Kort pleziertje

Vandaag zat ik in de bus en voor mij zaten drie moslimmannen duidelijk herkenbaar door lang gewaad en baard. Er zat ook nog een heel mooi Hollands meisje bij hen die op haar mobiel keek. Één van de mannen pakte zijn mobiele telefoon en maakte ongemerkt foto’s van het mooie meisje. Hij liet ze zien aan de man die naast hem zat, en ze grinnikten. Stelletje viespeuken dacht ik, een beetje gaan zitten geilen in de bus. Ik vroeg me af of ik haar moest waarschuwen. Of tegen de mannen moest zeggen dat dit echt niet kan. Stiekem foto’s van iemand maken. Het was respectloos en het voelde als een visuele aanranding.

Toen ik thuiskwam wilde ik weten hoe zo’n gewaad van een man heet. Na wat surfen op het internet kwam ik op een interessante website. www.bekeerling.nl

Met het hoofdonderwerp: “De richtlijnen omtrent kleding binnen de Islam”. De hoofdboodschap was: “Allah (vrede zij met hem) heeft ons verteld om ons zo te kleden”.

“O profeet, zeg tot jouw echtgenotes tot jouw dochters en tot de vrouwen van gelovigen dat zij hun overkleden over zich heen laten hangen. Op die manier is het gemakkelijker om hen te herkennen en worden ze niet lastig gevallen.” Koran hoofdstuk 35:59.

Verdere uitleg op deze website leidde tot verbazing. Als een man een bedekte vrouw ziet weet hij dat ze niet geïnteresseerd is in een “leuke tijd” [wat een leuke tijd is vraag ik me af]. “Het is geen vrouw om een dagje of een week mee door te brengen.” Zo zou een man die uit is op een kort pleziertje, nooit afstappen op een vrouw die zichzelf bedekt heeft zoals de Islam dit voorschrijft.

Allah, onze profeet, overschat de charmes van mannen. Alsof dit blonde meisje überhaupt geïnteresseerd zou zijn in een kort pleziertje met één van hen.

Mandarijnen stress

In de supermarkt heb ik afgelopen week een netje mandarijnen zonder pit gekocht. Het is best knap dat je een mandarijn kan maken zonder pitjes erin omdat in fruit immers pitjes zitten. Helaas is het niet zo eenvoudig.

Bij de eerste mandarijn met een pitje dacht ik: “kan gebeuren”. Het bleef echter niet bij één mandarijn ook in de andere zaten één of meerdere pitjes. Voordat ik nu een partje in mijn mond stop, kijk ik of er één in zit maar vaak zie ik het niet. Als ik twijfel voel ik heel voorzichtig, ik wil het partje namelijk niet fijnknijpen. Regelmatig denk ik dat er geen pitje in zit, maar dan zit er toch één in. Irritant!

Je vraagt je misschien af waar ik me druk over maak. Ik vind het gewoon misleiding, koop ik iets met een bepaalde verwachting, zonder pit, en dan blijkt het niet zo te zijn. Even heb ik overwogen om terug te gaan naar de supermarkt, om een nieuw netje mandarijnen te vragen. Deze keer echt zonder pit. In de winkel wilde ik dan al controleren of er pitjes in zitten, ik laat me niet nog eens besodemieteren. Maar dan zul je zien, dat ze juist die ene mandarijn zonder pitjes eruit halen.

Ik heb overigens een wat gecompliceerde relatie met mandarijnen. In het mandarijnenseizoen ben ik jarig. Elk jaar trakteerde ik op school mandarijnen met een vlaggetje erin. De juffen en meesters vonden het een goed idee. Eindelijk een moeder die met een gezonde traktatie kwam. Stond ik daar bij het uitgaan van school, met mijn schaal mandarijnen. Mijn klasgenoten waren er niet blij mee en hierdoor was ik op mijn verjaardag niet echt populair.

Zelfs met Sinterklaas zaten er nog mandarijnen in mijn schoen. Wat is dat voor een rare Sint. Rende ik vol verwachting de trap af om te zien wat er in mijn schoen zat. Een chocoladeletter, speculaas pop, marsepein? Of een pakje chocoladesigaretten, die waren helemaal stoer. Maar nee hoor, een mandarijn, had ik daar die mooie tekening voor gemaakt?

Één ding is in ieder geval wel duidelijk, mijn moeder hield van mandarijnen.

