Demasiado complicado

Gaudi en nog eens Gaudi

Barcelona en Gaudi zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en dat zul je weten ook. Begin juni ben ik naar het “Parque Güell” gegaan. Daar wilde ik eigenlijk nooit naar toe omdat ik verwachtte dat het daar erg druk zou zijn. En dat was ook zo. 

Om de omgeving van het park te ontlasten, is er een speciale bus die je van een metrostation naar het park brengt. Drama, stel je veel mensen in een bus voor en doe er dan nog maar twintig bij. Natuurlijk weer een jengelend, huilend kind en een bezwete dikke man die tegen me aan stond te duwen. Ik kon mijn geluk niet op. Vervolgens stopte de bus bij alle touringcars en stond ik direct tussen een onoverzichtelijke massa toeristen. Mensen uit een touringcar zijn over het algemeen niet al te slim en waren niet in beweging te krijgen. Ik dacht met beleefd zijn red ik het hier niet en duwde de mensen aan de kant. 

Uiteindelijk was ik bij het park maar nergens stond aangegeven waar de ingang was. Dan toch maar de meute volgen, wat overigens vreselijk fout kan gaan als iedereen de verkeerde kant op loopt. Gelukkig kwam ik bij de ingang en was het geen probleem dat ik een uur te vroeg was. Nadrukkelijk werd gezegd: “Als u eenmaal uit het park bent, kunt u er niet meer in”. Leek me een onschuldige informatieve opmerking. 

Ik verwachtte golvende bankjes met leuke tegeltjes. Nou dat kon ik vergeten, de bankjes zaten vol met mensen. De plekken die nog leeg waren werden bevolkt door “Instagram toeristen: boeit niet hoe lang het duurt als ik maar mooi op de foto sta”. Daarmee bedoel ik, in een bijzondere pose en de wind uit de juiste richting door je haar. Drama. Ik kreeg niet de kans om de tegeltjes te fotograferen zonder mensen erop omdat er steeds iemand ging zitten. Oké, adem in en weer adem uit…

Dit ging de hele tijd zo door. Overal waar ik een foto wilde maken stonden drommen mensen. Ik probeerde wel te wachten maar dat kon lang duren. Één Amerikaan had een “betere tactiek”, hij riep steeds “Get the fuck out of the way, I want to take a picture”. Ik had eigenlijk naast hem moeten gaan staan, maar ja gezelliger werd het niet.

Eigenlijk had ik de route op de plattegrond moeten volgen maar ik was zo overprikkeld dat ik steeds de plek opzocht waar de minste mensen waren. Hetgeen niet eenvoudig was. Per ongeluk verliet ik het park. Ik liep een paadje in en ineens bleek dat ik buiten het park stond. Daar kwam ik achter doordat een medewerker van het park me tegenhield toen ik terugliep. “U bent buiten het park en kunt er niet meer in”, zei hij in het Engels. “Waar staat dan in godsnaam het bordje dat aangeeft dat ik het park ben uitgegaan”, was mijn antwoord in het Spaans. “U heeft een probleem” antwoordde hij in het Engels. Nou, dan ken je mij nog niet. “Nee, u heeft een probleem”, antwoordde ik weer in het Spaans. En zei tegen hem dat ik geen Engels meer wilde praten “demasiado complicado”. Het was gewoon een truc om mensen het park uit te krijgen. Niet aangeven dat je eruit gaat, maar wel zeggen dat je eruit bent. Ik begon tegen hem te zeuren over de gebrekkige kwaliteit van de plattegrond, “Daar staat niet op dat hier een uitgang is. Volg ik netjes de plattegrond en ineens is er een probleem. Dat begrijp ik niet en of hij dat even aan mij uit kon leggen”. In het Engels zei hij “No, no entry, no”. No, no entry no, zoek het lekker uit. Ik ben gewoon weer naar binnen gegaan, tot een handgemeen zal het niet komen dacht ik. Toen pruttelde hij nog van alles in het Spaans. Succes ermee, “demasiado complicado” riep ik. Van ellende heb ik het park via een andere uitgang verlaten, ik voelde me niet echt welkom meer en was al die mensen meer dan zat. 

Hoog Catharijne, the Mall

Afgelopen maandag werd ik gebeld door Fred, de fotograaf van het Up Magazine. Hij vroeg of ik tijd had om een paar foto’s te gaan maken van Hoog Catharijne. Hij wilde eigenlijk zelf gaan maar dacht “Mayke is een fotograaf ter plaatse, die kan de foto maken”. Voor de Up had ik namelijk al eens eerder een aantal foto’s gemaakt. Mijn Spaanse les was verzet dus ik kon wel even naar Hoog Catharijne fietsen. Ik moest direct gaan omdat de zon scheen en het licht goed was om drie uur ’s middags. Hij stuurde me een voorbeeld van een foto die was genomen van een “hoge positie” zodat het dak erop stond.

Eenmaal aangekomen bij Hoog Catharijne zocht ik naar een hoge plek. Tegenover de ingang was er een restaurant met een terras. Maar ja, hoe kom ik daar? Met de lift kon ik naar boven. Nadat ik per ongeluk op de alarmbel had gedrukt, knopjes blijven ingewikkeld, hoorde ik ineens een man vragen wat het probleem was. Ik dacht dat ik onrechtmatig gebruik maakte van de lift, maar de man zei dat ik zelf op het alarm had gedrukt. Nou ja, niks aan de hand dus. Ik strandde op de eerste verdieping.

