Bezorg zorgen

“Wij bezorgen wanneer het u uitkomt!” Dat vond ik nog eens klantvriendelijk en daarom besloot ik om een matras bij Auping te kopen. Geen moeilijk gedoe met afspraken die niet door kunnen gaan en verzet moeten worden omdat er iets wordt bezorgd.

Vervolgens werd ik gebeld en ze wilde een afspraak maken om de matras te bezorgen. “We komen de matras aanstaande vrijdagochtend bezorgen”. Dan ben ik niet thuis en dat gaat dus niet lukken. Toen ik dat de dame vertelde was ze enigszins verbaasd. “Vrijdagochtend staat de levering gepland.”

 “Maar dan komt het mij niet uit. U zou mijn matras bezorgen wanneer het mij uitkomt”

“Wanneer komt u dan wel uit “ vroeg ze snibbig. 

“Maandagochtend”. 

“Ik weet niet of we dan in de buurt zijn”.  Ik woon in Utrecht, hartje Nederland, dacht ik.

“Dan komt u op een andere dag, als u wel in de buurt bent”. 

Het werd allemaal te ingewikkeld voor de dame. 

“U hoeft zelf niet thuis te zijn, er hoeft alleen iemand de deur open te doen”. Het klonk een beetje als een oppas regelen voor je kinderen maar in dit geval iemand om de deur open te doen” Ik dacht: op deze opmerking reageer ik niet, klinkt nogal onlogisch. Ik hoorde haar zuchten aan de andere kant van de lijn. 

“Ik zal de bezorging op maandagochtend inplannen, maar ik weet niet of het lukt.” 

“Als het niet lukt, kan ik de afspraak dan nog verzetten?”. 

“Dan moet u maar even bellen, nog een prettige dag.” 

Oké. 

Vandaag kreeg ik een sms-je, maandagochtend wordt de matras bezorgd. Opgelost.

Nu ik toch mijn ergernissen aan het aanpakken ben, wil ik ook een oplossing voor al mijn boeken die nu overal in mijn huis rondslingeren. Dan koop je een boekenkast.

Op het internet vond ik een mooie kast. In maat uitschuifbaar en helemaal hip en trendy. Bij de kast stond in de beschrijving, ideaal als roomdivider. Levering voor de kerst. Helemaal goed, dacht ik. Kast besteld, het proces naar een oplossing is gestart

Even later begon ik te twijfelen. Moet de muur geschilderd worden? Kunnen al mijn boeken er wel in? Stort hij dan niet in? Wanneer wordt hij geleverd? Is hij wel eenvoudig in elkaar te zetten? Twee uur na mijn aankoop besloot ik om de bestelling te annuleren. 

In de webshop kon ik mijn bestelling niet vinden en nam contact met ze op. “De kast wordt op 15 oktober geleverd. Ik weet niet of de kast al in het bezorgtraject is”. Ik schrok, dat is inderdaad voor de kerst, maar wel erg snel. Samen met het meisje aan de telefoon annuleerde ik mijn bestelling. Als het niet lukte moest ik maar even terugbellen. 

Vanochtend belde ik ze terug omdat de annulering niet was gelukt. “Mevrouw, annuleren dat gaat niet meer, de kast is al in het bezorgtraject”. Mijn eerste gedachte was dan haal hem je hem uit het traject. 

“De kast moet retour gezonden worden”. 

“Sorry maar dit begrijp ik niet, wat houdt dat in?” 

“Nou, de kast wordt dinsdag bij u bezorgd. De bezorger belt u een kwartier voor de bezorging op. Dan zegt u dat u niet thuis bent en doet u de deur niet open. U hoeft dus niet thuis te zijn. Dan komt de kast retour en bellen we u om een nieuwe afspraak te maken om hem te bezorgen. Vervolgens geeft u dan aan dat u de bestelling wilt annuleren en dan halen we de kast uit het bezorgtraject. U moet de kast retour zenden en dat kan pas na een bezorgpoging. Daarna kunt u de bestelling annuleren” 

Ik werd wat duizelig in mijn hoofd. “Gisteren heb ik de bestelling binnen twee uur na aankoop, telefonisch geannuleerd en nu komt de kast dinsdag alsnog?” 

