Dierenpension Merkx

De afgelopen tijd denk ik steeds dat ik iets in mijn huis wil hebben dat leeft. Ik woon klein en dat beperkt de mogelijkheden. Je komt al snel uit op ratjes, witte muizen of  een python of een goudvis. Ratten en muizen vind ik op zich best oké. Ik ben alleen bang dat ik de helft van de tijd op mijn knieën door mijn huis moet kruipen om ze te vangen. Van slangen houd ik helemaal niet want die kun je niet knuffelen. Het moet wel aaibaar zijn. Vissen zijn meer een decoratief object in je interieur

Een buurjongen had twee ratten en als hij op vakantie ging vroeg hij altijd of ik voor ze wilde zorgen. De kooi werd dan in mijn huis gezet omdat ze zich anders eenzaam zouden voelen. En uiteindelijk hierdoor doodgingen. Dit begreep ik niet helemaal omdat ze samen waren. Ze maakten ongelofelijk veel lawaai omdat ze met hun pootjes steeds langs de tralies van de kooi krabden. Als ze door mijn huis liepen schrok ik me steeds rot. Lag ik rustig op de bank een boek te lezen en opeens liep er een rat langs mijn nek.

Ik heb ook ooit voor de goudvis van de buren gezorgd toen ze op vakantie gingen. Het aquarium werd bij mij in huis gezet. De goudvis zag er niet goed uit, hij was een beetje grijzig. Er hing een pompje in het aquarium dat een borrelend geluid maakte. De hele dag dat borrelend geluid vond ik behoorlijk irritant. Het was wel grappig dat de goudvis er steeds beter uitzag. Aan het einde van hun vakantie was hij weer mooi oranje.

Toen ze de vis kwamen ophalen waren ze enigszins teleurgesteld. Eigenlijk hadden ze gehoopt dat de vis was dood gegaan. Ik was echt verbaasd, had ik al die moeite voor niks gedaan? De buurvrouw had de vis cadeau gekregen van vrienden voor haar verjaardag. Maar ze wilde helemaal geen vis en ze had ook geen zin om er voor te zorgen. Uiteindelijk kwam het erop neer dat ik de vis mocht houden. Dat was niet volgens de afspraak. Ik werd ineens opgezadeld met een vis. Volgens hen had ik veel meer affiniteit met de vis dan zij. “Mayke de goudvis fluisteraar”. Spoel hem door het toilet was mijn suggestie. Dit vonden zij niet zo’n goed plan, dat was zielig. Zet hem op marktplaats, vonden ze ook geen goed voorstel. Ze wilden zeker weten dat koper goed voor de vis zou zorgen Ik baalde enorm en kreeg de neiging om de vis met aquarium en al uit het raam te gooien. Uiteindelijk heb ik het aquarium bij hun voor de deur gezet. Ik ben geen asiel voor ongewenste vissen. Ze waren verbaasd maar zo makkelijk kom je niet van je vis af.

Ik wil best voor andermans dieren zorgen maar ze komen niet meer bij mij in huis.

 

Wat rest, een gezamenlijke koffer.

Afgelopen week was ik een paar dagen op vakantie in Sevilla. Alleen reizen leidt soms tot bizarre situaties. In het hotel zat een Nederlands stel te ontbijten. Achteraf gezien had ik hen beter kunnen begroeten in het Nederlands, gewoon goede morgen in plaat van buenas dias.

Ik zat rustig te ontbijten en El Pais te lezen. Ineens hoorde ik de vrouw tegen haar man zeggen: “Het geeft echt niet dat we vannacht niet konden vrijen. Je bent vast heel moe van de reis.” Die man was helemaal depressief, “Ja, ik ben ook geen achttien meer”. Ik had echt last van plaatsvervangende schaamte en verslikte me bijna in mijn koffie. Vreemd dat mensen in het buitenland niet goed letten op de mensen in hun omgeving.

Vervolgens gingen ze alle namen van vissen in het woordenboek opzoeken. Om te beginnen met “oester” vanwege de afrodiserende werking. Ik dacht, deze relatie is snel ten einde, als je niks anders meer met elkaar te bespreken hebt dan de namen van vissen.

De volgende dag zag ik hen weer in de hotellobby. We checkten tegelijkertijd uit maar gelukkig sprak ik toen alleen maar Spaans. Toch voelde het wel ongemakkelijk, er werden namelijk twee taxi’s besteld om naar het vliegveld te gaan. De taxichauffeur wilde mijn koffer pakken maar de andere blauwe koffer was van hen. Op het vliegveld stond ik in dezelfde rij om in te checken. In de lobby van het hotel viel het me al op dat hun relatie bekoeld was, ondanks dat zij het niet erg vond dat hij geen achttien meer was.

Ik vind het altijd leuk om te kijken naar vliegtuigen die landen en opstijgen. Ineens stond de man naast me en hij wilde een gesprek beginnen maar daar had ik geen zin in. Later zag ik dat ze niet meer bij elkaar zaten terwijl daar wel ruimte voor was. Hij zat met zijn rug naar haar toe. Het lijkt me echt vervelend als je relatie op vakantie eindigt. Wat doe je dan met je gezamenlijke koffer?

vrouw met plattegrond

´t kan verkeren

De laatste tijd heb ik niet zoveel inspiratie voor mijn blog. Misschien komt het omdat ik binnenkort op vakantie ga. Ik ben in ieder geval tot de conclusie gekomen dat ik niet tegen onzekerheden kan. Van alles en nog wat kan vertraagd zijn, bus, trein, vliegtuig en taxi. Met wat pech bereik ik mijn hotel pas midden in de nacht. De luchtvaartmaatschappij kan gaan staken waardoor ik niet naar huis kan, toch maar extra medicijnen en kleren meenemen. Mijn medicatie wil ik overigens in de kluis bewaren. Een schoonmaakster die wil gaan trippen kan al mijn pillen jatten. Gelukkig heb ik ook een reisverzekering die snel nieuwe pillen regelt. Het kan ook zo zijn dat het hotel op 9 november in rook is opgegaan. Sevilla wordt geteisterd door een orkaan en dagen lang regent het zo hard dat ik niet naar buiten kan omdat de straten ondergelopen zijn. De hotelkamer ligt vol met hondenharen en ’s ochtends word ik vroeg wakker door geblaf. Waarom heb ik in godsnaam een kamer gereserveerd in een hotel waar honden welkom zijn. De foto’s van het hotel kunnen frauduleus zijn, het lijkt op een compleet ander hotel dan ik geboekt heb. Mijn bagage is ook zorgwekkend, hoeveel is 15 kilo? De koffer heb ik al gewogen en weegt 5 kilo, nog maar 10 kilo over voor mijn bagage. Voor elke kilo extra betaal ik tien euro. Dat kan een dure koffer worden.

Vrouwen en kaarten

Sevilla is een doolhof van kleine straatjes. Dagen lang heb ik gezocht naar de plek van mijn hotel op de kaart. Bril maar afgezet omdat ik de kleine lettertjes niet meer zo goed kan zien. “Het ligt links van het flamenco museum en rechts van Casa Pilatos”. Toch bleef mijn hotel onvindbaar. Sinds vandaag weet ik wat het probleem is; de kaart is gedraaid, het noorden ligt op de plek van het oosten. Ik heb hem direct bij het oud papier gegooid, daar word ik alleen maar gek van. Nog twee en een halve week voordat ik op reis ga. De komende tijd zal ik vrij nemen van mijn vakantie, even een dagje zonder reisgidsen, apps en kaarten.