In het restaurant werd ik in het Engels begroet, het meisje sprak geen Nederlands. Ik vind dat een vreemde ontwikkeling, dat ik in Nederland Engels moet praten in een café of restaurant. Maar dit terzijde. Ik vroeg aan het meisje of het terras bij het restaurant hoorde. Dat klopte maar door de harde wind was het gesloten. Om een paar foto’s te maken wilde ze de deur wel open doen.

Er was één probleem, er stond een glazen wand als omheining en die verpestte mijn foto’s. Ik ben op een bankje gaan staan zodat ik er over heen keek. Nog een beter plan leek het me om op de tafel te gaan staan. Toen had ik last van een parasol die tegen me aanwaaide. Ik probeerde mijn evenwicht te bewaren zodat ik niet naar beneden viel. Ik was zo gefocust op het maken van een mooie foto dat ik niet echt nadacht over mijn levensgevaarlijke capriolen. Maar de foto’s zijn mooi geworden.

Kort pleziertje

Vandaag zat ik in de bus en voor mij zaten drie moslimmannen duidelijk herkenbaar door lang gewaad en baard. Er zat ook nog een heel mooi Hollands meisje bij hen die op haar mobiel keek. Één van de mannen pakte zijn mobiele telefoon en maakte ongemerkt foto’s van het mooie meisje. Hij liet ze zien aan de man die naast hem zat, en ze grinnikten. Stelletje viespeuken dacht ik, een beetje gaan zitten geilen in de bus. Ik vroeg me af of ik haar moest waarschuwen. Of tegen de mannen moest zeggen dat dit echt niet kan. Stiekem foto’s van iemand maken. Het was respectloos en het voelde als een visuele aanranding.

Toen ik thuiskwam wilde ik weten hoe zo’n gewaad van een man heet. Na wat surfen op het internet kwam ik op een interessante website.

Met het hoofdonderwerp: “De richtlijnen omtrent kleding binnen de Islam”. De hoofdboodschap was: “Allah (vrede zij met hem) heeft ons verteld om ons zo te kleden”.

“O profeet, zeg tot jouw echtgenotes tot jouw dochters en tot de vrouwen van gelovigen dat zij hun overkleden over zich heen laten hangen. Op die manier is het gemakkelijker om hen te herkennen en worden ze niet lastig gevallen.” Koran hoofdstuk 35:59.

Verdere uitleg op deze website leidde tot verbazing. Als een man een bedekte vrouw ziet weet hij dat ze niet geïnteresseerd is in een “leuke tijd” [wat een leuke tijd is vraag ik me af]. “Het is geen vrouw om een dagje of een week mee door te brengen.” Zo zou een man die uit is op een kort pleziertje, nooit afstappen op een vrouw die zichzelf bedekt heeft zoals de Islam dit voorschrijft.

Allah, onze profeet, overschat de charmes van mannen. Alsof dit blonde meisje überhaupt geïnteresseerd zou zijn in een kort pleziertje met één van hen.

Wie of wat wordt angst aangejaagd

engel

Vandaag heb ik een aantal beleidsdocumenten gelezen op het internet.

In de brief van de minister van VWS stond een zin die ik nogal vreemd vond ” Een angstaanjagende en coördinerende rol (is) weggelegd voor de Stichting 113online. Daar waar het gaat om het angstaanjagen van andere partijen bij oppakken van hun rol bij de uitvoering van de Landelijke agenda”

Angst aanjagen dat is het sleutelwoord in de huidige tijd. Teruggekeerde jihadisten jagen ons angst aan door te dreigen met een zelfmoordactie. Enge foto’s op pakjes sigaretten, om te voorkomen dat jongeren gaan roken en rokers ermee stoppen. En dan nu Stichting 113 online; online zelfmoordpreventie. Ik moest er wel even over nadenken, angst aanjagen als vorm van preventie bij zelfdoding.

Misschien is het een idee om op de doosjes prozac een foto te plaatsen van een mislukte poging. In dit geval niet om mensen te laten stoppen maar juist dat ze hun medicatie blijven innemen. Het is natuurlijk wel wrang, een depressie gaat vaak samen met angstklachten, dan zijn de foto’s niet zo’n goed idee. Een andere optie is om bij elke spoorwegovergang een angstaanjagend bordje te plaatsen. Het probleem is dat je snel gewend raakt aan enge afbeelding, je creëert als het ware een blinde vlek. We doen eigenlijk niets anders dan de hele dag onprettige dingen blokkeren. Van de onthoofdingsfilmpjes op tv tot je oerlelijke buurjongetje en bijna onmogelijk nog lelijkere moeder. Zij vindt haar zoontje overigens prachtig, over een blinde vlek gesproken.

Zoals eerder heb ik ook hier het verkeerd gelezen, er stond er niet angstaanjagende rol maar aanjagende rol. Een nieuw woord in teksten van de overheid, aanjagen. Van alles en nog wat moet worden aangejaagd. Ik vind het een nerveus woord, stimuleren voelt vriendelijker.