Wederwaardigheden tandarts

Vandaag was ik bij de tandarts en het is me weer gelukt om de televisie in de behandelkamer volledig te ontregelen. Ik vraag me af waarom hij mij nog steeds met de afstandsbediening alleen laat. De ergste keer was toen ik op Prinsjesdag ging zappen. Hij wilde het volgen op de tv en had in alle kamers dezelfde zender opstaan zodat hij niks zou missen. Maar ja, ik had geen zin om daar naar te kijken en begon te zappen.

Ik eindig altijd met een blauw beeld waar geen beweging meer in te krijgen is. Op welk knopje ik ook druk het beeld blijft blauw. Vandaag dacht ik slim te zijn door de tv uit te zetten. In de hoop dat als ik hem weer aanzette ik een gewone zender te zien kreeg. Helaas werkte dit niet. Ik raakte er behoorlijk van in de stress. Als iemand in mijn tanden gaat boren wil ik graag dat hij een goed humeur heeft. Een kapotte tv helpt daar niet bij dan krijg je een venijnige tandarts.

De tandarts vond het niet erg dat de tv uitstond. Ik zei tegen hem dat ik het onprettig vind als er een tv aanstaat in zo’n kleine ruimte. Zo kon ik het hele probleem dat ik zijn tv gesloopt had mooi omzeilen. Wat hij wel erg vond, was dat ik twijfelde aan zijn capaciteiten als tandarts. Mensen leren mij om te zeggen wat er in mijn hoofd omgaat. Dat ging vandaag niet helemaal goed. Ik zei dat ik bang was en er niet op vertrouwde dat het goed zou gaan. Op zijn vraag wat kan er fout kon gaan antwoorde ik “Je schiet toch niet uit met de boor?” Hij was nog nooit in zijn hele carrière uitgeschoten met de boor. “Zelfs als jij niet stilligt, beweeg ik mijn boor niet.” Eén voor één werden de tandartsassistentes erbij gehaald om de vraag te beantwoorden: “Hoe vaak ben ik uitgeschoten met mijn boor en heb ik in iemands wang of tong geboord?” Geen van allen konden ze zich herinneren dat het ooit gebeurd was. Ik voelde me behoorlijk opgelaten, zo’n hysterische patiënt die al auw roept voordat ze haar mond heeft opengedaan. Maar ja, ook hysterische gestoorde patiënten moeten naar een tandarts…

Het is overigens helemaal goed gegaan, geen enkel probleem.

Jan de tantraman

Een vriend van mij is naar een tantra workshop gegaan met zijn vriendin. Het lijkt mij niet echt relaxed maar hij wil graag uit zijn comfortzone komen. Tja, wie wil dat niet… Het accent lag vooral op aanraking, niet alleen van en met je partner maar ook van andere groepsgenoten. Wild vreemde mensen die aan mijn lijf zitten dat hoeft voor mij niet. Hij appte me een link naar de website van deze tantraman, Jan den Boer. Op de site staat een filmpje. Arie boomsma gaat in gesprek met Jan den Boer tantratrainer, die een boek heeft geschreven met als titel: Het is tijd voor een liefdesrevolutie. Het is ook een foute combinatie Arie Boomsma en Jan den Boer, dat kan niet goed gaan.

Bij de eerste dertig seconde haak ik al bijna af. Arie Boomsma denkt bij tantra aan kamustra-achtige taferelen, “je hoort jongeren vaak zeggen: ik moet ook tantra kunnen, want dan kan ik langer doorseksen”. Deze zin geeft mij net zoals “de vieze man” zegt: ballen in mijn buik. De tantratrainer Jan den Boer heeft ook wel iets weg “de een vieze” man, zo’n akelig glimlachje om zijn mond, achterover gekamd te lang haar en hij heeft een quasi nonchalant sjaaltje om. Hij zegt: “Seksuele vereniging gebruiken om in verlichting te komen” dat is abracadabra voor mij maar het filmpje gaat verder. “De westerlingen hebben tantra ontdekt en wat doe je dan natuurlijk als je het hebt ontdekt dan ga je er de seksuele dingen uithalen. Vanuit de seks verlicht worden dat wil ik ook wel eens proberen.” Daar heb ik nog nooit behoefte aan gehad om verlicht te worden. Ik zie dan een glow in de dark figuur voor me.  Net zoals sterren die je op je plafond kunt plakken en die licht blijven geven. We zitten nu pas op 1 minuut 17 van het filmpje, maar ik houd vol en kijk verder. “De kern van tantra is dat je pas echt gaat genieten als je niet meer moet”.

