Gedicht van Sil Va bij Blokkendoos II

Bij alle kunstwerken die deelnemen aan de ‘Kunstroute De Wijk In!’ heeft muzikant en dichter Sil Va een gedicht geschreven. Dit gedicht begeleidt je wandeling met mooie woorden.

Bij de start van de kunstroute op 18 mei was zij zelf aanwezig om de gedichten voor te dragen.

Bij mijn kunstwerk Blokkendoos II heeft ze het volgende geschreven.

Recht op recht op
recht op rechtop,

Staand of liggend
't Zigzagt
Kleur aan kleur 
Aan kleur op het hout.

Net zoals de mozaïek 
Onder uw voeten.

Bij de voordeur ligt een mozaïektegel die goed combineert met mijn werk. Erg leuk dat ze alle kunstwerken van toepasselijke woorden heeft voorzien.

De dingen om haar heen

Op school vond ik het vaak vreselijk saai. Om de tijd door te komen schreef ik gedichten en las de Donald Duck. Dit gedicht is jarenlang van de ene computer naar een nieuwe computer verhuisd.

image

De dingen om haar heen

De oude vrouw zit op een bank,
in de schaduw onder een boom,
beschermt tegen de hete zon.
Ze kijkt naar de dingen om haar heen.

Twee kinderen proberen een eend te pakken .
Langzaam gaat ze terug naar haar tijd.
Ze denkt aan haar man met mooi zacht haar,
die eens liefkozend hier naast haar zat.

Voorzichtig probeert zij zijn hand te strelen.
Dan hoort zij een eend hard kwaken.
en beseft dat hij hier nooit meer zal zijn.
Met een zakdoek droogt zij haar tranen,
en kijkt naar de dingen om haar heen.

1991

Spreid je vleugels uit

IMG_0025
Illustratie Mayke Merkx 2011

In een verlaten steeg
ontmoette ik een oude man.
Hij zei tegen mij:
“Spreid je vleugels uit,
laat je dragen door de wind”.

Mijn vleugels spreidde ik uit
zonder angst vloog ik weg.
Naar plaatsen waar
altijd al naar toe had willen gaan.

Over meren, bergen en woestijnen
sloeg ik mijn vleugels uit.
Van elke plaats nam ik alleen
de mooiste herinneringen mee.

Ik werd degene die ik altijd al
had willen zijn
voordat ik mijn beperkingen
leerde kennen.

Het kind en ik

Muurgedicht in Leiden

Een van mijn favoriete gedichten is “Het kind en ik” van Martinus Nijhoff. Het beeld dat je eenvoudig naar een andere wereld kunt gaan door een wak in het kroos te maken. Een kind dat aan een schrijftafel staat te schrijven. De woorden die weer verdwijnen na het lezen ervan.

De vierde stoffe spreekt me het meest aan:
Maar toen heeft het geschreven
zonder haast en zonder schroom,
al wat ik van mijn leven
nog ooit te schrijven droom.

Schrijven zonder schroom vind ik moeilijk omdat je een deel van je leven opent voor de lezer. Vaak ben ik gehaast maar om alles goed tot me door te laten dringen is rust nodig. Het risico van poëzie is dat het helemaal stuk kan geïnterpreteerd worden. Ik vind het belangrijker dat ieder het leest op zijn eigen manier. Deze ruimte biedt poëzie, net zoals een schilderij dit doet.

HET KIND EN IK

Ik zou een dag uit vissen,
ik voelde mij moedeloos.
Ik maakte tussen de lissen
met de hand een wak in het kroos.

Er steeg licht op van beneden
uit de zwarte spiegelgrond.
Ik zag een tuin onbetreden
en een kind dat daar stond.

Het stond aan zijn schrijftafel
te schrijven op een lei.
Het woord onder de griffel
herkende ik, was van mij.

Maar toen heeft het geschreven,
zonder haast en zonder schroom,
al wat ik van mijn leven
nog ooit te schrijven droom.

En telkens als ik even
knikte dat ik het wist,
liet hij het water beven
en het werd uitgewist.