“Ja, het is een express bezorging” Dat merk ik. Ik zei tegen haar dat op het internet er geen express bijstond, maar levering voor de kerst.

Ze ging overleggen. Het was inderdaad allemaal vreemd. Gisteren telefonisch geannuleerd en dan toch een bezorging op dinsdag…

“Het probleem is doorgestuurd naar de manager. Misschien is de kast nog in het warenhuis en dan wordt hij niet bezorgd.” Vandaag krijg ik een mail met een antwoord of het lukt. 

Ik vind het allemaal uitermate inefficiënt. Het hele land doorrijden met een kast waarvan nu al duidelijk is dat hij niet bezorgt hoeft te worden. Waarvan al duidelijk is dat hij retour komt. En dat ik vooral de deur niet open moet doen. Ben benieuwd hoe dit afloopt. Vooral omdat op dezelfde dag een ‘echte’ boekenkast van Ikea wordt bezorgd waar ik wel de deur voor open moet doen. Een collega bij Cervantes zei voor de grap “Ik denk dat ze een keuken bezorgen die door iemand anders is geannuleerd”.

Reisverslag Madrid Dag 2

Maandag 23 september

Madrid Prado 12.07

Het was niet eenvoudig om op tijd bij het Prado te komen. Het kopen van een metrokaartje ging niet vanzelf. Nou ja eigenlijk wel, ik kon de plek niet vinden waar het kaartje uitgekomen was. Ik dacht: shit, €18 betaald maar waar is mijn pasje? Nog maar een keer proberen, deze keer de goedkope versie van één rit. Weer geen pasje. Toen keek ik naar beneden en daar lagen ze, Si señora! Maar welke is de toeristenpas? Heel simpel, met de ene gaat het poortje open en met de andere niet. Mooi.

Voordat ik bij het Prado aankwam heb ik half Madrid gezien. Een mooie stad, dat zeker maar mijn missie was het Prado. Toen ik het metrostation ‘Sevilla’ zag, dacht ik: “Dit klopt niet”, tijd voor mijn favoriete Michelin-app. Die leidde me helemaal nergens naar toe. Dan maar de Google maps app, ook geen succes. Eerst liep ik door het rode stoplicht. Komt er ineens een man met een heel groot geweer op me af. “Mevrouw u moet opletten, het is gevaarlijk om het stoplicht te negeren”. Daar heeft hij gelijk in, maar kunst gaat boven alles. Ik beloofde hem in toekomst beter op te letten. Verder met mijn missie. Google maps liet me in rondjes lopen, ga rechts en rechts en rechts… Nog zes minuten… Ik liep door Calle Cervantes, dat is dichtbij het Prado dacht ik. Het is wel grappig dat het museum van Lope de Vega in deze straat is. Arme man, de twee konden elkaar niet uitstaan. Dan maar vragen aan twee oudere mannen welke kant ik op moet. “Het is een prachtige wijk, maar eigenlijk wil ik naar het Prado. Van deze app begrijp ik echt helemaal niks. Allemaal bolletjes… “ Je voordoen als een domme, hulpeloze vrouw werkt vaak goed. “We lopen wel even een stukje met U mee”. Kijk dat bedoel ik. 

Bij het Prado aangekomen heb ik niet meer dan tien minuten om een kaartje te kopen, maar ik heb ook dringend behoefte aan een sigaret. Wat een stress, blij dat ik morgen niet naar Toledo ga. Ik sta een beetje wezenloos voor me uit te roken als er een man naar me toe komt. “Heeft u een kaartje”. 

“Nu nog niet, ik moet een ‘Paseo de arte’ kaartje ophalen”. 

“Dan moet u daar zijn”. 

Gelukkig sta ik recht voor de juiste balie. Op 10.50 ga ik het museum binnen, gelukt!

