Barcelona 2 december

10:15 Hotel Granvia

Na een nacht met vreemde dromen begint mijn dag toch goed. De koffiemachine is stuk maar de ober maakt een heerlijk kopje koffie voor me. Ik draag mijn nieuwe pantoffels en verontschuldig me bij de ober. “Ze zijn zo lelijk dat ze daardoor weer mooi zijn, Eigenlijk ben ik te oud ervoor” Hij vindt ze prachtig. Spanjaarden zijn altijd beleefd. Hij ziet mijn twijfel en zegt: “Thuis heb ik ook zulke sloffen, maar dan met beren”.

In de ontbijtzaal zit een vrouw in haar nachtjapon. Zo zie je maar wat aangekleed voor variaties heeft. Toen ze opstond van haar stoel begreep ik waarom ze zo schaars gekleed was: een bodybuildster. Echt geen gezicht al die spieren en het was ook al een oudere vrouw. Mijn benen zien er niet uit dat geef ik toe, maar dit is gewoon goor. Bij het ontbijtbuffet sprak de ober haar aan: “Je houdt van gewichtheffen” hij maakte een beweging met zijn armen. “Ja, ik ben een pro en gisteren heb ik de tweede prijs gewonnen”. Europa, wereld dat werd me niet helemaal duidelijk. De ober reageerde enthousiast, “gefeliciteerd” Spaanse beleefdheid.

11.00 Terras

Dom, dom dom ik ben mijn sigaretten vergeten. Zit ik heerlijk met mijn krantje en koffie op het verwarmde terras zonder sigaretten. De sigaretten tover ik uit een automaat. Nu nog een aansteker. De ober is zo vriendelijk om aan mij zijn aansteker te lenen. Hij dirigeert me snel maar buiten. “Nee, niet binnen je sigaret aansteken dat is al jaren verboden, om binnen te roken”.

11.45 Estanco

Bij een tabakszaak wil ik een aansteker kopen. Voor de deur staan drie mensen te roken. Geen idee of ze naar binnen willen. Ik wurm me tussen hen door en blijk voor te dringen. Nou ja, jammer dan. De vrouw komt met haar lot uit de loterij en ze hoopt op een klapper. Ze kust het lot voordat ze het aan de dame achter de balie geeft. Zij doet nog één of ander ritueel om het lot in te stralen. Ze strijkt ermee over haar lichaam en blaast een keer. Gespannen wacht iedereen als het lot door de automaat wordt gescand.”Geen prijs” staat er op het scherm. Teleurgesteld staat iedereen te zuchten. “Wat jammer, december is zo’n dure maand”, klaagt de vrouw. “Een nieuw lot dan maar?”

Ik heb nog een aansteker nodig. Het meisje ratelt een aantal opties: groot, klein, normaal, bic… Geen idee, uhm normaal. Weer nieuwe vragen. Mijn God, ik wil gewoon een aansteker. Uit mijn ooghoek zag ik er één met kitscherige beren erop. “Doe er maar één met beren” 

“Met beren?”

“Ja, daaronder”

“Mama hebben we aanstekers met beren?”

De hele zaak kijkt me inmiddels vragend aan: Een aansteker, hoe moeilijk kun je het maken?

“Ja, met beren die hebben we” bevestigd de moeder.

Ze zijn echt lelijk, nou ja dan maar de minst lelijke kiezen.

14:20 Caixaforum

De tentoonstelling over Opera in Caixaforum is erg mooi. Òpera. Passió, poder i política. De geschiedenis van opera. De tentoonstelling is opgesteld in chronologische volgorde. Het begint in Venetië en eindigt in Leningrad. Bij elk tijdperk hoort een componist. Zodra je de zaal inloopt hoor je met (een goede) koptelefoon de muziek van een componist. Allerlei kostuums uit een opera worden getoond. Er wordt vooral aandacht besteed aan de economische voorspoed en politieke ontwikkelingen die als het ware door de opera worden gevolgd. Concertzalen zijn symbolen van rijkdom en het middelpunt voor handel en politiek. Op grote schermen zijn opera’s te zien.

15.15 Restaurant Caixaforum

Menu van de dag. In het restaurant zit een Engelse mevrouw met de stem van ET. Het irriteert me mateloos. Oordoppen indoen? Muziek gaan luisteren of een duim in mijn oor? Ik overweeg ook nog de optie om “ET go home!” te roepen. Het is best een chique restaurant dus laat ik me maar netjes gedragen anders word ik weer aangezien voor een onbeschofte Duitse. Geen Nederlandse overigens, maar die zijn zeker niet minder onbeschoft. Getalsmatig natuurlijk wel in de minderheid. Het voorgerecht was sinaasappelsoep, heel bijzonder maar wel lekker. 

