Ik vind de kleur niet mooi

In het kader van de emancipatie van de vrouw heb ik gisteren een boormachine gekocht. Wat is een zelfstandige vrouw nou zonder boormachine? De aanleiding is een bouwpakket van een laptopstandaard die ik bij Buurman heb gekocht. Daarvoor heb ik een accutol nodig. Ik heb geen idee wat een voor een ding dat is. Het is een boormachine met een accu, dit is handig om te weten. Verder heb ik een T20 nodig. Dat is een Torx-bit, een schroefkop voor in de boormachine, die kan schroeven. Met een houtboortje 3 kan ik aan de slag.

Het leek mij een overzichtelijk lijstje om mee naar de Praxis te gaan. Bij mijn collega-meubelmakers had ik om advies gevraagd. De ene adviseerde me een prijzige Makita en de andere één van de Action, twee uitersten. Helemaal onvoorbereid ging ik er dus niet naar toe. Bij de wand van de boormachines begon het me te duizelen. Wat hingen er veel aan de muur. Maar wat stonden er weinig in het schap. De prijzen waren ook niet aangegeven. Tja dan wordt het moeilijk kiezen. Een aantal boren gooide ik in mijn winkelwagentje dan kon ik daar een keuze uitmaken. Een winkelmedewerkster was zo vriendelijk om te helpen. Ze vertelde honderduit over de boormachines 18 of 20V, klopfunctie, accucapaciteit 1,5 Ah, oplaadtijd van de accu…

Ik dacht: ik wil gewoon schroeven en boren en graag niet al te duur. Uiteindelijk had ik een keuze gemaakt: een Wesco. Zegt de verkoopster ineens, deze is vanochtend stuk teruggebracht door iemand. Hier doet hij het en daarom staat hij weer te koop maar of die het bij jou thuis ook doet dat weet ik niet zeker en hoelang hij het zal doen ook niet. Je moet het zelf weten’. Daar heb ik nou echt helemaal niks aan, non-informatie. Dan maar een Black+Decker. Eerlijk gezegd was ik er wel klaar mee en duizelde het in mijn hoofd. Teveel informatie, voor mijn kunstenaarsbrein. Toen keek ik nog één keer goed. Oh, help het ding ziet er niet, het is erg veel oranje. Dus moest ik nogmaals de dame van de Praxis erbij roepen. Ze keek al een beetje vermoeid toen ik haar weer aansprak.

Ik vind de kleur niet mooi, deze wil ik niet. Ik wil een blauwe.

‘Ik vind de kleur niet mooi, deze wil ik niet. Ik wil een blauwe.’ ‘Dan moet u een Makita kopen, die is blauw maar wel honderd euro duurder. De Black & Decker is een prima boormachine.’ Ik voelde me net Andy uit Little Britain, “Yeah I know, but I want that one”. Tot overmaat van ramp was ik vergeten mijn atelier t-shirt uit te doen, met een fluoriserende oranje flippende Micky Mouse erop, die ik vorig jaar heb gekregen van mijn neef Jeroen om mee te schilderen: “Mickey knows a smile will always help when things get though” Dat maakte het er allemaal niet veel beter op.

De houtboor was alleen te koop als een houtspiraalboor. Wat een gedoe, ik wil gewoon een boortje. Gelukkig was er een andere medewerker bij de boortjes en kon ik aan hem meer uitleg vragen. Het was een kansloze exercitie omdat ze de winkel gaan verbouwen waardoor de schappen bijna allemaal leeg zijn. Alleen wat je vooral niet nodig hebt is nog te koop.

De T20 kon ik gelukkig zelf vinden. Inmiddels was ik wel helemaal gaar. Bij de kassa stond een stel enorm te zeuren over een pot verf. Ik dacht nog heel even en ik ga hier mensen slaan.

Helemaal voorzien om mijn laptopstandaard te maken, ging ik terug naar mijn atelier. De mannen wilden weten of het gelukt was. “Ja hoor, maar ik ben bijna iemand gaan slaan”. Toen ik vertelde dat ik de kleur van de boormachine niet mooi vond, moesten ze erg lachen. “Arme verkoopster, die zit nu vast in de koffiekamer te vertellen dat ze bijna een klant heeft geslagen omdat die de kleur van de boormachine niet mooi vond”. Als schilder ben ik gewoon gevoelig voor kleur.