Vervolgens volgt er een experiment met Arie Boomsma waarbij Jan hem gaat aanraken. Het lukt niet helemaal omdat Arie “wel wat kan hebben”. Vervolgens doet Arie net alsof hij schrikt. Dan komen we op minuut twee waarbij Jan, Arie nogmaals benadert en de tijd neemt om hem aan te raken. Hij doet dit op een manier waaraan “de vieze man” niet kan tippen.

Daarna volgt een hele geschiedenisles over seks, over onderdrukking binnen een relatie, een verschil in verlangen… Vervolgens gaat hij verder met de boodschap dat tantra kan leiden tot liefdevolle verbinding en spirituele ontwikkeling. Hij analyseert het normale seksleven “Veel mensen denken dat een orgasme hetzelfde is als een zaadlozing. Het is héél leuk om te weten dat dit niet zo is.” Arie reageert hier verbaasd op “Dat is niet zo…?” “Hij kan dus ook een orgasme hebben zonder het zaad te lozen?” Een zaadlozing is geen orgasme, het is een spierkramp” “Oh” zegt Arie. “Veel mensen weten dat niet en dat is jammer” volgens Jan. Ik zie niet in waarom dit jammer is, maar oké. Hier haak ik af. Einde verhaal!

Jan is gewoon een vunzige vent die met zijn kennis van tantra vieze praatjes probeert te verhullen. De workshops die hij geeft vertrouw ik ook voor geen cent. Ik heb er doorheen gescrolld en wat me opviel is dat je vrij bent om je kleding uit te doen. Sta ik daar dadelijk tussen naakte dansende hysterische mensen die seksueel verlicht willen worden. Nou ik blijf heerlijk in mijn comfortzone en onverlicht of te wel in de schaduw van het bestaan en daar is wat mij betreft niets mis mee.

Voor wie het hele interview wil zien: Spraakmakers

 

Bloterik

Een vriend van mij is op vakantie op een naturistencamping. Nudistencamping heette het volgens mij maar dat was volgens hem absoluut niet het juiste woord. Ik begrijp eerlijk gezegd het probleem niet, nudist is afgeleid van het Engelse nude, het Franse nu of Spaanse desnudo. Het woord naturist veronderstelt dat je een onderdeel bent van de natuur. Maar dat je alleen naakt een onderdeel van de natuur bent dat vind ik vreemd. Kleding zou geen beletsel mogen zijn.

Aan het naakt willen zijn zit iets vreemds, iets wat onlogisch is, misschien is het ook wel onnodig. Waarom wil je in blootje in een stoel voor je tent een boek lezen? Ik mis de toegevoegde waarde. Oké je kunt geen koffie knoeien op je kleding, maar je krijgt wel hete koffie direct op je huid. Kleding heeft ook een beschermende functie. Waar laat je je mobiele telefoon als je geen broek draagt? Misschien willen naturisten geen telefoon bij zich hebben.

Je zou kunnen zeggen dat het naaktlopen alle sociale klassen overstijgt, het verbroedert. Er is geen verschil meer tussen een rijk iemand met dure kleding aan en een arm iemand met goedkope kleding. Iedereen is gelijk aan elkaar. Nou heeft de mens de innerlijke behoefte om zich te onderscheiden van anderen en om tot een groep te behoren. Totale gelijkheid zal er hierdoor nooit zijn. De één heeft bijvoorbeeld een kleine tent terwijl de ander een dure camper heeft. Zo ontstaat er dan toch weer een groep “de rijke campernaturisten”.

Ben ik preuts omdat ik niet naakt wil rondlopen? Het probleem is dat ik andere mensen niet wil confronteren met mijn naakte lichaam. Ik loop ook niet rond in kleding die mijn dikke buik accentueert.