De Tentoonstelling Velazquez-Rembrandt is echt geweldig. De schilderijen die ik in het Rijksmuseum miste hangen hier. Ik ben helemaal ontroerd als ik ‘Titus’ zie hangen. Wat een prachtig schilderij. De namen van de schilderijen zijn aangepast. ‘De Staalmeesters’ heet ineens anders. Dekt de lading wel, maar toch. Het is erg mooi om de overeenkomsten en verschillen in de schilderijen te zien. Het toch wel “ruwere” werk van Velazquez naast het gedetailleerde werk van Rembrandt. Ik houd erg van “zwarte” schilderijen, het is zo knap om met zo weinig kleur zo’n indrukwekkende schilderijen te maken. Mijn vakantie is nu al geslaagd, als ik tenminste niet onder een auto kom. Nunca se sabe…

Na deze tentoonstelling is het wel veel om ook nog de vaste collectie van het Prado te bezoeken. Ik kom op een andere dag wel terug. De dame met wie ik dit wilde bespreken was niet behulpzaam. “Daar is de ingang, morgen is het kaartje niet meer geldig.” Uiteindelijk kan ik met een stempel de hele dag het museum in en uit. Kijk, dat klinkt al beter. 

Retiro Park 14.15

Het is prachtig weer en ik geniet van het mooie park ‘Retiro’. Het is veel groter dan verwacht. Ik moet eigenlijk naar het toilet maar van de toiletten in het park durf ik geen gebruik te maken. Denk dan toch altijd aan George Michael en zijn escapades. Bij elke toilet staat wel een politieauto, maar dan weet ik nooit of dit geruststellend is.

Wat is het toch met grote stadsparken en vijvers met bootjes. Romantische stelletjes of obstinate pubers die ronddobberen in een veel te kleine vijver. In de ‘Retiro-vijver’ vaart ook nog een grote boot. Gelukkig gaat hij langs de rand waardoor de mogelijkheid van een aanvaring verkleind wordt.

Op het ‘Selfiepunt’ van het park laat ik me fotograferen door een Italiaans gezin. Als ik ga zitten, glijd wel van de steen af, maar dit leidt tot een ontspannen houding. Topfoto! Ik loop nog langs een mooi ontworpen minibieb, maar daar staan alleen wat verloren VHS-videobanden in. Een uitwisselpunt voor kinderporno uit de jaren tachtig?

Na mijn wandeling door het park ga ik wat eten en weer terug naar het Prado.

Madrid 20:03

Zoals altijd wil ik natuurlijk het tijdschrift ‘El jueves, (que sale el miercoles)’. Helaas zie ik het bij geen enkele kiosk liggen. Vreemd, dan maar vragen. Ik vraag naar ‘El Jueves’ maar ze heeft geen idee waar ik het over heb. Is mijn uitspraak dan zo slecht? Ik probeer het nog een keer. Weer geen idee. Het striptijdschrift? “Oh ‘El Jueves”. Ze gaat naar achteren en zoekt in een paar stapels tijdschriften. Uiteindelijk vindt ze er één, niet echt populair in Madrid. In Barcelona liggen ze overal, grote stapels. Zou het te anti-Spanje/Madrid zijn? Ik zal het kritisch gaan lezen.

Madrid La panera rosa.20:21

Om een beetje onder de Spanjaarden te kunnen eten ga ik maar een zijstraat van de Gran Via in. Ik loop iets te ver door en zie een groep verslaafde daklozen. Oké omdraaien. Zo kom ik bij ‘La Panera Rosa’ terecht. Het is een leuke hippe zaak met ook een hippe menukaart. Ik heb gekozen voor “Ensalada Rusa” dan weet ik tenminste wat ik te eten krijg. Het smaakt prima, maar “Dónde esta el pan?” (Dat zei mijn ex toen hij voor het eerst bij me kwam eten en er geen brood was). De ober is vriendelijk maar behoorlijk “gay”. Zou het restaurant ‘rosa’ zijn?

Vanmiddag had ik “El menu del dia”, geen idee wat ik heb gegeten. Het was in ieder geval lekker. De ober ratelde het menu op en ik verstond er echt heel weinig van. Hij herhaalde het nog een keer en ik antwoord “Quiero el primero, el segundo y como postre un café”. Het was een beetje Russisch roulette. Het pakte goed uit, soep en een boeuf. Het ‘Menu del día’ moet wel snel opgegeten worden. Bij de laatste hap verschijnt het volgende gerecht al op tafel. Mijn maag is niet gewend aan het tempo en de hoeveelheid. In het Prado heb ik de hele tijd lopen boeren. Dat maakt al die Chinezen natuurlijk niets uit. Naast hun irritante selfiesticks hebben ze nu ook de tik om met kauwgom bellen te laten klappen. Kansloos volk.