Barcelona 1 december

Vanochtend werd ik heerlijk wakker, geen verkeer te horen. Ik heb de gordijnen opgedaan en er was ook geen verkeer te zien. Eerst dacht ik dat de straat was afgesloten in verband met demonstraties. De man achter de receptie vertelde me dat er  een 10 kilometerloop was voor brandweermannen op de Granvia. Ik zag later ook een aantal brandweermannen met volle bepakking rennen. Zonder bepakking zou het mij al niet lukken. 

9:30 Ontbijt

Bij het ontbijt was livemuziek. Ik was een beetje bang dat ik ‘s ochtends zou zitten rocken bij mijn ontbijt. De medewerker van het hotel had me sfeervolle muziek beloofd. Na de ervaring van Kapper Kees met “zijn sfeer” was ik er niet helemaal gerust op. Ik werd vriendelijk begroet door de ober. “Leuk je weer te zien, hoe gaat het met je?”

“Goed, goed moest weer even van stad wisselen. Van Utrecht naar Barcelona.”

Het ontbijt wordt steeds goedkoper nog ‘maar’ €12,- in plaats van €20,-. Het was nog even uitgebreid en lekker als voorheen. De fles van de smoothie kreeg ik niet open. Snel kwam hij naar me toe: “Dat doe je zo” Ik schaamde me een beetje, dat ik weer vergeten was hoe ik zo’n fles moest openen. 

De muziek was heel aangenaam. Lekker rustig, Spaans, Engels Frans, gevarieerd. Gelukkig zong ze geen “Dos gardenias para tí”. Dat kan ik op de vroege ochtend niet verdragen. Wel een grap natuurlijk, live-muziek bij je ontbijt. Kun je eigenlijk niet verzinnen. Het eerste ontbijt was op kosten van het hotel, om me te verwelkomen. 

Ik schrok toen ik kinderen in de ontbijtzaal zag zitten. Ik dacht ‘daar gaat mijn rust’, kinderen die het hele hotel gaan terroriseren. Maar ze waren heel rustig, ik hoorde ze niet en bij het buffet waren ze beleefd. Het bestaat, opgevoede kinderen! In Nederland is de norm dat je het wangedrag van een kind maar moet accepteren en vooral niks van mag zeggen. Ik dacht altijd komt vast door de opwarming van de aarde, er is een genetische verandering bij deze kinderen. Ze zijn niet op te voeden. Waarschijnlijk zijn het toch de Nederlandse ouders die zich zelf te belangrijk vinden om zich met hun kinderen bezig te houden. Spaanse kinderen daar heb ik ook nooit last van.

10.15 Picasso Museum

Affiche Cuatre Gats en menukaart ontworpen door Picasso

Op pad naar het Picasso museum voor een rondleiding. Ik had anderhalf uur gerekend om van mijn hotel naar het museum te gaan. Nog ruimschoots de tijd om van te voren ergens een kopje koffie te drinken. De app zei 15 minuten lopen. Niet te geloven, ik begrijp nog steeds niks van die app. Eerlijk gezegd was ik in het begin een beetje eigenwijs. Ik wilde ook op mijn gemak door de stad wandelen en mijn eigen route volgen. Tja, dat werkt niet. Je kunt google de route opnieuw laten bepalen. Maar na een tijdje begreep Google er ook niets meer van. “Routeberekenen” het duurde eeuwig. Ik had ook stil moeten blijven staan anders wordt Google gek van je. Zoals ook in Madrid bleef de tijd staan op 7 minuten. Welke kant ik ook op ging, 7 minuten. De app zegt ook “naar het Noord-oosten lopen”. Dat weet ik toch allemaal niet, links en rechts is al ingewikkeld genoeg. 

Nou, ik kwam te laat voor de rondleiding. Ik zag de groep staan en ging erbij staan. Dat was niet de bedoeling: “hacer cola” met andere woorden: ik moest bij de kassa in de rij gaan staan. Het was een lange rij, daar had ik niet zoveel zin in dan mis ik de hele rondleiding. Onder het motto van ‘ik heb al een kaartje’ liep ik direct naar de kassa. Gelukkig maar ik mocht na wat zielig zeuren over de foute route van google maps nog meegaan.