Ik ben weleens naar een naaktstrand gegaan omdat ik wilde zwemmen in de zee en geen badpak bij me had. Het naakt zijn was dus puur uit praktische overwegingen. Ik voelde me ongemakkelijk tussen al die naakte mensen en liep wat gegeneerd over het strand naar de zee. Wat ik me nog goed kan herinneren is dat niet iedereen een mooi figuur had, eerder het tegenovergestelde. Veel witte, dikke mensen.

Ik kreeg een appje van mijn vriend op de naturistencamping dat hij een workshop hoelahoepen wilde geven. Ik zou zeggen hoepel op, al die zwaaiende piemels dat zou me teveel worden. Later kreeg ik een berichtje dat er weinig animo was voor zijn workshop. De naakte medemens heeft toch nog een grens aan zijn of haar activiteiten in je blootje.

Wat mij het beste lijkt is als we het hele naturistengedoe opheffen en dat iedereen op elke camping of op elk strand naakt mag rondlopen. Weg met de naaktstranden en de naturistencampings. Dat geeft ook de optimale vrijheid. Je hoeft niet meer verplicht tussen naakte mensen te gaan liggen. Een einde aan het verbond van naakte mensen; ik loop naakt dus jij mag ook naakt lopen. Nee, iedereen mag overal naaktlopen. Het zal even wennen zijn, maar uiteindelijk is dit het beste.

 

 

 

Mannen in korte broek

Vandaag kwam er een man met een korte broek aan bij me op bezoek. Gisteren dacht ik al steeds “Als hij morgen maar niet in een korte broek komt”. Ik wilde hem nog appen, “Draag a.u.b geen korte broek”. Dat gaat natuurlijk behoorlijk ver om mensen kledingvoorschriften te geven als ze bij je op bezoek komen. Iedereen mag dragen wat hij of zij wil, maar toch.

Ik heb gewoon een probleem met mannen in een korte broek. Op het strand of aan het zwembad vind ik het prima, maar niet in de stad. Sommige mannen hebben van die behaarde spillenbenen, of spierwitte benen met sneakersokjes…

Ik weet niet of iemand het al is opgevallen, maar mannen met een korte broek aan maken een klein huppeltje als ze lopen. Een blij sprongetje. Dat doet mij denken aan een peuter met een emmertje zand en een schepje. Voor mijn gevoel zijn ze allemaal op weg naar de zandbak.

Ik vind het ook echte liefde of complete desinteresse als een vrouw naast een man met een korte broek aan op straat loopt. Vooral als ze hand in hand lopen denk ik “Ze geeft hem alle ruimte om zichzelf te zijn”.

Wat ik wel oké vind, is als ze een mooie tattoo op hun kuit hebben. Niet op beide kuiten, maar op één kuit, van een Chinese draak of een symbool. Ik zag een man met een brilsmurf op zijn kuit dat vond ik geen succes. Moet je wel zwakbegaafd zijn om dit op je lichaam te laten tatoeëren. Het is misschien nog leuk als je jong bent maar boven de veertig loop je er echt mee voorschut.

Gelukkig bleven de benen van mijn bezoek verscholen onder de tafel. Steeds dacht ik “Ik wist het, dat hij in een korte broek zou komen”. Ik had enige moeite om niet heel hard te gaan lachen of met hem een gesprek aan te gaan over een korte broek. “Cállate la boca, Mayke” Wat nog wel gezegd moet worden is dat hij niet dat blije sprongetje maakte toen hij liep. Hierdoor valt hij buiten de categorie van “peuter op weg naar de zandbak” mannen.

Bij het zien van de blote benen van mijn gast moest ik ook steeds denken aan Larry David die naast een man met een korte broek aan in het vliegtuig zit.

Larry David in vliegtuig

 

 

“Je wacht maar”

Gisteren ben ik naar het theater gegaan. Naast me zat een mevrouw die geen minuut stil kon zitten en haar mond niet dicht kon houden tijdens de voorstelling. Dat heeft veel geduld van me gevraagd. Ze zat in de stadsschouwburg alsof ze thuis op de bank zat. Dat er nog meer mensen waren leek haar niet te boeien. Ik denk dat ze wel twintig keer haar staart in en uit haar haar heeft gehaald. In Spanje houden mensen rekening met elkaar in het theater en willen anderen geen overlast bezorgen. In Nederland is dat weer teveel gevraagd.

