Tripadvisor sucks

Voor mijn vakantie in Barcelona had ik een leuke activiteit geboekt bij Foto-ruta.es. Een combinatie van een fotocursus en een rondleiding door de stad. De gids/leraar zou alle fotogenieke plekken in de stad laten zien en ondertussen leerde ik hoe ik mijn spiegelreflexcamera kon gebruiken.

Op goede vrijdag boekte ik voor 4 juni een rondleiding. Ik ontving een standaard mail: dank u voor uw boeking, uw reserveringsnummer is 1701, we nemen zo snel mogelijk contact met u op…. Op goede vrijdag werken ze niet in Spanje en ik verwachtte ook niet direct een reactie. Ik hoorde echter helemaal niets. Ik bedacht allerlei redenen waarom ik niets hoorde, “In Spanje hebben ze een ander besef van tijd, zo snel mogelijk duurt bij hen wat langer dan bij ons” “Het duurt nog maanden, wellicht hebben ze nog geen planning voor juni” “Ik wil een privétour en hebben ze nog geen gids beschikbaar”. Tot het zes weken later was .“Het bedrijf is failliet”. Ik stuurde een mailtje met de vraag of ze me meer informatie konden geven. Geen reactie. “Oké, ze zijn dus echt failliet.” Ik stuurde nog een mailtje met de mededeling dat ik geen rondleiding meer wilde en zo snel mogelijk mijn geld terug wilde. Dit mailtje kon niet verstuurd worden omdat de ontvanger niet meer bestond. Ik keek naar hun website, die bestond ook niet meer. In mijn huis ik stond wat te vloeken omdat ik was opgelicht voor €100,-.

Voordat de site van Foto-ruta.es was verdwenen, plaatste ik een reactie op de website van Tripadvisor.  Op de site van Foto-ruta.es stond onder andere een logo van hen. Dit logo is in mijn beleving een keurmerk, dat het een goed bedrijf is en ik het kan vertrouwen. Er staan 29 reacties op de site van Tripadvisor, waarvan 28 het beoordelen als uitstekend. Dit is dus niet het geval. Ik wilde mensen waarschuwen en Tripadvisor erop attenderen dat hun logo op de site van een failliet bedrijf stond. Ze weigerden om mijn beoordeling te plaatsen. De reactie voldeed niet aan de beoordelingsrichtlijnen. “We willen alles weten over uw ervaring. Schrijf alleen beoordelingen op basis van ervaringen die u zelf heeft gehad tijdens uw reis”. Het probleem is dat ik tijdens mijn reis geen ervaring heb gehad met dit bedrijf omdat het niet meer bestaat. Ik plaatste nog een keer een reactie. Waarin ik onder andere schreef dat ik het slecht vond dat Tripadvisor niet controleert of hun logo wordt gebruikt door een betrouwbaar bedrijf. Dat zij door het gebruik van hun logo medeverantwoordelijk zijn voor een oplossing van het probleem.

De reactie van Tripadvisor kun je natuurlijk al raden: mijn reactie voldeed niet aan de beoordelingsrichtlijnen. “We willen alles weten over uw ervaring. Dit betekent geen informatie uit tweede hand, geruchten of citaten uit andere bronnen in uw beoordeling.” Gaat helemaal nergens over. Conclusie: de beoordelingen op Tripadvisor moeten gebaseerd zijn op een activiteit. Is het bedrijf failliet en is er hierdoor geen activiteit dan boeit Tripadvisor dat niet.

Ik weet niet op wie ik bozer ben, op een bedrijf dat failliet is of op een bedrijf dat pretendeert alles te weten voordat ik boek maar dat niet zo is.

 

 

Mom Fit “Om in stijl te blijven”

Gisteren ben ik met mijn vage hoofd gaan winkelen. Ik had een paar nieuwe broeken nodig omdat ik wat was afgevallen. Vroeg op de zaterdagochtend is het nog niet druk in de winkels dus om 10.00u stond ik in de Zara. Het leken allemaal wel kinderbroeken, heel smal en kort. Leuk voor tienermeisjes maar daar pas ik echt niet in. De termen, “skinny fit” en “high-rise” klinken ook niet echt of dat voor mij geschikt is.