Het was een interessante rondleiding over de geschiedenis van het gebouw van het museum. Het is bij één huis begonnen en is inmiddels uitgebreid naar vijf huizen. Een deel van de huizen is nog in originele staat. El palacio del Baró de Castellet is verbouwd in een neoklassiek stijl. Protserig maar wel indrukwekkend. In een ander deel zijn de middeleeuwse beschilderde balken was nog te zien. Ze vertelde ook veel dingen over Picasso die ik nog niet wist.

14.15 Pantuflas

Ik was vergeten om pantoffels mee te nemen en om op blote voeten door mijn hotelkamer te lopen voelde niet goed. Wel zo handig om ze vandaag te kopen dan heb ik er de hele vakantie plezier van. Maar het moet natuurlijk geen missie worden, -tig winkels in en uit voor een paar pantoffels. De eerste Spaanse schoenenwinkel die ik tegenkwam ging ik binnen. Het was nog een authentieke winkel met echte Spaanse schoenen. De pantoffels waren ook erg Spaans, kitscherig.  Ik wilde er niet veel geld aan uit geven, ze waren sowieso niet echt duur. Ik vroeg me wel af of het niet allemaal kinderpantoffels waren. Maar ja, maat 40 is toch echt voor volwassenen. Uiteindelijk heb ik de minst lelijke gekozen. Ze waren nog wel zo lelijk dat ze grappig werden. Ik vroeg nog aan de vrouw in de winkel of ik er niet te oud voor was. “Nee, zeker niet!”.

15.25 Kerstmarkt

Nog nooit van mijn leven ben ik op een kerstmarkt geweest. Nu in Barcelona kon ik er niet omheen. Op het plein voor de kathedraal was er één. Ik heb mijn ogen uitgekeken, zingende en dansende kerstbomen. De kerstman die in een touw klimt als je in handen klapt. Maar dat werkte niet. Die vrouw stond maar te klappen, echt beweging kwam er niet in de kerstmannen. Veel kraampjes met spullen voor in een kerststal. Bij één kraampje hing een bordje: “si toques, si rompes, pagues”. Lijkt me logisch dat je ervoor betaalt als je iets stuk maakt.

Ik ging opzoek naar de kraam van Caganer. In Catalonië hebben ze de traditie om een poepend mannetje in de kerststal te zetten. Kort gezegd zorgt poep voor geluk en voorspoed. Inmiddels is er een traditie ontstaan om van bekende mensen een Caganer te maken. Van Trump, Poetin, Johnson, Freud en de Paus…. Uiteindelijk heb ik gekozen voor een poepende Catalaanse onafhankelijkheidsdemonstrant.

19:58 Tapas 

Het hotel raadde me een tapasrestaurant aan waar het vaak druk is en je niet kunt reserveren. “Het is erg moeilijk om er een plekje te krijgen”. Binnen stonden mensen te wachten op een tafeltje. Ik probeerde me te melden bij iemand maar niemand reageerde. Dan zit er niets anders op om gewoon ergens te gaan zitten en maar afwachten wat er gebeurt. Ik werd vriendelijk bediend. De tapas waren voortreffelijk, vooral de groene aspergers en paddestoelen van het seizoen. Naast mij zat een lesbisch stel uitgebreid te zoenen. Prettig dat het kan, in Nederland zijn we wat minder tolerant geworden. toch jammer.

21:15 Farmacia / Apotheek

Mijn rug deed behoorlijk zeer. Misschien wel zo verstandig om een crème te kopen. Ik vond een apotheek maar de deur was op slot en er stond een hekje bij de deur. Gelukkig was hij wel open. Via een telefoon bij de deur werd gevraagd wat ik wilde hebben. Een crème. Hij deed de deur open en rommelde weer wat in lades. Ben benieuwd waar hij nu mee komt, dacht ik. “Voltadol Forte” Kijk daar kan ik wat mee. Vooral het forte. In Nederland komen ze altijd met halve maatregelen. Binnen twee dagen geen pijn meer in mijn rug. 

Morgen een afspraak met Miguel plus hond en het concert van Manolo Garcia.

Barcelona 30 november

10:25 Utrecht

Ik zit thuis alles te controleren, heb ik alles, vergeet ik niets. Nee, het klopt of toch niet… Tijd om thuis weg te gaan want dit leidt nergens toe. In bus loop ik in gedachte alles nogmaals na. Stop ermee spreek mezelf vermanend toe. Thuis is thuis nu ga ik naar Schiphol.