Mijn potje met geduld was nog niet helemaal bijgevuld toen ik een ijsje ging eten bij de ijssalon op de Twijnstraat en dat leidde tot problemen. Ik zat op een bankje voor de winkel mijn ijsje op te eten, komt er een mevrouw met haar moeder in een rolstoel om ook een ijsje te eten. De moeder was vermoed ik al behoorlijk dementerend omdat haar dochter haar vastbond in de rolstoel. De moeder was het er helemaal niet mee eens dat ze op straat werd achtergelaten. Ze riep naar haar dochter, ik wil eruit, waar ga je heen. De dochter reageerde niet. Toen de vrouw in de rolstoel eenmaal was gekalmeerd, was mijn ijsje op en wilde ik mijn fiets pakken. De rolstoel stond recht voor mijn fiets. Er waren maar twee opties, wachten tot de dochter terugkomt en dan de rolstoel verplaatsen of direct zelf de vrouw verplaatsen. Het zelf wegrijden van de stoel vond ik enigszins riskant omdat ze net gekalmeerd was. Als ik met haar zou gaan rijden dan zou dat tot problemen kunnen leiden. Ik besloot om een winkel in te gaan in de hoop dat de dochter terug was als ik de winkel uitkwam.

Mijn verwachting was juist, de dochter was terug, probleem opgelost. De dochter was echter druk bezig met het maken van een foto van haar moeder. Ik kan wel begrijpen dat ze dit speciale moment vast wilde leggen, moeder die een ijsje eet en zichtbaar daarvan geniet. Maar mijn geduld was inmiddels op. Ik vroeg vriendelijk aan haar of ze de rolstoel even aan de kant wilde zetten zodat ik mijn fiets kon pakken. ”Je wacht maar tot we klaar zijn met ons ijsje”. Ik knipperde even met mijn ogen en keek naar de lucht. Gebeurt dit werkelijk? “Je wacht maar?”. Als je moeder dementerend is, is dat vast niet eenvoudig en ik wil niet de hoogopgeleide bitch zijn die gewend is om altijd haar zin te krijgen. Ik begrijp ook wel dat dit waarschijnlijk het laatste ijsje is dat je met je moeder eet. Dat je van dat moment volop wilt genieten. Maar het leven gaat door en ik wil mijn fiets pakken, heel eenvoudig. Dus pakte ik mijn fiets en probeerde die tussen de muur en de rolstoel uit te halen. Nogmaals hoorde ik iets van “Kun je niet even wachten!” Ik had geen zin meer om naar haar te luisteren. Toen kwam ze recht voor me staan “Kun je niet even wachten, je ziet toch dat het niet gaat!” Waarop ik dacht “Als autist heb ik al lang genoeg gewacht.” Mijn antwoord was “Ik begrijp je niet”. Toen zag ik de tranen in de ogen van de vrouw. Waarschijnlijk niet veroorzaakt door mijn gedrag maar door de wanhoop en machteloosheid die de vrouw voelde. Tja, wat gebeurt er dan? Ze reed de rolstoel een stukje naar voren en ik kon mijn fiets pakken.

Afscheidsspecialist

Sinds de erfenis van mijn moeder is afgehandeld ontvang ik steeds post en e-mails van de Dela. Dat vind ik behoorlijk irritant. Vooral omdat ik weinig met de Dela te maken heb, het gaat met name om mijn familie die na mijn overlijden met hen aan tafel moet. Bovendien heb ik slechte ervaringen met de Dela en daar wil ik niet steeds aan herinnerd worden.