Ik ben niet de enige die problemen heeft met mandarijnen op “forum-viva.nl” heeft Truecolours ook problemen:

“Als ik twee netjes koop, dan haal ik elke keer als ik een mandarijn wil uit één van de netjes de meest zachte. Ik vind het verschil in mandarijnen in één netje soms nog best verschillen. En anders kan je in de winkel de meest zachte en een netje wat hardere pakken, dan weet je in ieder geval dat je goed zit.”

Thank you. God bless you. Grab them by the pussy

guerrilla-girls-trump

De ‘Guerrilla Girls’ zullen het de komende jaren erg druk gaan krijgen. Mocht iemand ooit hebben gedacht dat de vrouwenemancipatie voltooid is, dat vrouwen gelijk zijn aan mannen, dan is dit onjuist. Tijd om wakker te worden.

De ’Guerrilla Girls’ is een feministische actiegroep met 55 anonieme leden. De groep is opgericht in 1985, ze maken tentoonstellingen en postercampagnes. Hun missie is de zichtbaarheid van vrouwen in de kunstwereld te vergroten. Er zijn alleen vrouwen lid die een artistieke carrière hebben en daarom zijn ze anoniem. Ze gebruiken als pseudoniem de namen van overleden kunstenaressen en ze dragen gorilla maskers. Ze geloven dat vrouwen op meerdere fronten ongelijkwaardig worden behandeld. Door de jaren heen is hun doel verruimt, ze strijden tegen discriminatie en ondersteunen mensenrechten voor alle mensen en geslachten.

Door de uitspraken van Trump over vrouwen is de ongelijkheid pijnlijk duidelijk geworden. Op zich kun je denken, “het is één womanizer en daarmee is de emancipatie van de vrouw nog niet aangetast”. Sinds het moment dat hij de nieuwe president van de Verenigde Staten is geworden, hebben we een probleem.

We zijn nu in een nieuwe dimensie terechtgekomen. Franse presidenten hadden allemaal een minnares, de Spaanse prins Juan Carlos I was op safari in Botswana met zijn minnares. Berlusconi’s seksschandaal rondom de bunga-bungafeestjes. Daarentegen heeft de machtigste persoon in Europa Angela Merkel geen minnaar, maar dit terzijde. Deze amoureuze en pikante praktijken werden allemaal bekend nadat ze president waren geworden, en het werd oogluikend toegestaan.

Trump is trots op zijn seksistische gedrag en ontkent niet dat hij graag met zijn handen in het kruis van vrouwen zit. Het lijkt op puberaal gedrag. Hoeveel erger kan het nog worden. Wie weet heeft hij in zijn werkkamer een lijst hangen met de namen van alle vrouwen die hij onheus heeft bejegend. Uitermate vreemd ook dat vrouwen op deze man hebben gestemd. Het is een serie-aanrander die chemisch gecastreerd dient te worden en begeleid moet worden door een seksuoloog. Zodat het in de toekomst niet meer voorkomt.

 

guerrilla_girls_-_va_museum_london
Victoria and Albert Museum, London, U.K, 2014

Victoria and Albert Museum, London, U.K, 2014

Wat mij betreft ligt de grens bij het publiekelijk vertellen dat je je handen niet thuis kan houden bij vrouwen. Dat maakt iemand zielig en vunzig. Een Brenninkmeijer die lingerie inkocht voor de C&A vertelde me eens op een feestjes dat hij een leuke baan had gehad en met veel plezier had gewerkt. In Thaise fabrieken voelde hij bij jonge meisjes of de lingerie goed paste. Hij dacht er nog half kwijlend aan terug. Het delen van deze escapades met mij leidde tot een onverwachte reactie: “Dat vind ik gewoon goor, je had handen thuis moeten houden”. Ik was nog mild omdat het om een gepensioneerde man ging, decorumverlies door alzheimer is dan niet meer uit te sluiten. Van zijn vrouw hoorde ik later dat hij impotent was. Het ego van deze vroeger aantrekkelijke man was duidelijk geknakt en daarom bleef er niets anders meer over dan vieze praatjes met een jonge vrouw op een feestje. Ik ben snel naar huis gegaan om nog meer ongepaste onthulling te voorkomen.

