Documentaire fotografie les 3: Rijkdom

Afgelopen zaterdag ben ik de hele dag in de Teekenschool bij het Rijksmuseum geweest. Een inspireerde leeromgeving. ’s Ochtends een workshop Blauwdruk en ’s middags mijn fotocursus.

Deze week was de opdracht: fotografeer rijkdom, rijke mensen. De PC. Hoofdstraat om de hoek is een mooi uitgangspunt. Eerlijk gezegd vind ik het niet zo’n uitdaging om rijkdom te fotograferen, ik houd meer van het rauwe, het leven met rafels. De hele klas ging richting de PC Hoofdstraat, tien mensen die rondstruinen met een camera in één straat is wel veel. Het was een uitdaging om niet een medecursist op de foto te krijgen.

Jongens die stonden te wachten in de rij bij Louis Vuitton reageerden erg agressief toen ik een foto maakte. Veel gevloek en wat dreigementen. “Al weer iemand met een camera. Wat moet dat, sodemieter op. Ga weg!” Ik probeerde aan hem uit te leggen dat ik alleen een foto had gemaakt van de rij met paraplu’s. Gelukkig werd hij toen weer wat rustig. Toen ik vroeg of hij op de foto wilde begon de scheldtirade weer van vooraf aan. Oké helder, wegwezen.

“De wachters” bij Louis Vuitton

Één man zag er erg hip en duur gekleed uit. Toen ik vroeg of ik een foto van hem mocht maken werd hij helemaal blij. Eindelijk een goede gelegenheid om met zijn rijkdom te pronken. Hij had een heerlijk Londens en accent en tijdens het maken van de foto’s bleef hij maar praten. Top voor mij. Door het natte weer was het moeilijk om het beeld helemaal scherp te krijgen, natte bril, natte lens…

Bij de tramhalte zag ik een man met een teckel staan met een regenjasje aan. Bizar hoe wij onze huisdieren steeds meer personifiëren. Ik vind het ook het toppunt van rijkdom, het kost een kaptaal om je hond zo aan te kleden. Terwijl het hondje zelf al een heerlijk vachtje heeft.

Later kwam ik de man tegen met zijn hond en hij wilde graag op de foto.  Let op de kleine teckel in de tas, het middelpunt van deze foto

Bij het stoplicht stond naast me ‘An englishman in Amsterdam’. Vooral de paraplu deed me aan dit liedje van Sting denken. Even later stond hij te bellen bij een bloemenwinkel. Deze jongen had een uitstraling van casual en rijk maar had vooral veel flair.

Om de serie compleet te maken wilde ik ook de armere mensen in beeld brengen. Eerst twijfelde ik hierover. Mag je een foto maken van iemand om de reden dat hij ‘arm’ is. Met rijkdom wil je graag pronken terwijl armoede toch graag wordt verhuld. Als je geen echte LV tas kunt kopen dan koop je een goede nepper op een markt in Turkije. Ik vind dat deze mensen ook gezien dienen te worden en een foto waard zijn. 

Veel mensen reageerden negatief. Zo negatief dat ik soms bang was om een klap voor mijn kop te krijgen. Bezorgers heb ik gefotografeerd omdat ze heel hard moeten werken voor weinig geld. Ook wel uitbuiting genoemd. De jongen in het busje wilde niet op de foto. Met wat overtuigingskracht lukte het me toch: “Dan kijk je toch gewoon naar buiten met je capuchon op.”  

Ik zag ook een man die ondanks het koude en regenachtige weer bij een minibieb stond. 

Wellicht is de held van de dag deze man met dreadlocks en een joint. Hij zag mij lopen met een camera en verwees me naar de ontruiming van een pand in de Marnixstraat. Eerst wilde ik een foto van hem maken. Daar klaarde zijn gezicht helemaal van op.

Het fotograferen van de ontruiming van het kraakpand werd me onmogelijk gemaakt door de politie. Eerst werd ik weggestuurd door een agent. Maar zo makkelijk gaat dat niet. Als ik weg moet dan blijf ik zeker. Ze hadden de hele ontruiming afgeschermd met ME-busjes. Op een andere plek fotografeerde ik weer verder. Toen een politieagente me om mijn perskaart vroeg, moest ik alsnog vertrekken. De krakers werden onder luid gejuich van het publiek afgevoerd in gereserveerde bussen van het openbaar vervoer.

Het was weer een regenachtige, grauwe, kille middag maar ik heb me in ieder geval prima vermaakt.

Les 2: Handen fotograferen

Afgelopen zaterdag ben ik naar de tweede les van de cursus documentatiefotografie gegaan in het Rijksmuseum. Deze keer was de opdracht: fotografeer handen. Er werden eerst wat voorbeelden gegeven van afbeeldingen met handen en de eventuele betekenis van de positie van deze handen.