De begrafenis van mijn vader verliep alles behalve soepel. Je vraagt je misschien af wat er fout kan gaan bij een begrafenis, het is immers een standaardprocedure. Toch ging er van alles mis. De dame van de Dela pakte het om te beginnen erg commercieel aan. Bij elke keuze die we maakten kregen we direct de prijs te horen. “Dit is de standaard rouwkaart die in uw pakket zit. Elke andere kaart kost extra geld”. Als je deze rouwkaart kiest moet je echt een hekel aan iemand hebben gehad, ziet er niet uit. We kregen wel een aantal dingen gratis, een witte roos in de kist bij het hoofd van mijn vader en een wasafdruk van zijn duim. Alles wat je met de wasafdruk wilde doen, bijvoorbeeld zilveren manchetknopen met zijn vingerafdruk, kostte weer kapitalen. Deze opties hebben we niet gekozen.

Het grootste probleem hadden we met de kist. De “Dela-kist” zag er uit als een Billy van Ikea, daar wil je iemand niet in begraven. Het moet op zijn minst een kist van echt hout zijn. Dat het fout is gegaan met de kist daar voel ik me nog altijd verantwoordelijk voor. Ik kreeg namelijk het lumineuze idee om alvast een kist voor mezelf te kopen. Is wel zo efficiënt, nu we er toch mee bezig zijn… Er bestaat namelijk een kist die je tijdens je leven als een boekenkast kunt gebruiken. Zo’n kist leek mij wel handig, kost wel enige moeite om hem leeg te halen als ik overleden ben. Maar dat moet toch gebeuren, mijn spullen opruimen. Gedurende je leven kun je praktisch gebruikmaken van je kist. Bovendien zijn kisten erg duur en ze worden alleen maar duurder. Het is dus ook nog een diepte investering. Mijn vermoeden is dat de dame van de Dela enigszins “ontregeld” is geraakt door mijn voorstel om een tweede kist te kopen. Bij het opbaren van mijn vader bleek namelijk dat hij in de verkeerde kist lag. Een “Piet Hein Eek” kist met grof katoenen stof aan de binnenkant. We hadden een mooie donker houten kist uitgezocht, als het mogelijk was geweest zou mijn vader zich in deze kist hebben omgedraaid. Gelukkig kon voor de begrafenis nog de juiste kist geleverd worden. Deze kist was wel veel duurder dan de kist waarin hij aanvankelijk lag. Daar kwamen we achter bij de eindafrekening. Wat ook op de rekening stond was een extra bedrag voor het gebruik van de lijkwagen. We hadden langer rondgereden dan de tijd die binnen de verzekering viel en deze extra tijd werd in rekening gebracht. Totale onzin, we zijn van de kerk rechtstreeks naar de begraafplaats gereden, in Helmond nota bene…. Mijn moeder heeft de rekening nooit betaald.

Bij het weggaan vergat de mevrouw van de Dela om alle kleding van mijn vader mee te nemen. In de stoel lag namelijk nog zijn onderbroek. Moet een mens begraven worden met een onderbroek aan? Ik had mijn twijfels maar mijn moeder en zus vonden dit wel belangrijk. Moesten we haar bellen om zijn onderbroek op te komen halen.

Bij de kerkdienst ging het ook enigszins mis, dat had overigens niets met de Dela te maken. De pastoor kwam uit India en zijn Nederlands was niet optimaal. Hij kon de letter “h” niet goed uitspreken. Steeds zei hij “onze geilige geest” en “onze geilige vader”, amen. De mensen in de kerk hadden moeite om hun lach te onderdrukken.

De begrafenis van mijn moeder is trouwens wel goed verlopen.

Op de step, ben zo blij dat ik hem heb

Vandaag ben ik vroeg boodschappen gaan doen in verband met de warmte. Ik was nog niet helemaal opgestart maar dat leek me ook niet nodig. Je maakt een lijstje met boodschappen, in de winkel doe je ze in je mandje en bij de kassa reken je af. Eenvoudig.

Helaas was het niet zo simpel. Om te beginnen stonden er twee vrouwen te praten voor het schap met de maaltijdsalades. Het gezicht van de ene vrouw stond op huilen en de andere vrouw keek erg serieus. Er was hier duidelijk sprake van een probleem. Voorzichtig vroeg ik aan hen of ik er even bij mocht. Ze keken me heel boos aan en ik dacht “Oké ik ben al weg, ik kom later wel terug”.