Het hotel heeft niet de mogelijkheid om buiten te zitten. Ik moet dus echt de deur uit. Het tempo in dit restaurant is super traag en ik zit hier prima! 

Hotel Las Meninas 22.15

Vanavond gelukkig geen pyjamabroek-stress. Gisteren was ik helemaal over de zeik dat ik mijn pyjamabroek was vergeten. Tien keer in de kast gekeken, koffer weer opengemaakt maar geen pyjamabroek. Een mens kan niet slapen zonder, dat gaat gewoon niet! “Oké, dan maar één nacht zonder. Morgen koop ik er één, er is vast wel ergens in Madrid een fijne pyjamabroek te koop.” Ik heb prima geslapen, weer een ervaring rijker: Een mens kan slapen zonder pyjamabroek!

Reisverslag Madrid Dag 1

Zondag 22 september

Utrecht Centraal 10.05

Ik zit in de trein, gelukt. Al een kleine aanvaring met de mevrouw van de bagagelabels op HC. Thuis kon ik hem niet vinden, en ik heb een nieuwe gekocht. 

-“Heeft u bagagelabels” 

“Ja” twintig opties, daar heb ik geen tijd voor dacht ik. 

“Welke is de meest simpele?”

“Deze (één plastic kaartje)” 

“Kan ik die nu meteen gebruiken?”-

“Hoe bedoelt u?”

“Moet die niet ingestraald worden?”

“Ik begrijp niet wat u bedoelt” 

“Dat ik een computer nodig heb omdat hij digitaal is” –

“Nee mevrouw als u een pen heeft, schrijft u het adres er gewoon op”.

“Top, een rode graag”

Schiphol 12.15

Het inchecken duurde een eeuwigheid. Om precies te zijn 45 minuten. Achter mij stond een forse Italiaanse vrouw met een doorrookte stem. Ze stond steeds in mijn oor te schreeuwen Help. Na wat voordringen had ik haar achter me gelaten. Aan de rij leek geen einde te komen. Halverwege kreeg ik een paniekaanval omdat ik helemaal omringd werd door mensen. Ik wilde gaan roepen: help ik ben autistisch, aan de kant allemaal. Met wat mindfulness-oefeningen lukte het me om weer te kalmeren. Wat ook hielp was meeneuriën met mijn muziek. Irritant voor anderen maar jammer dan. Af en toe een blij huppeltje is ook effectief.

Bij de beveiliging aangekomen was ik stik sacherijnig. Een beveiliger vroeg vriendelijk naar mijn bestemming. Ik dacht “Man rot op, scan mijn koffer”. Het was aardig bedoeld en wilde mijn bestemming nog wel met hem delen. Op de vraag van de vrolijke man “En hebt u er zin in?” Wilde ik niet meer antwoorden. “Oh, het is dus voor werk….” Net alsof je er dan geen zin in kunt hebben. 

Ik kon in één keer doorlopen, zonder verdere controle. Voor en na mij werd iedereen wel gecheckt. Een aantal bejaarden raakten helemaal nerveus. “Wat zou het nou zijn? – ” Weet ik niet?” – “Eng hė?”

Bejaarden die naar de Starbucks gaan is ook geen succes. 

“Oh wat ingewikkeld allemaal!” 

“ik wil gewoon koffie, zouden ze dat ook hebben?” 

De ene tut ging vast zitten maar bleef wel steeds roepen, “Hebben ze koffie Josefine?”

“Weet ik niet….”

Ik bestel altijd een caramel macchiato met siroop door de koffie. 

De tut riep, “Zie je ingewikkeld, oh ze hebben toch wel koffie?”. 

Ga de volgende keer bij La Place zitten dacht ik. De echtgenoot van de tut had al drie keer gebeld, steeds met de vraag “Waar ben je nu?” De andere tut wilde weten wat hij vroeg, oh …. Hij is alleen hè, Dat wordt een vermoeiende vakantie voor ze. 

De vlucht ging prima. Naast mij zat een jong stelletje. Het leek erop dat dit hun eerste vakantie samen was. De jongen vroeg namelijk steeds “Doe je dat altijd zo?” Waarop zij uit ging leggen waarom ze dat deed en steeds eindigde met de zin “Zo ben ik nou eenmaal”. Dat gaat gezellig worden dacht ik, deze vakantie. Het is voor hem slikken of stikken.