11:11

Ik zit in de trein naar Schiphol en ik heb zowaar al mijn spullen bij me, koffer, rugzak en tasje. Top. Naast me zit een Chinees hardop te bellen. Ik word nerveus van zijn geratel. Nog irritanter klinkt de persoon die op de speaker terugpraat. Hij blijft ook wiebelen met zijn benen en hand. Heb ik weer een wiebel Chinees naast me. Hij doet me denken aan plastic figuurtjes met een zonnecel die ook eindeloos blijven wiebelen. Ik zie geen zonnecel bij deze jongen, maar bij Chinezen weet je het nooit.

13:13 Schiphol

De grootste schrik heb ik hopelijk voor de rest van mijn vakantie gehad. De reis naar Schiphol ging prima. Koffer inchecken ook prima. Beveiliging, appeltje eitje. Toen kwam de taxfree- shop. Ik dacht: ‘Ik trakteer mezelf op een lekker luchtje. Voor in mijn prachtige haar’. Chanel Chance was mijn uiteindelijke keuze. Alle luchtjes die ik al eens had gehad roken allemaal totaal anders. Vreemd. 

Ik wilde contactloos betalen met mijn creditcard, maar dat ging niet. Pincode. Zoals vaker tikte ik automatisch de pincode van mijn betaalpas in. Foutieve pincode, nog een keer. Weer foutieve pincode. Help! Ik weet mijn pincode niet meer. Het luchtje wilde ik eigenlijk niet meer kopen, wat een gezeik. Ik heb betaald met mijn betaalpas want drie keer een foute pincode en mijn creditcard is op Schiphol al geblokkeerd. Het meisje in de winkel adviseerde me om de bank te bellen. Het telefoonnummer op mijn pas was verouderd. Gelukkig bereid ik me altijd goed voor en in mijn map vond ik een ander nummer. Ik hoopte dat de bank de pas kon restten waardoor hij niet zou blokkeren als ik nog een keer het verkeerde nummer intoetste. Het duurde eeuwig voordat ik iemand aan de lijn kreeg. Dat vond de bank zelf ook: “U moet langer wachten dan u normaal van ons gewend bent. Blijf aan de lijn u wordt zo spoedig mogelijk geholpen”.

De jongen bij de bank kon weinig voor me doen. Wel had hij het goede nieuws dat ik bij een pinautomaat de pas kon deblokkeren als ik de juiste pincode invoerde. Ik had ook de hoop gevestigd op een vriend van mij de thuis zou kunnen kijken in een boekje wat de juiste pincode was. Aangezien ik nog één optie had voordat hij zou blokkeren wilde ik het nog wel een keer proberen. Op pad naar een pinautomaat… Pas in automaat, nummer intoetsen en vol spanning wachtte ik af. “Foutieve pincode probeer nogmaals”. Kut. Welk nummer is het in godsnaam dan wel? In het hotel moet ik afrekenen met mijn creditcard, als die het niet doet! Fijn, Mayke op Schiphol al in de problemen. Ik ging in mijn geheugen opzoek naar de visuele handeling die ik gebruikte bij mijn cardreader. Nog een poging, weer het verkeerde nummer. Adem in adem uit en denk rustig na. Geen makkelijke opgave in deze situatie. Nogmaals probeerde ik het nummer te visualiseren. En ineens zag ik een nummer. Laat dit het juiste nummer zijn, por favor…. en ja hoor het klopt. Nu nog even de ultieme check, bij de Starbucks. Het meisje vroeg wat voor koffie ik wilde,

“Een latte machiato vanilla cream double en worteltjestaart.”

“Wat bedoelt u?” 

“Uuuhhm een cappuccino”. 

Nu maar hopen dat de code klopt. Yes. Poeh probleem opgelost.

Schiphol kerst

Ik was nog niet helemaal ingesteld op de kerstsfeer. Op Schiphol geen Sint en Piet, maar kerst! Misschien wel zo verstandig dat ze geen Zwarte Pieten op Schiphol laten rondhuppelen. Valt moeilijk uit te leggen op zo’n internationale plek. “No worry, only black Pete. Slave of that white guy, the Saint. No, No Catholic pedophile. He loves children in a nice way, with presents. Good guy. With a horse on the roof at night, nice guy” “You don’t like it, then you’re a racist or pedophilele” 

14.25 Gate

Oh help, hopelijk is dit geen voorbode voor de rest van de week. Een hele dikke vrouw met een kersttrui aan, Rudolph the red nose reindeer in glitters. Zit vast heel lekker maar in dit formaat is het echt teveel voor me. 