Ik liep door de supermarkt en steeds was er een meisje op een stepje die me bijna omver reed. Het begon me allemaal behoorlijk te irriteren. Eerst twee vrouwen die een trauma staan te verwerken in de supermarkt, vervolgens een meisje op een step, waar houdt dit op?

Het was vast weer zo’n montessori kind, die zelf de grenzen moet leren kennen. Waarbij de ouders hun kind niet opvoeden maar dit overlaten aan anderen. Aan mij, in dit geval. Ik vroeg aan het meisje om met haar step naar buiten te gaan. Buiten rijdt je op je step en niet in de supermarkt”. Ze keek me aan met de blik  van “Waar bemoei jij je mee”. Het was veel te vroeg voor deze missie en ik dacht laat haar maar… Zen.

Even leek het erop dat het meisje wat voorzichtiger door de supermarkt reed. Ik vroeg me wel af “Waar zijn de ouders van dit kind?”. Bij het toetjesschap reed ze weer bijna tegen me aan. Mijn frustratie-tolerantie grens was bereikt. Mijn intentie was om met mijn been tegen haar step aan te duwen. Per ongeluk raakte ik het meisje, niet hard overigens. Ze begon direct hard te huilen en te roepen “Je mag me niet schoppen!” Ik zei tegen haar dat ze moest ophouden met huilen omdat er niks aan de hand was, dat ik haar niet had geschopt. Een man in de supermarkt begon zich er mee te bemoeien, “Je schopte haar wel”. Het enige wat ik nog kon zeggen was: “Oké sorry…” Ik had geen zin in een discussie over dit shit kind met haar stepje en liep gewoon weg.

Terug naar de maaltijdsalades in de hoop dat het probleem van de vrouw opgelost zou zijn. Tot mijn grote schrik stond het meisje bij de vrouwen voor het schap. Het kind riep direct “Die mevrouw heeft me geschopt.” En ze wees naar mij. De moeder van het meisje begon tegen me te schreeuwen of ik wel goed bij mijn hoofd was. Ik probeerde mezelf nog te verdedigen door te zeggen dat het een corrigerend tikje tegen haar stepje was en ik haar niet echt had geraakt. Dat hielp niet. Om verdere problemen te voorkomen overwoog ik om mijn mandje met boodschappen te laten staan en snel de winkel uit te lopen. Maar ja, dan heb ik geen eten. Ik liep vlug naar de kassa en gelukkig was er geen lange rij en stond ik snel buiten. Ik ga nooit meer vroeg naar de supermarkt.

 

 

Tripadvisor sucks

Voor mijn vakantie in Barcelona had ik een leuke activiteit geboekt bij Foto-ruta.es. Een combinatie van een fotocursus en een rondleiding door de stad. De gids/leraar zou alle fotogenieke plekken in de stad laten zien en ondertussen leerde ik hoe ik mijn spiegelreflexcamera kon gebruiken.

Op goede vrijdag boekte ik voor 4 juni een rondleiding. Ik ontving een standaard mail: dank u voor uw boeking, uw reserveringsnummer is 1701, we nemen zo snel mogelijk contact met u op…. Op goede vrijdag werken ze niet in Spanje en ik verwachtte ook niet direct een reactie. Ik hoorde echter helemaal niets. Ik bedacht allerlei redenen waarom ik niets hoorde, “In Spanje hebben ze een ander besef van tijd, zo snel mogelijk duurt bij hen wat langer dan bij ons” “Het duurt nog maanden, wellicht hebben ze nog geen planning voor juni” “Ik wil een privétour en hebben ze nog geen gids beschikbaar”. Tot het zes weken later was .“Het bedrijf is failliet”. Ik stuurde een mailtje met de vraag of ze me meer informatie konden geven. Geen reactie. “Oké, ze zijn dus echt failliet.” Ik stuurde nog een mailtje met de mededeling dat ik geen rondleiding meer wilde en zo snel mogelijk mijn geld terug wilde. Dit mailtje kon niet verstuurd worden omdat de ontvanger niet meer bestond. Ik keek naar hun website, die bestond ook niet meer. In mijn huis ik stond wat te vloeken omdat ik was opgelicht voor €100,-.