Waarschijnlijk treft Trump hetzelfde lot. Welke vrouw accepteert het nog dat hij met zijn handen in haar kruis zit. Alleen de bimbos maar zeker niet de bitches en ballbrekers. De Guerrilla Girls zitten hem in ieder geval op zijn hielen.

https://youtu.be/3pPFgLx1kuk Donald Trump hele gesprek

 

Help: een autist in het vliegtuig

squease-vest2

Binnenkort ga ik op vakantie, ik heb er veel zin in. Ik vind het vervelend om te vliegen omdat er teveel mensen in een kleine ruimte zijn. Regelmatig zitten er vervelende passagiers naast me; een dronken Spanjaard, een baby, vrouw met overgewicht of de man met een boerenpet op, blauwe overall en klompen aan die heel veel en goor gevulde koeken at. De stukken koek vlogen alle kanten op. In het hotel viel er iets uit mijn haar. Toen ik goed keek was het een stukje koek.

Om enige ellende te voorkomen raadde een vriend mij aan om Transavia te bellen. Wat te doen met autistische mensen in een vliegtuig? Voordat ik ging bellen heb ik op het internet gezocht naar: “autist in vliegtuig”. Een autistische meneer die veel alleen reisde gaf het altijd door aan de luchtvaartmaatschappij. Dat ging eigenlijk altijd goed. Tot hij met Vueling ging reizen. Zij willen geen alleenreizende autistische mensen aan boord omdat ze een gevaar kunnen zijn voor de veiligheid. Ze kunnen moeite hebben met de regels in het vliegtuig door bijvoorbeeld naar het toilet te gaan bij turbulentie, en bij een eventuele noodlanding de boel in het honderd sturen. Voor extra aandacht heeft de crew geen tijd. Hij moest met een begeleider reizen, maar dat wilde deze meneer nou juist niet.

Volgens de global manual in de luchtvaart mogen ze mensen weigeren.

Het gaat om de onderstaande bepaling:

–10.1 The Carrier’s entitlement to refuse carriage to Passengers: The Carrier reserves the right to refuse carriage to a passenger in possession of a Ticket or Connecting Ticket at any time if, in the Carrier’s judgement:

i.It is necessary or convenient for reasons of public safety.

ii.It is necessary or convenient in order to comply with the laws or applicable regulations in a country of flight origin, destination, or stopover.

iii.It is necessary or convenient due to the Passenger’s behaviour, status, age, mental or physical condition.

iv.It is necessary or convenient to avoid damage, discomfort or serious nuisance to other Passengers or crew. —

Op het internet vind je altijd wel iemand die een oplossing heeft. “Squease, het opblaasbare drukvest dat jou een rustgevende knuffel geeft”. Door de druk op het bovenlichaam ben je minder gevoelig voor prikkels. Je kunt zelf bepalen hoe strak het vest zit door het op te blazen of lucht eruit te laten.

Ik weet niet of dit zo’n goed idee is. De afgelopen tijd zijn mensen om minder in de problemen gekomen. Het lijkt namelijk te veel op een bomvest, het opblaas pompje kan ook het ontstekingsmechanisme zijn. Dan krijg je pas echt veel stress. Als autist verloopt de communicatie met andere vaak moeizaam. Voor je het weet wordt de vertrekhal van Schiphol ontruimd, komt er een hond aan je snuffelen en moet je uren wachten op de EOD om ‘de bom’ onschadelijk te maken.

Ik ga gewoon weer met mijn koptelefoon op zitten en een spelletje doen. Deze keer zal ik het geluid uitzetten. Het is een beetje asociaal om mensen die naast je zitten naar de herrie van de zoveelste bonuspunten te laten luisteren, terwijl ik het niet hoor. Andere passagiers kunnen er overigens niets tegen doen want voor je het weet ben je een bedreiging voor de veiligheid in het vliegtuig.

 

Happy Hour, wat een triestheid 

IMG_0463

Iedereen kent wel de situatie dat je in een winkel of restaurant bent en het personeel je een verhaal vertelt waar je helemaal niks van begrijpt. En waar je ook niks van wilt begrijpen, bijvoorbeeld omdat het bloedheet is en je ergens wilt gaan zitten waar het koel is. Om er voor te zorgen dat die ander ophoudt met praten, betaal je. Einde probleem, althans dat hoop je.

Vandaag is het bloedheet. Op mijn werk was het heet en in mijn huis is het nog heter. Voor wat verkoeling ben ik naar de Hema gegaan. Om vier uur hebben ze daar een Happy Hour, altijd leuk. Ik nam een kopje koffie en twee stukjes taart en om me helemaal happy te voelen een kaasbroodje. Ik kon mijn geluk niet op.