Bij het aan boord gaan van het vliegtuig staat er ook een veel te oude, corpulente man in een joggingbroek. Zit vast ook heel lekker maar ook geen gezicht. Hij heeft hem hoog opgetrokken waardoor zijn “zaakje” er slordig bijhangt. “Oh wacht, nee, nee…” meneer moest het “zaakje” even ordenen en graaide nogal uitgebreid in zijn kruis. Nou hopelijk zit het voor de rest van de vlucht op zijn plek. Hij probeert nog een enigszins sportieve indruk te maken door tennisschoenen te dragen. Maar sorry, een paar verwijfde schoenen maken het er niet beter op. Comfortabele kleding in een vliegtuig daar is natuurlijk niks mis mee. Maar houd een beetje rekening met je omvang zou ik willen zeggen.

15:02 In de lucht

Ik ben nu letterlijk met mijn hoofd in de wolken wat kan er mij nog gebeuren? Toch altijd weer bijzonder dat je 11 kilometer boven de grond kunt vliegen. Barcelona is weer een stapje dichterbij. Zolang we blijven vliegen is het een kwestie van achterover leunen en even op adem komen. Het vliegtuig is niet helemaal vol. Naast me zit bijvoorbeeld ook niemand. Lekker wat extra ruimte. Geeft me ook wel een onbehaaglijk gevoel. Zit dit vliegtuig niet vol omdat mensen nu liever Barcelona vermijden? Dat alleen de mensen die echt moeten, gaan of naïeve idioten zoals ik. Komt vast allemaal goed. 

18:35 Barcelona Hotel Granvia

In het hotel hadden ze een claustrofobische kamer voor me. Alleen maar muren, ik kon niets zien als ik uit de raam keek. Vervolgens vroeg ik om een andere kamer. Het ging echt niet, misschien dat er morgen een andere kamer beschikbaar is. Kom ik terug in mijn kamer; twee flink wippende Japanners naast me, wat een herrie. Ik dacht dit gaat niet waar wezen. Hoe vaak en hoe lang kunnen mensen seks hebben, vroeg ik me af. Sowieso te vaak en te lang. In het Japans is het al helemaal niet om aan te horen. Ik dacht ‘in deze kamer blijf ik niet, ik slaap nog liever op de bank in de bibliotheek van het hotel’. Toen ging de telefoon. “Señora Merkx ik heb een andere kamer voor u, een suite”. In al mijn enthousiasme vertelde ik hem hoe blij ik was, wat een opluchting. Vooral nu er twee Japanners ruige seks hebben in de kamer naast me. Ik probeerde nog wat begrip te tonen door te zeggen dat een hotel natuurlijk de uitgesproken plek is om seks te hebben, maar dat ik dat liever niet hoor. De jongen achter de balie onderbrak me. Niet echt gebruikelijk in Spanje om zo’n uitgesproken mening te hebben over “het gedrag” van anderen.  De nieuwe kamer ligt aan de straatkant maar daar kan ik prima mee leven. Beter geluid van verkeer dan van twee Japanners. Het is een grote kamer met fauteuils. Hier houd ik het wel zes dagen uit.

Reisverslag Madrid Dag 2

Maandag 23 september

Madrid Prado 12.07

Het was niet eenvoudig om op tijd bij het Prado te komen. Het kopen van een metrokaartje ging niet vanzelf. Nou ja eigenlijk wel, ik kon de plek niet vinden waar het kaartje uitgekomen was. Ik dacht: shit, €18 betaald maar waar is mijn pasje? Nog maar een keer proberen, deze keer de goedkope versie van één rit. Weer geen pasje. Toen keek ik naar beneden en daar lagen ze, Si señora! Maar welke is de toeristenpas? Heel simpel, met de ene gaat het poortje open en met de andere niet. Mooi.

Voordat ik bij het Prado aankwam heb ik half Madrid gezien. Een mooie stad, dat zeker maar mijn missie was het Prado. Toen ik het metrostation ‘Sevilla’ zag, dacht ik: “Dit klopt niet”, tijd voor mijn favoriete Michelin-app. Die leidde me helemaal nergens naar toe. Dan maar de Google maps app, ook geen succes. Eerst liep ik door het rode stoplicht. Komt er ineens een man met een heel groot geweer op me af. “Mevrouw u moet opletten, het is gevaarlijk om het stoplicht te negeren”. Daar heeft hij gelijk in, maar kunst gaat boven alles. Ik beloofde hem in toekomst beter op te letten. Verder met mijn missie. Google maps liet me in rondjes lopen, ga rechts en rechts en rechts… Nog zes minuten… Ik liep door Calle Cervantes, dat is dichtbij het Prado dacht ik. Het is wel grappig dat het museum van Lope de Vega in deze straat is. Arme man, de twee konden elkaar niet uitstaan. Dan maar vragen aan twee oudere mannen welke kant ik op moet. “Het is een prachtige wijk, maar eigenlijk wil ik naar het Prado. Van deze app begrijp ik echt helemaal niks. Allemaal bolletjes… “ Je voordoen als een domme, hulpeloze vrouw werkt vaak goed. “We lopen wel even een stukje met U mee”. Kijk dat bedoel ik. 