Voordat de site van Foto-ruta.es was verdwenen, plaatste ik een reactie op de website van Tripadvisor.  Op de site van Foto-ruta.es stond onder andere een logo van hen. Dit logo is in mijn beleving een keurmerk, dat het een goed bedrijf is en ik het kan vertrouwen. Er staan 29 reacties op de site van Tripadvisor, waarvan 28 het beoordelen als uitstekend. Dit is dus niet het geval. Ik wilde mensen waarschuwen en Tripadvisor erop attenderen dat hun logo op de site van een failliet bedrijf stond. Ze weigerden om mijn beoordeling te plaatsen. De reactie voldeed niet aan de beoordelingsrichtlijnen. “We willen alles weten over uw ervaring. Schrijf alleen beoordelingen op basis van ervaringen die u zelf heeft gehad tijdens uw reis”. Het probleem is dat ik tijdens mijn reis geen ervaring heb gehad met dit bedrijf omdat het niet meer bestaat. Ik plaatste nog een keer een reactie. Waarin ik onder andere schreef dat ik het slecht vond dat Tripadvisor niet controleert of hun logo wordt gebruikt door een betrouwbaar bedrijf. Dat zij door het gebruik van hun logo medeverantwoordelijk zijn voor een oplossing van het probleem.

De reactie van Tripadvisor kun je natuurlijk al raden: mijn reactie voldeed niet aan de beoordelingsrichtlijnen. “We willen alles weten over uw ervaring. Dit betekent geen informatie uit tweede hand, geruchten of citaten uit andere bronnen in uw beoordeling.” Gaat helemaal nergens over. Conclusie: de beoordelingen op Tripadvisor moeten gebaseerd zijn op een activiteit. Is het bedrijf failliet en is er hierdoor geen activiteit dan boeit Tripadvisor dat niet.

Ik weet niet op wie ik bozer ben, op een bedrijf dat failliet is of op een bedrijf dat pretendeert alles te weten voordat ik boek maar dat niet zo is.

 

 

Mom Fit “Om in stijl te blijven”

Gisteren ben ik met mijn vage hoofd gaan winkelen. Ik had een paar nieuwe broeken nodig omdat ik wat was afgevallen. Vroeg op de zaterdagochtend is het nog niet druk in de winkels dus om 10.00u stond ik in de Zara. Het leken allemaal wel kinderbroeken, heel smal en kort. Leuk voor tienermeisjes maar daar pas ik echt niet in. De termen, “skinny fit” en “high-rise” klinken ook niet echt of dat voor mij geschikt is.

Ik heb een hele tijd door de winkel rondgelopen. Uiteindelijk had ik een paar broeken gevonden en een leuke blouse. Een gestreepte broek maat 42, een blauwe broek maat 42 en een rode broek maat 40 “mom fit”. Dat “mom fit” vond ik een uitkomst. “Ze hebben ook gedacht aan de moeders van de meisjes die in “skinny fit” passen, de wat oudere, vollere dames”. Op het bordje bij de broek stond: “om in stijl te blijven”. Op oudere leeftijd wil je ook in stijl blijven.

Bij de Zara  heb ik ook nog gezocht naar het merk Logg, dat past me meestal wel en het is ook mijn stijl. Maar ik kon het niet vinden, “dan zullen ze dat wel bij een ander filiaal hebben”, dacht ik.

In het pashoekje paste ik eerst de blouse aan. Die moest ik over mijn hoofd aandoen maar halverwege bleef ik steken. Ik zat helemaal vast in de blouse en raakte wat in paniek. “Die krijg ik nooit meer uit zonder eruit scheuren”. Even overwoog ik om de pashoekjesdame te vragen om me te helpen, maar dan moest ik half naakt het hokje uit. Dat leek me niet zo’n goed idee. Er staan daar mensen te wachten om te passen, kom ik ineens naar buiten met mijn witte, dikke buik. Met wat wringen lukte het me om de blouse uit te krijgen. Opgelucht kon ik weer adem halen. De broeken waren ook te klein, ik stak mijn been in een broekspijp maar een tweede been in de andere pijp was niet mogelijk. Behalve bij de rode “mom fit” broek, daar paste ik wel in. Bij mijn kruis zat hij wel een beetje raar, maar verder was hij prima. Helemaal blij liep ik de winkel uit.