Ik heb een hele tijd door de winkel rondgelopen. Uiteindelijk had ik een paar broeken gevonden en een leuke blouse. Een gestreepte broek maat 42, een blauwe broek maat 42 en een rode broek maat 40 “mom fit”. Dat “mom fit” vond ik een uitkomst. “Ze hebben ook gedacht aan de moeders van de meisjes die in “skinny fit” passen, de wat oudere, vollere dames”. Op het bordje bij de broek stond: “om in stijl te blijven”. Op oudere leeftijd wil je ook in stijl blijven.

Bij de Zara  heb ik ook nog gezocht naar het merk Logg, dat past me meestal wel en het is ook mijn stijl. Maar ik kon het niet vinden, “dan zullen ze dat wel bij een ander filiaal hebben”, dacht ik.

In het pashoekje paste ik eerst de blouse aan. Die moest ik over mijn hoofd aandoen maar halverwege bleef ik steken. Ik zat helemaal vast in de blouse en raakte wat in paniek. “Die krijg ik nooit meer uit zonder eruit scheuren”. Even overwoog ik om de pashoekjesdame te vragen om me te helpen, maar dan moest ik half naakt het hokje uit. Dat leek me niet zo’n goed idee. Er staan daar mensen te wachten om te passen, kom ik ineens naar buiten met mijn witte, dikke buik. Met wat wringen lukte het me om de blouse uit te krijgen. Opgelucht kon ik weer adem halen. De broeken waren ook te klein, ik stak mijn been in een broekspijp maar een tweede been in de andere pijp was niet mogelijk. Behalve bij de rode “mom fit” broek, daar paste ik wel in. Bij mijn kruis zat hij wel een beetje raar, maar verder was hij prima. Helemaal blij liep ik de winkel uit.

Eenmaal buiten zag ik iemand met een tasje van de H&M lopen en herinnerde ik me weer dat ze daar “Logg” verkopen. In de “Logg” broeken pas ik meestal wel en bij de H&M heb ik een donkerblauwe broek gekocht.

Alles bij elkaar had ik mijn missie volbracht.

’s Avonds belde ik mijn zus en vertelde ik haar dat ik twee nieuwe broeken had gekocht. Helemaal enthousiast zei ik tegen haar dat ze bij de Zara een kledinglijn hebben voor de moeders van de skinny tienermeisjes: “Mom fit”. Ze vroeg me om het nog een keer te herhalen, “Mom Fit”. “Maar Mayk, dat is een zwangerschapsbroek!” Ze riep naar mijn neefje “Bas, tante Mayke heeft een zwangerschapsbroek gekocht!” “Als hij maar lekker zit, wat maakt het dan uit”, was zijn antwoord. Zo is het!

Bipolair gezelschap

Gisteren zat ik op het terras bij Rhijnauwen een pannenkoek te eten en naast mij zat een bipolair gezelschap, de één kon haar geluk niet op terwijl de ander intens ongelukkig was. Het was een hopeloze toestand. Steeds moest ik mijn neiging onderdrukken om naar hen te kijken. De “Wat! Kan niet waar zijn” zin kwam ook vaak in mijn hoofd op.

Ze werkten beide in op een lagere school. De ene vrouw had net een nieuwe baan als directrice. Na jaren lesgeven was ze het zat om met kinderen om te werken. Als een collega naar de tandarts moest, wilde ze nog wel een uurtje invallen. Maar om weer voor de klas te gaan, staan daar had ze echt geen zin meer in. De nieuwe school was wel heel bijzonder, nog nooit had ze een school gezien waar zo goed werd lesgegeven. De leraren waren ook allemaal top omdat iedereen op deze school wilde werken. Ze had een wachtlijst met kinderen: “Het aantal aanmeldingen groeit maar het gebouw groeit niet mee”. Probeer daar nog maar eens iets tegen in te brengen. Ze had een elektrische auto maar kreeg reiskosten vergoeding voor een auto die op benzine reed; voordeel, voordeel. Haar nieuwe collega’s waren ook dolgelukkig met haar om al haar kwaliteiten en ervaring in het onderwijs. Ik vind het altijd onvoorstelbaar hoe blij mensen met zichzelf kunnen zijn.