Naar mijn idee is de regeling als volgt: een kopje koffie formaat normaal, niet klein, gewoon normaal. Daarbij krijg je een klein stukje gebak en voor 50 cent een tweede stukje. Alles bij elkaar opgeteld €2,50. Dat was bij de Hema het concept van “Happy Hour”. Dat ze dit hebben veranderd dat wist ik niet. Een bejaard echtpaar vroeg aan mij hoe het werkte. Ik deed mijn best om het uitleggen, maar er bleef veel verwarring. Mijn laatste zin was: ‘Ach u bent bij de Hema, echt duur wordt het nooit’.

Inmiddels wilde ik afrekenen. Het eerste probleem was dat ik twee kopjes koffie in één kopje had gedaan. Dat is al heel raar, je drukt op normaal, je kopje zit vol, voor zover ik het begrijp, is er niets aan de hand. Gewoon een kopje koffie. De dame achter de kassa zegt vervolgens dat ze had gezien dat ik twee keer op een knopje had gedrukt. Geen idee. Zou kunnen, ik ben niet zo handig met knopjes. Een ander probleem was dat ik twee stukjes taart had. Dat mocht er maar één zijn, volgens de nieuwe Happy Hour regels. Ze wilde me “matsen” door me een extra kopje koffie te verkopen. Vanaf dat punt kon ik haar niet meer volgen. Ik vond het allemaal prima, het is warm, ik wil afkoelen en me niet druk maken.

Een stukje taart terugleggen dat mocht niet in verband met de hygiëne. Ik dacht: ‘laat maar gaan, dit slaat nergens op’. Het kaasbroodje kon ook niet terug, dat is wel consequent. Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelf niet weet waarom ik überhaupt iets terug wilde leggen. Ik begreep dat wat op mijn dienblad lag niet de juiste combinatie was. Hoe het wel moest, geen idee.

Ik had inmiddels wel genoeg gehoord en wilde betalen. Einde probleem. Alles was wat mij betreft afgehandeld en ik luisterde nog maar half naar wat ze zei. Vervolgens zegt ze: ‘Nou wordt het wel erg duur hè, bij de Hema. Ik vind het veel te duur voor twee kleine stukjes taart, twee kopjes koffie en een kaasboordje, € 5,75, dat is echt veel geld’. Een minuut eerder werd ik nog gematst en nu is het te duur. Ik begrijp ineens waarom ze bij de Hema bijna failliet zijn. Welke kassamedewerker klaagt er nou tegen een klant dat wat de klant koopt veel te duur is. Zonder dat hij tot dezelfde conclusie is gekomen en geen probleem ziet.

Nou, Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam dat heb je slecht geregeld. Een klant die zich happy voelde en met een klote gevoel de winkel verlaat en niet eens weet waarom.

Wastafel ontstoppen

Stilleven met plopper

De afvoer van mijn wastafel is al enige tijd verstopt. Elke avond denk ik: “Morgen ga ik het ontstoppen”. Maar dat gaat niet zo makkelijk, het is toch een klusje.

Ik heb een aantal ontstopping strategieën
1. Plopper
2. Biologische ontstopper
3. Chemische reiniging

1. Ik begin altijd met de plopper. Water in de wastafel laten lopen en ploppen maar. Er komt een heleboel grijze prut omhoog dat is geen slecht begin. De plopper werkt prima als de wasbak niet te erg verstopt is. Het vervelende is dat je het overloopgat dicht moet houden anders is er geen vacuüm. Met alle kracht probeer ik het water omhoog te krijgen. Het is al snel een natte boel. Ik ben zo enthousiast bezig dat ik zelf helemaal nat word. Als er teveel water in de wasbak zelf terechtkomt is er een overloopgaatje aan de zijkant. Daaruit stroomt het water richting een stopcontact en krijg ik lekkage vlekken op mijn muur. Tijd voor een andere strategie.

2. Biologische ontstoppen kan met soda. Doe een paar eetlepels in het afvoerputje en een kopje beetje heet water. Laat dit een nacht inwerken en de volgende ochtend de wastafel goed doorspoelen. Ik ben altijd bang dat het een grote klont in de afvoer wordt en het water helemaal niet meer wegloopt. Gelukkig is dat nog nooit gebeurd.
Een “zwaardere” vorm van biologisch ontstoppen kan met een combinatie van soda en azijn. Je doet eerst een paar eetlepels soda in de afvoer en daarna giet je een glas azijn erbij. Je hoort een enorm geborrel en gebruis. Laat dit een halfuurtje inwerken en spoel je met heel veel lauw water de gootsteen door. Het zou zo maar kunnen dat deze combinatie leidt tot een verboden chemische lozing via het riool, maar het werkt goed.