Teenslippertje

Ik hoor het wekelijks. ‘Die heb ik op Tinder ontmoet, iedereen zit tegenwoordig op Tinder’. Zoals wel vaker, doe ik niet wat iedereen doet, maar ik was inmiddels wel nieuwsgierig geworden. Gisteren kwam er ineens een einde aan de Netflix-serie die ik aan het kijken was. Het was pas kwart over tien, tja wat ga ik nu doen? Tinder; iedereen zit tegenwoordig op Tinder. 

Ik heb een bescheiden profiel aangemaakt. Alles eerlijk ingevuld, wat vast niet de bedoeling is. Twee redelijke foto’s uitgezocht, een omschrijving van mezelf vond ik nog niet zo nodig eerst maar eens kijken. Wat ik vooral wilde weten was, hoe filter ik hier de foute man uit. Eigenlijk is het heel simpel als ik een man leuk vindt, is het een foute man. Maar goed dat is een ander verhaal. 

Dus daar ging ik. Het voelde alsof ik een snelweg met mannen opging. Ik swipete tientallen keren naar links en de mannen bleven maar op mijn scherm verschijnen. Er kwam geen einde aan. Net als auto’s op de snelweg die maar voorbij blijven razen. Het is praktisch onmogelijk om een onderscheid te maken. De mannen op middelbare leeftijd zagen er allemaal aantrekkelijk uit, geen lelijkerd kwam er voorbij. Dat is raar, als ik naar de supermarkt ga, zie ik vooral middelmatige mannen en dan ben ik nog mild. 

Er kwamen ook regelmatig foto’s voorbij van mannen die een foto van zichzelf achter het stuur in hun profiel hadden gezet. Die wil er snel weer vandoor, dat is geen blijvertje dacht ik dan. Ik had ook geen idee waar de afkortingen FWB en ONS voor stonden, dat heb ik maar even gegoogeld. Toen kwam ik erachter dat mijn nichtje van zeventien waarschijnlijk gelijk heeft, ‘Tinder is alleen maar voor de seks’. Maar als iedereen tegenwoordig op Tinder zit, is het één grote orgie.

De mannen hebben allemaal hun leven op de rit en zijn toe aan een serieuze relatie. Ik ken vooral mensen die hun leven niet op de rit hebben. Er is altijd wel wat. Daarnaast hebben ze in goed overleg co-ouderschap van (vreselijke) pubers. Het zijn allemaal levensgenieters. Wel varieert de favoriete drank van koffie via bier naar wijn… Dat zou een aanknopingspunt kunnen zijn.  

Een andere standaardfoto was een man met een wit overhemd, beige broek en teenslippers aan. Ik heb nog nooit zoveel mannen gezien die dat type teenslippers dragen. Het zal vast heel hip zijn en ook bij de uitstraling van een levensgenieter horen. Toch wekte het bij mij achterdocht op, is deze slipper de slipper van een overspelige man. Een teenslippertje. Geen idee. 

Het is helemaal niks voor mij. Het lijkt niets meer met de werkelijkheid te maken te hebben. Ik vraag me ook af of het echt allemaal mannen zijn die bestaan. Het kan ook een Russische trol zijn met wie je zit te chatten. Vooral omdat ik eerst lid moest worden om te weten te kunnen komen wie de 99+ geïnteresseerde mannen waren. 

Als het mooi weer wordt kan ik een reality-check doen. Dan ga ik op het terras zitten en kijken hoeveel mannen er op het tindertype teenslipper voorbijkomen. 

PS Er bestaat een merk teenslipper met de naam… ‘sinner’. Ja ik heb hem door.

Lino portret maken

Afgelopen zondag heb ik een cursus lino portret maken gedaan bij ene Carolina in Amsterdam. De afgelopen tijd maak ik veel lino’s en wat tips van een expert kan ik wel gebruiken. Het begon om 10.00u wat vroeg is voor een avondmens en zeker als dan ook nog de klok wordt verzet.

Haar atelier was fantastisch, een hoog plafond en een prachtig uitzicht over het IJ. Van te voren moest ik drie portretfoto’s opsturen. Die zou zij dan bewerken zodat we er direct mee aan de slag konden gaan. De eerste drie foto werden afgekeurd, er was teveel contrast. Of ik een selfie kon maken met een neutrale belichting? Nee, ik kan geen selfies maken. Mijn neefjes en nichtje lachen zich altijd rot als ik een selfie stuur op vakantie. Nu heb ik daar maar een hobby van gemaakt, rare selfies maken. Deze eigengeilerei is aan mij volledig voorbij gegaan.