De andere vrouw hopte al jaren van de ene school naar de andere. Nergens had ze het naar haar zin. Vooral om les te geven in groep 1 en 2 vond ze een ramp. “Met die kleine kinderen kun je niet communiceren”. Nadat ze was ontslagen op een school was het moeilijk geworden om een leuke baan te vinden. Ze had tegen ouders van een meisje gezegd: “Het is gewoon een kind dat met hard werken nooit verder komt dan een zes. Meer zit er niet in”. De ouders van dit meisje waren furieus en dienden een klacht in bij de directeur van de school. “Ik moet de ouders naar hun mond praten als ik eerlijk ben worden ze boos. De kinderen moeten allemaal bijzonder zijn; hoogbegaafd, creatief, sociaal…”  Ze wilde haar excuses niet aan de ouders aanbieden en toen werd ze ontslagen. Wat ook nog meespeelde was dat ouders haar een slechte lerares vonden en er dus al eerder over haar was geklaagd. De kinderen waren bang van haar omdat ze om het minste of geringste ontplofte. Ze kon soms wat harder gaan praten, maar dat was echt geen schreeuwen. Dat het in andere leslokalen te horen was kwam door de dunne muren. “Je hoort het als er in een ander lokaal een potlood op de grond valt”.

Toen ze langs mijn tafeltje liep op weg naar het toilet kon ik wel geloven dat ze explosief was. Ze woog zeker honderd kilo, droeg een knal rode jurk met grote bloemen erop en de jurk was erg bloot, de vetrollen puilden eruit.

Zo hoor je nog eens wat…

Survival allergie

Een vriend van me is afgelopen weekend naar de Ardennen gegaan, hij heeft het prima naar zijn zin gehad. Zelf ben ik er ook een paar keer naar toegegaan maar dat was geen succes.

Als onderdeel van een therapie moest ik survivallen in de Ardennen. Ik wilde eigenlijk niet mee, daar had ik niet voor getekend. Pillen en praten oké. Je kunt niet zomaar ineens een survivaltocht bedenken en dan verwachten dat iedereen enthousiast meegaat. Na me hevig verzet te hebben ben ik toch meegegaan onder protest. Het werd een ramp van een reis. Nou heeft survivallen al iets van afzien in zich maar dit was wel heel erg afzien.

Het begon al met een bus uit de jaren 70 zonder profiel op de banden en een haperende motor. Het busbedrijf wist niet dat ze naar de Ardennen moesten rijden en zagen zelf gelukkig in dat dit geen geschikte bus was. We moesten wachten op een andere bus, dat duurde uren. Deze bus was ook niet geschikt om naar de Ardennen te rijden maar we zijn toch vertrokken. Ik vroeg me af of we ooit in de Ardennen zouden aankomen. Het zou mij goed uitkomen als we ergens onderweg strandden. Toen de bus moest klimmen in de bergen kwam er achterin de bus allemaal rook naar binnen. We kwamen ook nauwelijks vooruit. Een pauze om de motor te laten afkoelen zou het probleem moeten oplossen. Op de parkeerplaats keek iedereen verbaasd naar onze bus, wat een wrak.

Aan het einde van de middag kwamen we op de camping aan. De tenten moesten worden opgezet, dat was een hele klus omdat de onderdelen door elkaar heen lagen. Het waren zeer primitieve legertenten, je kon vanaf je luchtbed zo naar buiten kijken. ’s Nachts was er vorst aan de grond en ik lag de hele nacht te rillen in mijn slaapzak. De therapeuten sliepen in een blokhut, niet echt solidair.

Toen we gingen koken bleek dat er te weinig eten meegenomen was, de eerste nacht had ik vreselijke honger. De camping was ook zeer spartaans. Alleen koud water in de douche en ’s nachts geen verlichting. Het was zo donker dat je ’s nachts zonder zaklamp de rivier in kon lopen.

De eerste dag stond er een wandeltocht op het programma. Het probleem was dat er geen wandelpad was. De therapeut die de tocht had gepland, had een kaart gepakt en simpelweg een route uitgestippeld langs de rivier. Zonder te bedenken of er ook een pad was. Uiteindelijk liepen we kilometers door de rivierbedding. Het wilde niet echt vlotten met de wandeling omdat er steeds werd gestopt. Iemand had last van hoogtevrees en durfde de brug niet over, de volgende was te moe om verder te lopen, een ander kreeg last van zijn meniscus. Zo ging het maar door. Op een gegeven moment was ik het helemaal zat en ben ik alleen verder gegaan, langs de rivier tot aan de stuwdam. Ik ben hoger gaan lopen zodat ik door het zand in het bos kon lopen. Het was een beetje eng omdat ik helemaal alleen was, ik hoorde en zag niemand meer. Geruststellend was de gedachte dat als ik naar beneden zou vallen ze nog langs zouden komen. Uiteindelijk heb ik uren alleen door het bos gelopen tot ik bij de stuwdam aankwam. Daar was een restaurant waar ik heerlijk heb gegeten. Degene die de tocht had gepland gaf achteraf gelukkig toe dat hij eerst zelf de route had moeten lopen. Dan had hij geweten dat er geen pad was.