Mooie opdracht. Zoals vaker vind ik het moeilijk om een opdracht goed te interpreteren. Of beter gezegd vinden andere mensen het moeilijk om mijn interpretatie van de opdracht te begrijpen. Voor mijn gevoel heb ik best veel betekenisvolle handen gefotografeerd. Eerlijk gezegd heb ik ook een beetje lopen rommelen door aan mensen te vragen of ik een foto van ze mocht maken in verband met een cursus. Niet omdat de handen zo interessant waren maar omdat ik het beeld mooi vond of een ongekend moment van toeval.

Deze politieagent heb ik gefotografeerd omdat ik vond dat hij rustig alles in beschouwing nam en plezier in zijn werk had. Vooral na de rellen in Rotterdam die avond ervoor vond ik dat de politie wel mooi in beeld gebracht mocht worden.

Alles onder controle

Deze mevrouw zat in een koffiebar van haar koffie te genieten met een krant erbij. Wanneer zie je nog iemand een krant lezen? Ze vond het eerst niet goed dat ik een foto van haar maakte. Toen ik haar geruststelde door te zeggen dat hij alleen in de cursus zou worden gebruikt vond ze het prima.

Zaterdageditie

Dit is een voorbeeld van mooi plaatje.

Fiets Museumplein

Vervolgens komt de eigenaar van de fiets, tja die moet dan ook op de foto. Deze foto heb ik uitgekozen omdat alles in beweging is behalve zijn handen.

Fiets met eigenaar

De nummer 1 van deze les is een kleurrijke man op de fiets waarvan alles vaag is, behalve zijn handen.

Scherpe hand

Voor mij was het hoogtepunt van de dag een Canta. Dat kan ook niet anders. Het is een prachtig uniek exemplaar op een unieke en perfecte locatie. Een klassiek rode met ductape aan elkaar geplakte Canta, op het Museumplein voor een blauwe afscheiding. Beter kan het niet. Ik heb de Canta van alle kanten gefotografeerd en ik ben zelfs op de grond gaan liggen voor een unieke foto. Gelukkig is de Canta van Linnard en Dien nog altijd niet overtroffen.

  • Linkerhoek voor
  • Rechterhoek achter

Beeldvormen

Gisteren wilde ik even op een bankje gaan zitten aan de singel. Ik was op de fiets en reed het grindpad op. Nadat ik van mijn fiets was afgestapt sprak een agent me aan.

“Mevrouw, wilt u in het vervolg het beeldvormen dat u het initiatief heeft om af te stappen. Deze keer zie ik het door de vingers. Nog een prettige dag”. 

Mijn eerste gedachte was, het zal wel. Maar ja, het door de vingers zien klonk enigszins dreigend. Wat ziet hij dan door de vingers en welk beeld moet ik vormen? Geen idee.

“Mag ik u een vraag stellen”

“Ja, natuurlijk”

“Ik ben een beetje autitisch en begrijp eerlijk gezegd niet wat u bedoelt, “beeldvormen?”

“Nou, u fietste op een voetpad. Maar omdat u snel afstapte had u niet de intentie om te fietsen. Daarom krijgt u nu geen boete maar een waarschuwing. De volgende keer moet u direct afstappen op een voetpad zodat het niet lijkt dat u fietst.”

Het bleef allemaal wat cryptisch en ook erg overdreven. De boodschap was waarschijnlijk: niet fietsen op een voetpad, zeg dat dan gewoon! 

Wat ik wellicht nog erger vind, was dat er zo’n Stasi van de Handhaving op zijn scooter, stond te wachten in een zijstraat. Hij wilde controleren dat ik niet een paar meter op het voetpad zou gaan fietsen. Zodat hij me alsnog een boete kon geven. Mensengoedheid waar zijn we mee bezig? Gelukkig ben ik autistisch en filterden mijn hersenen deze man niet weg. Klojo! Die handhavers moeten wel allemaal mensen met een verstandelijke beperking zijn dat kan echt niet anders. 

“Beeldvormen, dat u niet het initiatief heeft”. Dat leidt toch tot enorm ingewikkelde situaties.

“Wilt u even het beeldvormen dat u geen geradicaliseerde moslim bent, niet het initiatief had om u op te blazen. Dan kan ik het door de vingers zien”.

Mijn god in wat voor een land leef ik. Geen wonder dat ik overal onrecht zie, zolang je maar doet alsof je intenties zuiver zijn is er geen probleem. 

De afgelopen week heeft er ook de hele dag een motoragent op en neer gereden in de Biltstraat en Voorstraat om mensen te betrappen die met hun mobiel op de fiets zitten. Je zou er een burn-out van kunnen krijgen.

Het zou een zegen zijn als de politie weer gaat staken, deze onzin werkzaamheden daar hebben we helemaal niks aan.