Bij het Prado aangekomen heb ik niet meer dan tien minuten om een kaartje te kopen, maar ik heb ook dringend behoefte aan een sigaret. Wat een stress, blij dat ik morgen niet naar Toledo ga. Ik sta een beetje wezenloos voor me uit te roken als er een man naar me toe komt. “Heeft u een kaartje”. 

“Nu nog niet, ik moet een ‘Paseo de arte’ kaartje ophalen”. 

“Dan moet u daar zijn”. 

Gelukkig sta ik recht voor de juiste balie. Op 10.50 ga ik het museum binnen, gelukt!

De Tentoonstelling Velazquez-Rembrandt is echt geweldig. De schilderijen die ik in het Rijksmuseum miste hangen hier. Ik ben helemaal ontroerd als ik ‘Titus’ zie hangen. Wat een prachtig schilderij. De namen van de schilderijen zijn aangepast. ‘De Staalmeesters’ heet ineens anders. Dekt de lading wel, maar toch. Het is erg mooi om de overeenkomsten en verschillen in de schilderijen te zien. Het toch wel “ruwere” werk van Velazquez naast het gedetailleerde werk van Rembrandt. Ik houd erg van “zwarte” schilderijen, het is zo knap om met zo weinig kleur zo’n indrukwekkende schilderijen te maken. Mijn vakantie is nu al geslaagd, als ik tenminste niet onder een auto kom. Nunca se sabe…

Na deze tentoonstelling is het wel veel om ook nog de vaste collectie van het Prado te bezoeken. Ik kom op een andere dag wel terug. De dame met wie ik dit wilde bespreken was niet behulpzaam. “Daar is de ingang, morgen is het kaartje niet meer geldig.” Uiteindelijk kan ik met een stempel de hele dag het museum in en uit. Kijk, dat klinkt al beter. 

Retiro Park 14.15

Het is prachtig weer en ik geniet van het mooie park ‘Retiro’. Het is veel groter dan verwacht. Ik moet eigenlijk naar het toilet maar van de toiletten in het park durf ik geen gebruik te maken. Denk dan toch altijd aan George Michael en zijn escapades. Bij elke toilet staat wel een politieauto, maar dan weet ik nooit of dit geruststellend is.

Wat is het toch met grote stadsparken en vijvers met bootjes. Romantische stelletjes of obstinate pubers die ronddobberen in een veel te kleine vijver. In de ‘Retiro-vijver’ vaart ook nog een grote boot. Gelukkig gaat hij langs de rand waardoor de mogelijkheid van een aanvaring verkleind wordt.

Op het ‘Selfiepunt’ van het park laat ik me fotograferen door een Italiaans gezin. Als ik ga zitten, glijd wel van de steen af, maar dit leidt tot een ontspannen houding. Topfoto! Ik loop nog langs een mooi ontworpen minibieb, maar daar staan alleen wat verloren VHS-videobanden in. Een uitwisselpunt voor kinderporno uit de jaren tachtig?

Na mijn wandeling door het park ga ik wat eten en weer terug naar het Prado.

Madrid 20:03

Zoals altijd wil ik natuurlijk het tijdschrift ‘El jueves, (que sale el miercoles)’. Helaas zie ik het bij geen enkele kiosk liggen. Vreemd, dan maar vragen. Ik vraag naar ‘El Jueves’ maar ze heeft geen idee waar ik het over heb. Is mijn uitspraak dan zo slecht? Ik probeer het nog een keer. Weer geen idee. Het striptijdschrift? “Oh ‘El Jueves”. Ze gaat naar achteren en zoekt in een paar stapels tijdschriften. Uiteindelijk vindt ze er één, niet echt populair in Madrid. In Barcelona liggen ze overal, grote stapels. Zou het te anti-Spanje/Madrid zijn? Ik zal het kritisch gaan lezen.