De tweede dag zijn we gaan kanoën, daar heb ik een gruwelijke hekel aan. In mijn kajak lagen alle lunchpakketen, ik begrijp niet dat ze me die hebben toevertrouwd. Toen ik bij de lunchplek aankwam, kon ik de boot niet naar de kant sturen en zag iedereen me voorbij varen met hun boterhammen in mijn boot. Ze stonden te roepen aan de kant van de rivier. Het kon me eigenlijk niet zoveel schelen, ik had niet gevraagd om deze ellendige survivaltocht. Uiteindelijk is er iemand naar me toe gevaren en die heeft al het eten meegenomen.

Op de derde dag zouden we gaan mountainbiken maar toen ben ik niet meegegaan. Het was inmiddels duidelijk dat het beter was als ik op de camping bleef. Ik heb heerlijk in de zon een boek zitten lezen. Je moet me ook niet tot van die rare dingen verplichten. Ik kreeg natuurlijk wel de diagnose “antisociale persoonlijkheidsstoornis”, die onbehandelbaar was. Echt een hopeloos geval.

 

 

In godsnaam

De afgelopen weken heb ik gekeken naar het programma “Eindelijk thuis”. Het gaat over geadopteerde kinderen die samen met een ouder teruggaan naar hun geboorteland. Ieder kind worstelt met de vraag waarom wilde mijn moeder mij niet en heeft ze me afgestaan.

Ik woon boven een abortuskliniek en op de dagen dat er mensen komen voor een behandeling staan er anti-abortusactivisten voor mijn deur. Door de jaren heen begin ik steeds meer een hekel aan ze te krijgen. Inmiddels zou ik ze het liefst de nek omdraaien. Als ze er staan denk ik: “Laat mensen hun eigen keuze maken”. ”Wie ben jij om te bepalen dat een abortus slecht is”. Natuurlijk bestaat er het recht op vrije meningsuiting maar ik denk dat zij misbruik maken van dit recht. Ze laten het namelijk niet toe dat andere mensen een andere mening hebben.

Ze doen het in naam van God maar ik kan me niet voorstellen dat God hun handelen goedkeurt. Ze hebben één keer een molotovcocktail door de ramen gegooid om het pand tot de grond toe af te laten branden. Dat er onschuldige mensen in het huis wonen dat weerhield hen er niet van. Nou hebben ze me wel verteld dat ik bij de duivel woon. Waarschijnlijk zien ze me als een satanist en dat ik verbrand is geen enkel probleem. In hun opvatting zal ik toch eeuwig branden in de hel.

De folders die ze uitdelen zijn absurd en manipulatief. Een deel van de folders gaat over adoptie en hulp van de kerk bij het krijgen van een kind. Dat zijn nog de rationele folders die een alternatief en hulp bieden. Nu kom ik weer terug op het programma over geadopteerde kinderen, een adoptie is niet een eenvoudige oplossing. De kinderen blijven met de vraag zitten waarom ben ik afgestaan en ze voelen zich ongewenst.

Wat doe je als vrouw als je zwanger bent geworden door een verkrachting? Dan draag je negen maanden een kind, en hiermee een deel van de verkrachter, in je lichaam. Als het kind geboren wordt kan het op je verkrachter lijken. Je kunt het natuurlijk afstaan voor adoptie. Op een dag komt dan de vraag, “waarom ben ik geadopteerd?”. “Nou je moeder is verkracht door je vader en zij was bang dat ze niet genoeg van je zou kunnen houden” Stuur een kind met die boodschap maar het leven in.

