internet heb ik een korte documentaire gevonden over het werk van Antonio Gaudí. Gemaakt door Ken Russell, een Britste filmregisseur, in 1961. In het “Casa Batlló” zijn de meubels te zien die ook door Gaudí zijn ontworpen. De documentaire laat ook de bouw van de Sagrada Familia zien. In de afgelopen vijftig jaar is er veel gebouwd.

Barcelona Helikopter Tour

IMG_0248
Vorige week was ik op vakantie in Barcelona. Via de website “Barcelona Turisme” kwam ik op het idee om in een helikopter over de stad te vliegen. Thuis leek het me een fantastisch plan.

Eenmaal in Barcelona aangekomen werd mijn enthousiasme wat getemperd. Regelmatig zag ik de helikopter vliegen en dacht “het is wel erg hoog en klein”. Mijn geruststellende gedachte “de helikopter is klein omdat hij zo hoog vliegt” is niet echt logisch maar zo hield ik de moed er in.

Op de dag zelf was mijn eerste gedachte bij het wakker worden: “Vandaag ga ik vliegen in een helikopter, help”. Ik vroeg me af waarom ik dit zo nodig wilde doen. Op de grond zijn er al zoveel uitdagingen waarom moet ik dit nog verder compliceren door de lucht in te gaan. Ik had al betaald en er zat niets anders op dan te gaan.

Ruim voor de afgesproken tijd was ik bij het heli-platform zodat ik zou kunnen zien hoe het in zijn werk ging. Helaas stond de helikopter stil op de grond en was er geen piloot te bekennen. Het was een kleine helikopter voor vier personen. Een hele tijd gebeurde er niets en wachtte ik gestrest af wanneer ik zou gaan vliegen. Ik moest me zelf wel steeds moed in praten, “Het is een once in a liftime experience”, “Het duurt maar een kwartiertje, dat moet wat angst betreft te overzien zijn”. Het zag er allemaal netjes uit en ook dat gaf me moed, geen louche helikopters.

IMG_0243

Na enige tijd kwam er een man die de helikopter startte om de motor warm te laten draaien. Toen verscheen de pilote, het moment van “liftoff” was akelig dichtbij. Een stel en ik mochten als eerste vliegen. We kregen uitleg over de veiligheidsprocedure. “U moet over het aangegeven pad lopen anders wordt u geraakt door de propeller”, “Als hij neerstort moet u uw handen recht vooruit doen en uw hoofd buigen”. Ik dacht “Allemaal onderdeel van de procedure, geen stress”. We kregen gehoorbescherming en konden naar de helikopter lopen en instappen. Ik mocht voorin zitten, dat was helemaal super omdat er alleen maar glas om mij heen was.

Toen de helikopter opsteeg was ik direct mijn angst en zorgen kwijt. Hij vloog een stukje achteruit boven de zee en ik zag het water opspatten. We vlogen langs de kust om vervolgens richting de stad te vliegen. De Sagrada Familia kon ik heel goed zien, het Camp Nou (het stadion van FC Barcelona) en de arena voor het stierenvechten. Ook de verschillende wijken waren van bovenaf goed zichtbaar. Mensen kon ik niet zien daarvoor vloog ik te hoog. Ik zag auto’s als kleine blokjes door de straten rijden.

Het meest spectaculaire vond ik dat de helikopter een scherpe bocht kon maken, op zo’n moment zat ik helemaal verticaal in mijn stoel. Ik heb geprobeerd om de vlucht te filmen, maar ik was zo onder de indruk van wat ik zag dat ik geen tijd wilde verspillen aan een video-opname. Ik wilde optimaal genieten van deze ervaring. Ik zag dat naast me in de heli een open raampje open stond en was hierdoor bang dat ik mijn iPhone zou laten vallen. Die vind ik dan nooit meer terug.

De vlucht was wel een beetje kort en ik wilde het graag nog een keer doen, maar het is geen kermisattractie waar je voor 5 euro weer kan instappen. Hoe dan ook was het een onvergetelijke ervaring en ik kan het iedereen aanraden.

Korte versie helikopter tour

 

Lange hippe versie helikopter tour (Eerste twee minuten en geluid uitzetten)