Madrid La panera rosa.20:21

Om een beetje onder de Spanjaarden te kunnen eten ga ik maar een zijstraat van de Gran Via in. Ik loop iets te ver door en zie een groep verslaafde daklozen. Oké omdraaien. Zo kom ik bij ‘La Panera Rosa’ terecht. Het is een leuke hippe zaak met ook een hippe menukaart. Ik heb gekozen voor “Ensalada Rusa” dan weet ik tenminste wat ik te eten krijg. Het smaakt prima, maar “Dónde esta el pan?” (Dat zei mijn ex toen hij voor het eerst bij me kwam eten en er geen brood was). De ober is vriendelijk maar behoorlijk “gay”. Zou het restaurant ‘rosa’ zijn?

Vanmiddag had ik “El menu del dia”, geen idee wat ik heb gegeten. Het was in ieder geval lekker. De ober ratelde het menu op en ik verstond er echt heel weinig van. Hij herhaalde het nog een keer en ik antwoord “Quiero el primero, el segundo y como postre un café”. Het was een beetje Russisch roulette. Het pakte goed uit, soep en een boeuf. Het ‘Menu del día’ moet wel snel opgegeten worden. Bij de laatste hap verschijnt het volgende gerecht al op tafel. Mijn maag is niet gewend aan het tempo en de hoeveelheid. In het Prado heb ik de hele tijd lopen boeren. Dat maakt al die Chinezen natuurlijk niets uit. Naast hun irritante selfiesticks hebben ze nu ook de tik om met kauwgom bellen te laten klappen. Kansloos volk.

Het hotel heeft niet de mogelijkheid om buiten te zitten. Ik moet dus echt de deur uit. Het tempo in dit restaurant is super traag en ik zit hier prima! 

Hotel Las Meninas 22.15

Vanavond gelukkig geen pyjamabroek-stress. Gisteren was ik helemaal over de zeik dat ik mijn pyjamabroek was vergeten. Tien keer in de kast gekeken, koffer weer opengemaakt maar geen pyjamabroek. Een mens kan niet slapen zonder, dat gaat gewoon niet! “Oké, dan maar één nacht zonder. Morgen koop ik er één, er is vast wel ergens in Madrid een fijne pyjamabroek te koop.” Ik heb prima geslapen, weer een ervaring rijker: Een mens kan slapen zonder pyjamabroek!

Reisverslag Madrid Dag 1

Zondag 22 september

Utrecht Centraal 10.05

Ik zit in de trein, gelukt. Al een kleine aanvaring met de mevrouw van de bagagelabels op HC. Thuis kon ik hem niet vinden, en ik heb een nieuwe gekocht. 

-“Heeft u bagagelabels” 

“Ja” twintig opties, daar heb ik geen tijd voor dacht ik. 

“Welke is de meest simpele?”

“Deze (één plastic kaartje)” 

“Kan ik die nu meteen gebruiken?”-

“Hoe bedoelt u?”

“Moet die niet ingestraald worden?”

“Ik begrijp niet wat u bedoelt” 

“Dat ik een computer nodig heb omdat hij digitaal is” –

“Nee mevrouw als u een pen heeft, schrijft u het adres er gewoon op”.

“Top, een rode graag”

Schiphol 12.15

Het inchecken duurde een eeuwigheid. Om precies te zijn 45 minuten. Achter mij stond een forse Italiaanse vrouw met een doorrookte stem. Ze stond steeds in mijn oor te schreeuwen Help. Na wat voordringen had ik haar achter me gelaten. Aan de rij leek geen einde te komen. Halverwege kreeg ik een paniekaanval omdat ik helemaal omringd werd door mensen. Ik wilde gaan roepen: help ik ben autistisch, aan de kant allemaal. Met wat mindfulness-oefeningen lukte het me om weer te kalmeren. Wat ook hielp was meeneuriën met mijn muziek. Irritant voor anderen maar jammer dan. Af en toe een blij huppeltje is ook effectief.

Bij de beveiliging aangekomen was ik stik sacherijnig. Een beveiliger vroeg vriendelijk naar mijn bestemming. Ik dacht “Man rot op, scan mijn koffer”. Het was aardig bedoeld en wilde mijn bestemming nog wel met hem delen. Op de vraag van de vrolijke man “En hebt u er zin in?” Wilde ik niet meer antwoorden. “Oh, het is dus voor werk….” Net alsof je er dan geen zin in kunt hebben. 

Ik kon in één keer doorlopen, zonder verdere controle. Voor en na mij werd iedereen wel gecheckt. Een aantal bejaarden raakten helemaal nerveus. “Wat zou het nou zijn? – ” Weet ik niet?” – “Eng hė?”