Er zijn regelmatig zwangere jonge meisjes die zelf nog maar kinderen zijn. Een kind opvoeden is niet eenvoudig en het is nog maar de vraag of een meisje van zestien dat kan. Haar ouders kunnen haar helpen maar het blijft een lastig verhaal. Zo zijn er nog veel meer situaties te bedenken waarbij een zwangerschap ongewenst is en leidt tot een abortus. De mogelijkheid van een abortus is bij wet geregeld, de vrouw maakt dus een legitieme keuze.

Hun protest tegen abortus vind ik daarom moeilijk te accepteren. Vooral als het op een radicale manier gebeurt. Zo heb ik ooit een folder in mijn hand geduwd gekregen met daarin een stripverhaal. Een foetus die zegt “Mijn mama wil mij niet, zij gaat nu naar de moordenaar. Ze is bezeten door de duivel”. Het is ook een keer gebeurd dat iemand zich op de parkeerplaats aan een levensgroot kruis liet vastbinden. Het kruis stond op een groot laken met allemaal bloedspatten erop geschilderd en er stonden “artsen” om heen met bloedspatten op hun kleding. De vrouw aan het kruis wilde zich opofferen voor alle kinderen die overleden zijn om zo hun zieltjes rust te kunnen geven. Daar houdt het bij mij op.

Elk jaar is er ook een nachtwake op de datum dat de abortuswet in werking is getreden. Ze staan met fakkels en foetussen voor de deur. De foetussen worden uitgedeeld aan voorbijgangers; daar zit je na een gezellig avondje stappen niet echt op te wachten. Op zich is het geen groot probleem dat ze voor mijn deur staan. Wat wel een probleem is, is dat het randdebielen zijn. Afgelopen jaar hebben ze een brandende fakkel in de kliko gegooid. Ik kwam toevallig thuis en zag rook uit de kliko komen. Toen ik een man erop aansprak zei hij “Ik dacht dat hij uit was en niet meer brandde”. Hij deed ook geen enkele moeite om me te helpen om de fakkel eruit te halen en het vuur te doven.

Inmiddels spreken ze mij niet meer aan als ik langsloop, waarschijnlijk omdat ik te oud ben. Ze weten ook hoe ik erover denk: hun acties hebben helemaal niks met God te maken.

 

Hier waak ik

Gisteren was ik in de keuken een smoothie aan het maken toen ik ineens veel herrie hoorde. Het eerste wat ik dacht was “Frans doe even normaal met je ramen”, maar hij was helemaal niet thuis. Dan moet het geluid uit de tuin komen. Snel ging ik kijken en ik zag in de tuin twee jongens druk bezig bij het raam van de Laserkliniek. Het drong nog niet helemaal tot me door dat ze een poging deden om in te breken. Ik dacht : “Wat zijn die halvergare studenten nu weer aan het doen?” Toen ze me zagen liepen ze weg en bedacht ik ineens dat het inbrekers waren. Ik wilde wel weten waar ze naar toegingen. Na een megasprint door de gangen van het pand stormde ik de trappen af naar de voordeur. Tijdens deze actie bedacht ik het plan dat ik niet zo maar voor het pand zou gaan staan, maar de kliko’s binnen zou zetten. Ondertussen kon ik dan mooi zien waar ze waren. Ik zag ze aan de overkant van de straat lopen en dacht daar zijn we mooi vanaf.

Ik overwoog nog even om de politie te bellen maar dat leek me niet echt zinvol. Ze waren al lang weg. Aangezien er al meerdere malen ingebroken is heb ik er enige ervaring mee. Ik heb al eerder twee mannen betrapt die bij de Laserkliniek de lasers wilden stelen. Deze mannen droegen bivakmutsen dat vond ik wel eng. Toen ben ik naar een buurvrouw gegaan die vervolgens bij mij uit het raam ging hangen en riep “Betrapt”. Ze renden snel weg maar blij was ik er niet mee. De politie zei later tegen haar dat ze dat nooit had moeten doen omdat ze nu niet op heterdaad betrapt konden worden.

Ik heb gisteren mijn huisbaas gebeld om te vragen of hij wilde dat ik even in de tuin naar de ramen ging kijken. Hij vond het wel een goed plan om te gaan kijken maar alleen als ik niet te bang was. Ze waren al weg en vond het niet eng. Wel heb ik een metalen pijp meegenomen voor het geval ze er toch nog waren. Ik moest me in ieder geval kunnen verdedigen. Aan de ramen was niks te zien. Probleem opgelost! Toen ik in de tuin stond heeft mijn huisbaas me gebeld op mijn vaste nummer omdat hij het te lang vond duren voordat ik hem terugbelde. Hij is slimmer dan ik dacht, “Als je ergens verstopt staat in de tuin en ik bel je op je mobiel dan weten die gasten dat er iemand in de tuin staat”.