Madrid Barajas 17.15

Ik ben iedere keer weer verbaasd als ik het vliegveld verlaat. In een paar uur tijd sta je in een totaal andere wereld. Cipressen, mooie felle zon, Spaanse hectiek om me heen, onlogische borden… Ik wilde met een taxi naar mijn hotel, wel zo efficiënt. Er stond en hele rij met mensen op een taxi te wachten. Hoe deze rij werkte begreep ik niet helemaal. Je zou zeggen degene die vooraan staat stapt in, maar nee in dit geval niet. Er was wel een mevrouw met een hesje aan en fluitje die het allemaal coördineerde. Ze zal wel een voor haar logisch systeem hebben. 

De taxichauffeur zat steeds te niezen, terwijl hij met de raam open reed. Op de achtergrond speelde een rustig flamenco-muziekje. Welkom in Spanje. In de buurt van het hotel vroeg hij aan mij de weg. Vreemd, maar ik kon me nog wel vaag herinneren dat we bij Opera linksaf moesten en dat het hotel halverwege de straat aan de linkerkant was. Er was geen hotel in deze straat. Shit dacht ik. Normaal gesproken mail ik een dag van te voren het hotel om door te geven hoe laat ik ongeveer aankom. Deze keer had ik dat niet gedaan, “Het zal wel oké zijn”. Van het hotel had ik ook niks gehoord. De chauffeur reed nog een keer een rondje. Weer geen hotel. “Mierda, pasa a mi, el hotel no existe! Tranquilla señora, Vamos otra vuelta. (Shit, dat heb ik weer, het hotel bestaat niet. Rustig mevrouw, we rijden nog een rondje) Nogmaals gaf ik het adres door en jawel daar was het hotel. De taxichauffeur had de verkeerde straat links genomen, dan kan je rond blijven rijden. 

Hotel Las Meninas 18.00

Ik had een éénpersoonskamer gereserveerd maar helaas het hotel was volgeboekt en ik kreeg een tweepersoonskamer of ik dat een probleem vond. “Geen probleem, maar ik had me wel verheugd op een eenpersoonsbed.” Grapje zei ik er maar snel achteraan toen ik zijn verbaasde gezicht zag. De jongen achter de receptie was ook op één november jarig. “Wij hebben een bijzondere band, jarig op Allerheiligen, el dia de los difuntos” 

De hotelkamer was echt groot, vooral vergeleken met het hotel in Barcelona. In het informatieboekje over het hotel stond dat er speciale kamers voor rokers waren. Kijk, dat is mooi! Ik ging naar de receptie voor een rookkamer. Nog voordat ik iets kon zeggen zei de jongen: 

“U heeft geen ramen”

“Geen idee, maak me ook niet uit. Ramen zijn overgewaardeerd”.

“Het is een oud gebouwen, u kijkt uit op de patio”

“Geen probleem” Ik vroeg of ik een rookkamer kon krijgen. 

“Dat is al jaren verboden in Spanje! Maar als ik niks zie dan… en hij stak zijn handen vragend in de lucht. 

“Dat ruik je toch?” 

“Als ik niks zie… “ 

“Gooi je me dan niet op straat als ik in mijn kamer rook?” vroeg ik aan hem. Hij haalde zijn schouders op. Oké

De onwetendheid van een hulphond

Afgelopen woensdag zat ik een stampvolle spitsbus. Een blinde vrouw stapte in maar niemand wilde voor haar opstaan. Ook de mensen niet die op de invalidenstoelen zaten. Een ander verplichten om op te staan vond ik wat ingewikkeld en dus bood ik haar mijn stoel aan. Met wat moeite kon ze de stoel vinden en zat haar hulphond in het gangpad. Mensen probeerde niet op de hond te gaan staan maar in een volle bus lukte dat niet altijd. De hond werd wat onrustig en hierdoor dacht de blinde vrouw steeds dat ze uit de bus moest. 

Blijkbaar was ze niet volkomen blind omdat ze naar buiten keek en uit de bus wilde. Ze stond op en wurmde zich tussen de mensenmassa door. – “Ik wil eruit” bleef ze herhalen. Het uitchecken ging niet omdat ze niet zo ver kon kijken en op de gok met haar pas wapperde. Ik wilde haar helpen maar daar was ze niet van gediend. Je weet het ook nooit met gehandicapten, dacht ik. 