Bejaarden die naar de Starbucks gaan is ook geen succes. 

“Oh wat ingewikkeld allemaal!” 

“ik wil gewoon koffie, zouden ze dat ook hebben?” 

De ene tut ging vast zitten maar bleef wel steeds roepen, “Hebben ze koffie Josefine?”

“Weet ik niet….”

Ik bestel altijd een caramel macchiato met siroop door de koffie. 

De tut riep, “Zie je ingewikkeld, oh ze hebben toch wel koffie?”. 

Ga de volgende keer bij La Place zitten dacht ik. De echtgenoot van de tut had al drie keer gebeld, steeds met de vraag “Waar ben je nu?” De andere tut wilde weten wat hij vroeg, oh …. Hij is alleen hè, Dat wordt een vermoeiende vakantie voor ze. 

De vlucht ging prima. Naast mij zat een jong stelletje. Het leek erop dat dit hun eerste vakantie samen was. De jongen vroeg namelijk steeds “Doe je dat altijd zo?” Waarop zij uit ging leggen waarom ze dat deed en steeds eindigde met de zin “Zo ben ik nou eenmaal”. Dat gaat gezellig worden dacht ik, deze vakantie. Het is voor hem slikken of stikken.

Madrid Barajas 17.15

Ik ben iedere keer weer verbaasd als ik het vliegveld verlaat. In een paar uur tijd sta je in een totaal andere wereld. Cipressen, mooie felle zon, Spaanse hectiek om me heen, onlogische borden… Ik wilde met een taxi naar mijn hotel, wel zo efficiënt. Er stond en hele rij met mensen op een taxi te wachten. Hoe deze rij werkte begreep ik niet helemaal. Je zou zeggen degene die vooraan staat stapt in, maar nee in dit geval niet. Er was wel een mevrouw met een hesje aan en fluitje die het allemaal coördineerde. Ze zal wel een voor haar logisch systeem hebben. 

De taxichauffeur zat steeds te niezen, terwijl hij met de raam open reed. Op de achtergrond speelde een rustig flamenco-muziekje. Welkom in Spanje. In de buurt van het hotel vroeg hij aan mij de weg. Vreemd, maar ik kon me nog wel vaag herinneren dat we bij Opera linksaf moesten en dat het hotel halverwege de straat aan de linkerkant was. Er was geen hotel in deze straat. Shit dacht ik. Normaal gesproken mail ik een dag van te voren het hotel om door te geven hoe laat ik ongeveer aankom. Deze keer had ik dat niet gedaan, “Het zal wel oké zijn”. Van het hotel had ik ook niks gehoord. De chauffeur reed nog een keer een rondje. Weer geen hotel. “Mierda, pasa a mi, el hotel no existe! Tranquilla señora, Vamos otra vuelta. (Shit, dat heb ik weer, het hotel bestaat niet. Rustig mevrouw, we rijden nog een rondje) Nogmaals gaf ik het adres door en jawel daar was het hotel. De taxichauffeur had de verkeerde straat links genomen, dan kan je rond blijven rijden. 

Hotel Las Meninas 18.00

Ik had een éénpersoonskamer gereserveerd maar helaas het hotel was volgeboekt en ik kreeg een tweepersoonskamer of ik dat een probleem vond. “Geen probleem, maar ik had me wel verheugd op een eenpersoonsbed.” Grapje zei ik er maar snel achteraan toen ik zijn verbaasde gezicht zag. De jongen achter de receptie was ook op één november jarig. “Wij hebben een bijzondere band, jarig op Allerheiligen, el dia de los difuntos” 

De hotelkamer was echt groot, vooral vergeleken met het hotel in Barcelona. In het informatieboekje over het hotel stond dat er speciale kamers voor rokers waren. Kijk, dat is mooi! Ik ging naar de receptie voor een rookkamer. Nog voordat ik iets kon zeggen zei de jongen: 

“U heeft geen ramen”

“Geen idee, maak me ook niet uit. Ramen zijn overgewaardeerd”.

“Het is een oud gebouwen, u kijkt uit op de patio”

“Geen probleem” Ik vroeg of ik een rookkamer kon krijgen. 

“Dat is al jaren verboden in Spanje! Maar als ik niks zie dan… en hij stak zijn handen vragend in de lucht. 

“Dat ruik je toch?” 

“Als ik niks zie… “ 

“Gooi je me dan niet op straat als ik in mijn kamer rook?” vroeg ik aan hem. Hij haalde zijn schouders op. Oké