De dingen om haar heen

Op school vond ik het vaak vreselijk saai. Om de tijd door te komen schreef ik gedichten en las de Donald Duck. Dit gedicht is jarenlang van de ene computer naar een nieuwe computer verhuisd.

image

De dingen om haar heen

De oude vrouw zit op een bank,
in de schaduw onder een boom,
beschermt tegen de hete zon.
Ze kijkt naar de dingen om haar heen.

Twee kinderen proberen een eend te pakken .
Langzaam gaat ze terug naar haar tijd.
Ze denkt aan haar man met mooi zacht haar,
die eens liefkozend hier naast haar zat.

Voorzichtig probeert zij zijn hand te strelen.
Dan hoort zij een eend hard kwaken.
en beseft dat hij hier nooit meer zal zijn.
Met een zakdoek droogt zij haar tranen,
en kijkt naar de dingen om haar heen.

1991

Spreid je vleugels uit

IMG_0025
Illustratie Mayke Merkx 2011

In een verlaten steeg
ontmoette ik een oude man.
Hij zei tegen mij:
“Spreid je vleugels uit,
laat je dragen door de wind”.

Mijn vleugels spreidde ik uit
zonder angst vloog ik weg.
Naar plaatsen waar
altijd al naar toe had willen gaan.

Over meren, bergen en woestijnen
sloeg ik mijn vleugels uit.
Van elke plaats nam ik alleen
de mooiste herinneringen mee.

Ik werd degene die ik altijd al
had willen zijn
voordat ik mijn beperkingen
leerde kennen.

Het kind en ik

Muurgedicht in Leiden

Een van mijn favoriete gedichten is “Het kind en ik” van Martinus Nijhoff. Het beeld dat je eenvoudig naar een andere wereld kunt gaan door een wak in het kroos te maken. Een kind dat aan een schrijftafel staat te schrijven. De woorden die weer verdwijnen na het lezen ervan.

De vierde stoffe spreekt me het meest aan:
Maar toen heeft het geschreven
zonder haast en zonder schroom,
al wat ik van mijn leven
nog ooit te schrijven droom.

Schrijven zonder schroom vind ik moeilijk omdat je een deel van je leven opent voor de lezer. Vaak ben ik gehaast maar om alles goed tot me door te laten dringen is rust nodig. Het risico van poëzie is dat het helemaal stuk kan geïnterpreteerd worden. Ik vind het belangrijker dat ieder het leest op zijn eigen manier. Deze ruimte biedt poëzie, net zoals een schilderij dit doet.

HET KIND EN IK

Ik zou een dag uit vissen,
ik voelde mij moedeloos.
Ik maakte tussen de lissen
met de hand een wak in het kroos.

Er steeg licht op van beneden
uit de zwarte spiegelgrond.
Ik zag een tuin onbetreden
en een kind dat daar stond.

Het stond aan zijn schrijftafel
te schrijven op een lei.
Het woord onder de griffel
herkende ik, was van mij.

Maar toen heeft het geschreven,
zonder haast en zonder schroom,
al wat ik van mijn leven
nog ooit te schrijven droom.

En telkens als ik even
knikte dat ik het wist,
liet hij het water beven
en het werd uitgewist.

El hada de la primavera – De lentefee

Lentefee
Lentefee, Illustratie: Xandra Knoth april 2015

Naar aanleiding van een lezing door Carmen Gil heb ik als opdracht een gedichtje geschreven over de Lentefee. Nu de lente op zich laat wachten toch al vast wat voorjaarswoorden. In het Spaans rijmt het prima, in het Nederlands helaas niet. Eerst de Spaanse versie en daarna volgt de Nederlandse vertaling.

El hada de la primavera

Cuando en primavera el hada
Vio que derritió el hielo
Y los aves migratorias en el cielo
Se sintió muy afortunada

Vive en primavera feliz
Siempre está cantando
De vez en cuando bailando, y
Quiere ser una cantatriz

Es un hada preciosa
Que lleva vestidos elegantes
Con piedritas brillantes
De una diseñadora famosa

Es la época de los corderitos
En todas partes brotan plantas
Ahora la vida es un camino de rosas, y
Hay muchos recuerdos bonitos

De lentefee

Toen de fee in de lente
Zag dat het ijs smolt, en
Trekvogels in de lucht vlogen
Voelde ze zich erg gelukkig

In de lente is ze blij
Ze zingt dan altijd
Af en toe danst ze, en
Wil ze een zangeres zijn

Het is een mooie fee
Die elegante kleding draagt
Met kleine glimmende steentjes
Van een beroemde ontwerper

De lammetjes staan in de wei
En overal lopen planten uit
Nu gaat het leven over rozen, en
Heeft ze mooie herinneringen erbij

Berenbromdag

Sinds een aantal jaren circuleert dit gedicht van mij op het internet. Ik weet niet hoe het daar gekomen is. Op mijn eigen blog mag het dan ook niet ontbreken vandaar de “Berenbromdag“.

Berenbromdag
(de dag waarop iedere beer brommen mag)

Vandaag geen gelach
want het is berenbromdag.

Alle beren, waar ze ook zijn
mogen de hele dag brommen
en dat vinden ze fijn.

De honing is niet zoet
De vissen zijn te klein
Jeuk aan mijn snoet
Oh, mijn klauw doet zo’n pijn.

Morgen zijn de beren weer blij
want dan is de berenbromdag, voorbij.