Handhavingsproblemen

 

Foto: Bas de Mijer

Overal in de stad staan ze, de handhavers. Als je iets doet wat volgens hen niet mag dan ben je nog niet van ze af.
Van een handhaver bij de Bijenkorf moest ik afstappen. Ze zei dat ik door het rood fietste en ik kreeg een waarschuwing. Ik weet zeker dat het stoplicht nog oranje was. Dat de mensen die voor mij fietsten wel stopten maakt niks uit, het was oranje. We konden het niet echt eens worden over de kleur van het stoplicht. Wat op zich best vreemd is omdat er maar drie kleuren zijn, rood, oranje en groen. Even heb ik naar haar geluisterd maar op een gegeven moment wilde ik graag weer verder fietsen. Ik zei tegen haar: “Ik moet nu verder anders ben ik te laat op een afspraak”. Volgens haar was dat was mijn verantwoordelijkheid en de consequentie van door het rood fietsen. Nou ja, begrepen, klaar ermee. Aangezien haar observaties niet optimaal zijn heeft ze zo weer iemand aangehouden om mee te filosoferen over de kleur van het stoplicht.

Eenmaal aangekomen bij de bouwput rond het station zag ik veel handhavers. Is het een taakstraf die ineens mensen aan het werk zet? Mijn fiets zette ik neer bij het Stadskantoor, niet in de ondergrondse stalling. Het was veel te warm om met je fiets de trap op en af te gaan. Een handhaver zei dat ik mijn fiets daar niet mocht neerzetten. Als ik hem toch daar zou laten staan dan zou een collega van hem mijn fiets meenemen naar het fietsdepot. Oké ik sleur me wel een hernia, beleid is beleid.

Op de terugweg naar huis was er geen handhaver te zien. “Dat is mooi”, dacht ik. In mijn straat zijn ze bezig met werkzaamheden en daarom staat er een verkeersregelaar. Ik wilde gewoon een klein stukje over de busbaan fietsen. Drie keer de weg oversteken om bij mijn huis te komen, is een onzinnige actie. Hij wapperde met zijn armen om het verkeer te regelen. Toen hij zag dat ik zijn aanwijzingen niet wilde opvolgen en gewoon doorfietste begon hij heel hard tegen me te schreeuwen “U moet die kant op, stop,stop, stop!!”. Hij stond inmiddels voor mijn fiets. Ik probeerde hem uit te leggen dat ik heel dichtbij woonde. Iedere keer als ik twee of drie woorden had gezegd, begon hij weer te schreeuwen, “U moet dit…u moet dat…” Toen ik zei dat hij niet zo hard tegen me moest schreeuwen, werd hij helemaal boos. Al dat verbale geweld. Gelukkig was er nog een andere collega die wel het hoofd koel hield. Hij liet mij gewoon doorfietsen.

Handhavers, kansloos volk, hun bevoegdheid gaat niet verder dan een waarschuwing. Ze kunnen er geen consquenties aan verbinden. Het zijn nepagenten! Als er een serieus probleem is, wachten ze tot de politie komt.

De politie staakt of toch niet?

Politieagent op de fiets
Politieagent op de fiets

Gisteren zag ik steeds twee agenten op gammele damesfietsen over de Billstraat rijden. Meestal fietsen ze op een stoere mountainbike en dan lijkt het erop dat ze op straat zijn om de wet te handhaven. Zou er zoveel bezuinigd zijn bij de politie dat een fatsoenlijke fiets te duur is?

Als politiemannen op damesfietsen rijden dan heb ik er geen vertrouwen meer in. Je kunt toch niet hard fietsen op zo’n barrel. Iedere inbreker lacht zich dood, hij hoeft niet eens te gaan rennen. Hebben ze misschien een damesfiets omdat ze niet goed op en af kunnen stappen? Dan ben je echt aan pensioen toe. Zelfs de stadswachten rijden op betere fietsen en dat zijn nepagenten. Waarom ze  alleen maar op de Biltstraat blijven is ook een raadsel, zo gevaarlijk is het hier niet. Misschien is dat wel de reden want dan hoeven ze zeker niet actie te komen.

Nu staken ze, wanneer gaan ze dan handhaven? Of in gewoon Nederlands: aan het werk. In principe grijpen ze alleen in bij misdrijven. Als ik roep “Jullie lijken een stelletje nichten op die fietsen” dan denk ik dat ze niet in actie komen. Ik geef alleen mijn mening en dat mag in dit land.

Ze grijpen waarschijnlijk wel in als ik roep: “Eh stelletje nichten, pak me dan als je kan!!!” Dat is een  provocatie en belediging van een ambtenaar in functie. Het is echter geen misdrijf, alleen maar een overtreding. Zo kan een staking tot verwarrende situaties leiden. Ik krijg de neiging om allerlei dingen uit te proberen: door rood fietsen, peuters vastbinden aan een lantaarnpaal, op een chihuahua  stampen of om uit zoveel mogelijk fietsen het voorwiel te halen. Zo bedenkt eens mens nog eens wat. Dan hebben de agenten op de Biltstraat in ieder geval wat te doen. Of fietsen ze dan door naar een andere rustige straat?