Er waren nog twee andere deelnemers, ene Wieke en Daan. Bij het ‘korte’ voorstellingsrondje ging het al fout. Daan, 77 jaar, vertelde over zijn carrière en die was erg lang. Alle woonplaatsen werden erbij vermeld, kriskras door het land en de technische vooruitgangen werden allemaal benoemd. Op de vraag wat is je doel voor vandaag, antwoordde hij; de dood van mijn vrouw Maaike verwerken. Ze was op 20 januari op 72 jarige leeftijd aan borstkanker overleden. Erg verdrietig voor hem, maar het was niet een eenvoudig onderwerp. De foto die hij had gekozen, was ook de foto die op de kist had gestaan bij de crematie. Toen begreep ik direct waar het bij mij fout is gegaan, ik heb nog geen foto voor op de kist. Dat zijn overleden vrouw Maaike heette vond ik erg ongemakkelijk. Dezelfde naam als een lijk. 

Carola was een echte Amsterdamse of een klote wijf: ‘Zolang ik het maar met een lach zeg, kan ik alles zeggen’. Ik raakte behoorlijk nerveus van haar waardoor het allemaal moeizaam ging. Steeds gebruikte ik de verkeerde woorden, bijvoorbeeld ‘verf’ waarop zij dan schreeuwde het is inkt en ik blijf het corrigeren totdat je het door hebt. Oké, dacht ik, denk niet dat dat vandaag nog gaat gebeuren. Mijn manier van gutsen kon ze ook niet waarderen: ‘Dat kan wel wat minder, je bent je tuin niet aan het omspitten’. Haar pers heb ik bijna gesloopt. Ik had zoveel negatieve energie opgebouwd dat ik met al mijn kracht de wals over de lino haalde. Ze schrok zich rot en schreeuwde ‘Als je het zo doet, gaat hij niet lang mee!’ In al mijn enthousiasme gutste ik ook nog wat stukjes van haar tafel mee. ‘Het zijn linogutsen en geen houtgutsen! Werk maar in een bak.’

Bij het afdrukken was ik vergeten om het stof uit de linoplaat te halen waardoor het op de roller kwam. De verf rolde ik schuin op glasplaat uit. Het papier legde ik niet op de juiste manier op de pers. De roller hield ik op de verkeerde manier vast en die zette ik in de verkeerde richting weer terug. Met het uur voelde ik me ellendiger worden, ik overwoog om alles gewoon uit het raam te flikkeren. Het lukte me ook niet meer om logisch na te denken. Ik vrees dat ik Carola tot wanhoop heb gedreven. ‘Al het lichte moet je weggutsen en de rest niet.’ Op een gegeven moment had ik een gat in mijn voorhoofd gemaakt en raakte enigszins in paniek. Toen ik aan de juf vroeg of het gat in mijn voorhoofd wel klopte zei ze: ‘Zo moeilijk is het niet. Natuurlijk moet het weg of wil je een lino maken waarop je eruit ziet als een neger.’ 

Dat ik geen eten bij me had, hielp natuurlijk ook niet mee. De tijd van de maaltijd was inclusief, niet de maaltijd zelf zoals ik had begrepen. Zat ik daar met drie rijstwafels die ik op het laatste moment thuis nog in mijn rugzak had gegooid. 

Het meest vreselijke was het moment dat ik mijn pupil had weggegutst. Daar ging ze helemaal van over de zeik. ‘Oh, wat ziet dat er naar uit, wat akelig. Hoe kan je dat nou doen?’ Gelukkig gutste Daan iets later ook de pupil uit het oog van zijn vrouw. ‘De pupil is de essentie van je gezicht! Dan maar met een wattenstaafje het erop zetten.’ Dat was ook niet eenvoudig. Af en toe kwam ze kijken en riep ze weer ‘Oh wat naar, meer inkt, oh meer inkt’.

Aan het einde van de dag kreeg Daan achter mijn rug om een foldertje met haar andere workshops. Ik hoopte dat ik geen foldertje zou krijgen, hier kom ik niet meer terug, dacht ik. Eigenlijk wilde ik het eindresultaat niet mee naar huis nemen. Ze stuurt het aangetekend op. Nou ja, als het moet. Wat een ellende. Ik heb wel wat geleerd, vooral hoe het niet moet. Aankomend weekend heb ik weer een workshop lino’s maken. Ben benieuwd hoe het zal gaan. De kunstenaar heeft twee atelierkatten. Op één of andere manier stelt me dat gerust.

Kerst, de groeten

Voor mensen die het nog niet weten, Karaoke vind ik echt fantastisch. Ik kan helemaal niet goed zingen en het is dus niet om aan te horen. Afgelopen week heb ik toch alvast een kerstgroet ingezongen “Eenzame kerst” van André Hazes. Het ziet er naar uit dat ik door de Corona de kerst alleen ga doorbrengen. Ik heb niet eens drie vrienden om uit te nodigen, maar dat terzijde. 