Van de inbraken was het meest enge de keer dat er in de zomer, toen de deur openstond, er ineens iemand mijn huis binnenliep. Toen hij me zag liep hij direct weg. Ik heb mijn huisbaas gebeld om te vragen of we een nieuwe schoonmaker hadden. Dat was niet het geval. Ik ben toenachter die kerel aangegaan, een verrekijker en Aldi-tas dat klopt ook niet. Hij was op zoek naar Shenaia. In dit corporale pand woont zeker geen Shenaia en ik heb hem buitengezet. “Ga maar buiten Shenaia bellen, ik weet niet waar ze is”. Uiteindelijk bleek hij beneden in de kliniek al veel dingen gestolen te hebben.

Wanneer ga ik het leren om de politie te bellen in plaats van zelf op onderzoek uit te gaan.

Dansende psychiaters

Een paar weken geleden wilde ik een afspraak maken bij twee psychiaters maar dat was nog niet zo eenvoudig. Deze week was namelijk het voorjaarscongres van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie en alle psychiaters waren op dat congres.

Ik werd nieuwsgierig naar wat ze daar zouden gaan doen, welke onderwerpen er op het programma zouden staan. Het was een uitgebreid programma waar nog veel van te leren viel, onder andere “Ect, the state of the art”.

Wat me wel verbaasde was de feestavond. “Hét moment om onder het genot van een diner en een drankje bij te kletsen met uw collega’s en een dansje te wagen.” Op een of andere manier zie ik het niet echt voor me, dansende psychiaters.

Het kan zijn omdat ik zelf niet een goede danseres ben. Het zal niemand verbazen als ik zeg dat ik van dansles afgegooid ben. Ik ben namelijk a-ritmisch en wilde alleen maar met de lelijkste jongens dansen. Mijn hoop was dat die jongens het niet in hun hoofd haalden dat ik iets met ze wilden. Zo mooi als ik ben… Deze strategie werkte niet, helaas. Juist omdat ik met de lelijkste jongens wilde dansen, dachten zij dat ik wel meer wilde. Het leven van een puber is niet eenvoudig.

Maar goed, de dansende psychiaters op het themafeest The Roaring Twenties.De Muziek van de Boston Tea Party staat garant voor een geslaagd feest door hun passie voor een gezellige boel.” Gezellige boel, dat belooft wat! De locatie is geheim, dat vind ik dubieus ik wil graag weten waar ik naar toe wordt gebracht met een bus. Het is in het centrum van Maastricht, dus in ieder geval niet in een mergelgrot.

Afgelopen dinsdag heb ik voor mijn ect-behandeling aan mijn psychiater gevraagd of hij deze week zin had in een feestje. Eerst wist hij niet wat ik bedoelde en dacht hij dat ik jarig was. Maar de feestavond van het Voorjaarscongres dat zag hij helemaal zitten. Hij vond het vooral leuk om zijn collega’s weer eens te zien. Of hij gaat dansen dat betwijfel ik. Hij kende wel psychiaters die heel goed kunnen dansen. De dansvloer blijft dus niet leeg.

Op elk feest zijn er ook mensen die veel te veel drinken en al lallend mensen lastig vallen. Een straalbezopen psychiater zie ik ook niet helemaal voor me. Het is eigenlijk best een braaf beroep psychiater. Mijn buurman is een gynaecoloog en hij is toch een flamboyantere man.

Mijn begeleider vroeg of ik mijn psychiater dinsdag nog had gesproken. “Jazeker, hij heeft zin een feestje en hij gaat dansen met je collega psychiaters.” Toen werd het even stil. “Heeft hij nog iets gezegd over je behandeling?” “Nee”. Zij was helemaal gechoqueerd: “Ik vind hem altijd zo betrokken en professioneel, heeft hij verder niks gezegd?” “Nee, maar volgende week heb ik een afspraak met hem”. Dit stelde haar weer gerust.

Ik verwacht volgende week vrolijke psychiaters te zien, het duurt weer een jaar voordat ze zich kunnen uitleven.