3. De chemische variant vind ik een beetje eng. Als je het spul op je handen krijgt doet dat erg zeer. Ik draag daarom altijd rubberen handschoenen. Het is inmiddels tijd om de verstopping op een rigoureuze wijze aan te pakken. Bij de Action heb ik een fles Poolse ontstopper gekocht: Zlew Czysty, dat klinkt goed. Over de originele Poolse tekst is een Nederlandse versie geplakt. Het zijn kleine lettertjes maar ik kan het prima lezen: “Vul de maatdop met korrels en strooi dit in het afvoerputje, giet er vervolgens twee kleine kopjes kokend water bij”.
Geen goed idee! Het begon onmiddellijk erg te borrelen, te sissen en er kwam een zwaveldamp uit. Ik raakte enigszins in paniek en wilde heel hard wegrennen. Dat is natuurlijk geen optie. Toen ik een sigaret wilde aansteken was ik bang dat de hele boel zou ontploffen. Ik keek nog een keer naar de gebruiksaanwijzing. Ineens zag ik dat ik er een dubbele dosis in had gegooid. Wat nu?! Spoelen, spoelen, spoelen met heel veel water. Ik hoop dat de afvoerpijp niet weggebrand is door deze actie. Het water loopt weer prima weg, maar ik weet niet of dit bij de benedenburen ook het geval is.

Wat een probleem

image
Reuze leuke brillen

Gisteren wilde ik graag nog een bril kopen. Ik heb een varifocale bril en een varifocale zonnebril. Mijn bril zonder neusvleugeltjes zakt snel af en met wat zweten zakt hij nog verder af. Een derde bril voor de afwisseling leek me wel handig. Nu loop ik regelmatig zonder mijn bril op omdat het me mateloos irriteert. Ik heb een neurotische tik ontwikkeld om elke 10 seconden mijn bril terug te duwen.

De verkopers bij Specsavers zijn niet echt behulpzaam. Ik kreeg een ingewikkelde uitleg over welk montuur me het beste zou passen; petite oftewel maat 51. Na een keuze te hebben gemaakt, bleven er drie brillen over. Ik vroeg aan de verkoper of hij even wilde kijken welke me het beste stond. “Mevrouw maak maar een selfie met uw mobiel dan kunt u zelf zien of hij leuk staat. U kunt ze ook app’en naar vrienden”. Met andere woorden; val mij er niet mee lastig. Ik maakte een aantal foto’s maar kon toch niet kiezen. Even overwoog ik om naar huis te gaan, wat een gedoe. Maar ik was op een missie en wilde niet onverrichter zake weggaan.

Uiteindelijk had ik een montuur gevonden, nu nog alleen de glazen uitkiezen. Ik legde de opticien uit dat ik een varifocale bril wilde, zoals ik er nu al een heb. “Dat zijn dan twee dezelfde brillen! Mevrouw u heeft een luxe probleem!” Een computerbril was wel een zinvolle investering. Met zo’n bril kan ik echter niet de straat op omdat mijn zicht beperkt is tot 4 meter. Het computerscherm is scherp, je nabije collega’s kan je nog goed zien en daarna wordt het mistig. De dame zat met haar armen te zwaaien om aan te geven tot hoever ik scherp zou kunnen zien. Een armlengte is geen vier meter tenzij je een reus bent maar dat terzijde. Overigens ben ik al best vaag van mezelf en wordt het er niet veel beter op als ik “vage mensen” in de verte zie. Dat probleem kon de dame niet oplossen.
“Mevrouw, varifocaal heeft twee zones en u wilt drie zones en dat gaat niet”.
“Kunt u dan de zone aan bovenkant voor verweg maken en aan de onderkant als een computerbril?”
“Nee, dat kan ik niet”.
“Gewoon de glazen omdraaien, ondersteboven?”
“Nee dat gaat niet!”
Echt gezellig was het niet meer.

Ik snap er eerlijk gezegd helemaal niks van. Een computerbril is varifocaal, dan heb je toch twee zones, of niet….? Dezelfde glazen voor dichtbij en veraf maar wel met dode hoeken aan de zijkant en je ziet een kuil als je op de laatste traptrede staat. Het is gewoon volkomen volksverlakkerij.

Gisteren zat ik op de bank erover na te denken: “een luxe probleem”. Zie ik er misschien zo armoedig uit dat ik me geen luxe kan permitteren? En al helemaal geen luxe probleem? Ik vind het uiteindelijk best een aardig probleem, een leuke aanvulling op al mijn andere problemen.