Het opnemen van zo’n kerstlied dat gaat natuurlijk niet in één keer goed en het moest een paar keer worden overgedaan. De buurman werd er zo wanhopig van dat hij aanbelde en vroeg of ik alsjeblieft zou willen ophouden met zingen. Hij noemde het nog zingen, dat is positief. Wat ik wel een beetje teleurstellend vond is dat hij niet aan me gevraagd heeft om samen met hem kerst te vieren. Door Corona zijn er veel eenzame mensen waar nu extra aandacht voor is. Mijn kerstgroet werd duidelijk niet als een roep om aandacht geïnterpreteerd. 

Eenzame kerst, vertolkt door Mayke

Ergens de corona over in hebben…

Het duurt lang voordat op taalkundig gebied wat gebeurt met Corona. Voorzover ik weet zijn er nog geen gezegdes of populaire uitspraken.

Je kunt wel ergens de pest over in hebben. Maar inmiddels heb ik ergens de Corona over in. Misschien klinkt het wel beter om ‘ergens de Covid over in te hebben’. 

We hebben er wel mooie woorden bijgekregen, bijvoorbeeld ‘aanhoesten’ Dit zou zich wel tot een gezegde kunnen ontwikkelen. ‘Nou moet je ophouden of ik ga je aanhoesten’ als iemand je irriteert. Of ‘Dat is een kop om aan te hoesten’, als iemand heel lelijk is. Een nieuwe liefdesverklaring ‘Ik wil dat je me aanhoest’. Als je bedoelt dat je iemand zo leuk vindt dat je ermee in quarantaine wilt. 

Als compliment kunnen we ‘Mondkapje af’ gaan gebruiken’. In plaats van ‘petje af’. 

Als scheldwoord wil ik graag coronalijer introduceren. Een krantenkop met ‘De voetbalsupporters gedragen zich als een stelletje coronalijers’ Als ze weer eens hebben staan juichen in een stadion. Of dat je in de supermarkt iemand wegduwt en roept “Eh verrekte coronalijer, anderhalve meter’. 

Mocht er nog een geboortegolf komen na de lockdown van dit voorjaar dan zijn dat ‘Covid-baby’s’. Staat leuk op een geboortekaartje.  

Covidwijf vind ik ook wel een mooie. Dat je hard toetert in je auto en het raampje open doet en roept ‘Covidwijf, kijk eens uit’. Coronahoer vind ik weer te ver gaan. Voor de prostitutie zijn het al moeilijke tijden. 

Een feestje waar geen zak aan was, kunnen we een coronafeestje gaan noemen. Want wees nou eerlijk met al die voorschriften zakt je party-mood tot onder het vriespunt.

Een puber die zijn kamer niet wil opruimen heeft een coronazooi. ‘Wat een cornazooi is het hier, als je het nu niet opruimt ga je in een lock-down.’

Bemondkapt las ik laatst in de krant. Lijkt me leuk op een bordje bij een winkeldeur: ‘Alleen bemondkapte toegang’. Bemondkapt doet me denken aan ‘een kat in de zak kopen’. Je kunt namelijk het gezicht van iemand niet meer zien. Bij een commentaar op Marktplaats staat dan ‘Het is een bemondkapte aankoop.’

‘Dè is krek wa ik ni woh’

Coronawoordenboek

De corona-aso coronahuftercoronalul, zijn al in het woordenboek opgenomen. Met als uitleg het volgende: ‘bezoeker van een supermarkt of een winkel die zich in tijden van corona niet aan het winkelprotocol houdt en bijvoorbeeld geen anderhalve meter afstand bewaart tot het personeel of andere klanten.’ Ook een hele mooie vind ik de coronalama: coronaspuger. Ik heb hem overigens nog niet gehoord. De corona-app wordt ook wel de coronaratel genoemd: ‘zo genoemd op grond van de associatie met de middeleeuwse pestratel of ratel waarmee lepralijders hun komst of passage moesten aankondigen.’ Een nieuwe gezegde is ‘vuur bestrijden met een blinddoek om’. Een door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) geïntroduceerde metafoor om aan te geven dat er een grootschalige virusinfectie bestreden moet worden terwijl je de aard van de virusverspreiding noch de mensen die het virus verspreiden goed in kaart hebt.

Kijk voor alle woorden op de site van de taalbank in het Coronawoordenboek.