De bus stopte voor het stoplicht en stond dus stil. De vrouw dacht dat we bij de bushalte waren aangekomen en begon weer te roepen “Ik wil eruit” en duwde hard tegen de mensen aan die voor de deur stonden. Die werden kwaad en riepen “Duw niet zo hard!”. Om de zaak wat te sussen zei ik dat we voor een stoplicht stonden, toen hield ze op met duwen. 

De volgende stop was inderdaad bij de bushalte en met wat duwen ging ze de bus uit, ook de hond kwam heelhuids naar buiten. Vervolgens wilde ze oversteken. Het stoplicht was kapot en het licht was dus niet rood en ook niet groen. De hond was hier blijkbaar niet op getraind en liet de vrouw oversteken. Het was halfzes, spitsuur op de Biltstraat en alle fietsers en automobilisten gingen vol op de rem. Ik wilde haar tegenhouden maar toen ging ze met haar stok zwaaien. Dan druk ik het nog positief uit want eigenlijk was ze me aan het slaan met haar stok. Kun je dat een blinde kwalijk nemen? Geen idee, misschien wil ik haar wel beroven…

De volgende keer dat ik een “hulpbehoevend persoon” zie, loop ik er met een bocht om heen. 

Eeuwig of tijdelijk gekwetst, dat is de vraag.

De afgelopen weken ben ik geconfronteerd met het fenomeen “gekwetst zijn”. Ik begrijp er niets van. Bij de ene persoon denk ik waar gaat dit over. Bij de ander denk ik “je moest op zijn minst gekwetst zijn”. Bied ik mijn excuses aan en dan blijkt het niet nodig te zijn.

Bij een artikel was een verkeerde foto geplaatst, althans dat vond de persoon in kwestie.  Ik dacht nog even dat kan gebeuren totdat ik hoorde dat de zaak nogal hoog opliep. In een boze mail werd aan mij duidelijk gemaakt wat het probleem was. De man stond op de foto afgebeeld met twee zwijnen, Stip en Flip. “Ik word neergezet als een dierenmishandelaar. Gevangenschap van dieren kan ik niet accepteren. Ieder dier heeft recht op zijn vrijheid, deze opgesloten varkens worden mishandeld.” Tja, anders lopen Stip en Flip onder een auto, het is voor hun eigen bestwil. Toen begon het pas echt. “Wij, mensen, plaatsen ons boven dieren en bepalen wat we ermee doen. Zonder aan het belang van de dieren te denken, die hebben ook gevoel en een mening.“ Ik ben geen varkensfluisteraar en heb geen idee hoe Stip en Flip erover denken, maar volgens mij hebben ze het prima naar hun zin. 

Als iemand gekwetst is dan wordt het lastig praten. Hij had een lijst met namen van mensen die ook vonden dat hij als een dierenbeul werd neergezet. Vast allemaal leden van de Partij van de Dieren. Hij was ook een overtuigd vegetariër en biologisch vlees was niet te vertrouwen. Waar gaat dit naartoe, vroeg ik me af. Stip en Flip gaan we echt niet opeten. Vervolgens vertelde hij een strafblad te hebben voor mishandeling en was daar heel open over, maar als dierenbeul wilde hij niet op de foto staan. Hij plaatst dus dieren boven mensen, ook interessant. Toen we op het punt aankwamen dat velden met zonnepanalen de natuurlijk habitat van dieren aantast was ik het spoor bijster. Nogmaals bood ik mijn niet gemeende excuses aan en trok een sprint naar het toilet. Later hoorde ik dat wat hem betreft de zaak was opgelost en hij niet meer boos of gekwetst was. 

Voortaan ga ik een onderscheid maken tussen eeuwig en tijdelijk gekwetst zijn. Heb ik iemand zodanig gekwetst dat hij er zijn hele leven last van heeft dan wil ik wel mijn oprechte excuses aanbieden. Tijdelijk gekwetst zijn, valt onder de categorie onzin, daar ga ik mijn energie niet meer aan verspillen.

Reality soap: Uit het leven van de Familie Bofkont. Gedoe rond La Mama in het modderbad. Rustgevend filmpje uit het varkensparadijs.