Eenmaal buiten zag ik iemand met een tasje van de H&M lopen en herinnerde ik me weer dat ze daar “Logg” verkopen. In de “Logg” broeken pas ik meestal wel en bij de H&M heb ik een donkerblauwe broek gekocht.

Alles bij elkaar had ik mijn missie volbracht.

’s Avonds belde ik mijn zus en vertelde ik haar dat ik twee nieuwe broeken had gekocht. Helemaal enthousiast zei ik tegen haar dat ze bij de Zara een kledinglijn hebben voor de moeders van de skinny tienermeisjes: “Mom fit”. Ze vroeg me om het nog een keer te herhalen, “Mom Fit”. “Maar Mayk, dat is een zwangerschapsbroek!” Ze riep naar mijn neefje “Bas, tante Mayke heeft een zwangerschapsbroek gekocht!” “Als hij maar lekker zit, wat maakt het dan uit”, was zijn antwoord. Zo is het!

Bipolair gezelschap

Gisteren zat ik op het terras bij Rhijnauwen een pannenkoek te eten en naast mij zat een bipolair gezelschap, de één kon haar geluk niet op terwijl de ander intens ongelukkig was. Het was een hopeloze toestand. Steeds moest ik mijn neiging onderdrukken om naar hen te kijken. De “Wat! Kan niet waar zijn” zin kwam ook vaak in mijn hoofd op.

Ze werkten beide in op een lagere school. De ene vrouw had net een nieuwe baan als directrice. Na jaren lesgeven was ze het zat om met kinderen om te werken. Als een collega naar de tandarts moest, wilde ze nog wel een uurtje invallen. Maar om weer voor de klas te gaan, staan daar had ze echt geen zin meer in. De nieuwe school was wel heel bijzonder, nog nooit had ze een school gezien waar zo goed werd lesgegeven. De leraren waren ook allemaal top omdat iedereen op deze school wilde werken. Ze had een wachtlijst met kinderen: “Het aantal aanmeldingen groeit maar het gebouw groeit niet mee”. Probeer daar nog maar eens iets tegen in te brengen. Ze had een elektrische auto maar kreeg reiskosten vergoeding voor een auto die op benzine reed; voordeel, voordeel. Haar nieuwe collega’s waren ook dolgelukkig met haar om al haar kwaliteiten en ervaring in het onderwijs. Ik vind het altijd onvoorstelbaar hoe blij mensen met zichzelf kunnen zijn.

De andere vrouw hopte al jaren van de ene school naar de andere. Nergens had ze het naar haar zin. Vooral om les te geven in groep 1 en 2 vond ze een ramp. “Met die kleine kinderen kun je niet communiceren”. Nadat ze was ontslagen op een school was het moeilijk geworden om een leuke baan te vinden. Ze had tegen ouders van een meisje gezegd: “Het is gewoon een kind dat met hard werken nooit verder komt dan een zes. Meer zit er niet in”. De ouders van dit meisje waren furieus en dienden een klacht in bij de directeur van de school. “Ik moet de ouders naar hun mond praten als ik eerlijk ben worden ze boos. De kinderen moeten allemaal bijzonder zijn; hoogbegaafd, creatief, sociaal…”  Ze wilde haar excuses niet aan de ouders aanbieden en toen werd ze ontslagen. Wat ook nog meespeelde was dat ouders haar een slechte lerares vonden en er dus al eerder over haar was geklaagd. De kinderen waren bang van haar omdat ze om het minste of geringste ontplofte. Ze kon soms wat harder gaan praten, maar dat was echt geen schreeuwen. Dat het in andere leslokalen te horen was kwam door de dunne muren. “Je hoort het als er in een ander lokaal een potlood op de grond valt”.

Toen ze langs mijn tafeltje liep op weg naar het toilet kon ik wel geloven dat ze explosief was. Ze woog zeker honderd kilo, droeg een knal rode jurk met grote bloemen erop en de jurk was erg bloot, de vetrollen puilden eruit.

Zo hoor je nog eens wat…