Even schuilen voor de regen, tjonge

Gisteren ging ik boodschappen doen toen het ineens heel hard begon te regenen. Shit, even schuilen bij de schoenwinkel. Het werd een toestand! 

Eerst schrok ik me helemaal dood door een etalagepop die in de winkel zat, in de houding van de denker van Rodin. Dat is toch niet meer van deze tijd… Later kwam er een meisje2.0 van vier jaar in de winkel die contact wilde maken met deze “mevrouw” door haar de hand te schudden. Logischerwijs reageerde ze niet. Dat is zo’n kind niet gewend, die verwacht een reactie. Alles reageert tegenwoordig, zij verwacht een robot waar je gezellig mee kan praten. “Ze doet het niet” zei ik tegen het meisje. Ze keek me aan of ik gek was, duh. Vervolgens trok ze de pruik van het hoofd van de pop. Daar schrok ze wel erg van. Ze rende naar haar moeder en zei “Mama er zit een mevrouw zonder haar” De moeder antwoorde “Ja, dat kan als mensen ziek zijn hebben ze soms geen haar meer”. “Ik heb het gedaan” zei het meisje toen. “Wat?!, laten we maar snel even gaan kijken. Oh het is een pop”. De pruik werd weer netjes op het hoofd geplaatst. 

In de winkel probeerde ze erg grappig te zijn, maar dat was geen succes. Een oudere mevrouw wilde open schoenen kopen. “Die hebben we, anders knippen we de voorkant er gewoon van af.” LOL. Een andere mevrouw had “moeilijke voeten”: de ene voet was een maat kleiner dan de andere, één voet was doorgezakt, een andere had een knobbel…. “Jezus, dat je nog kunt lopen”, dacht ik. Daar hadden ze allerlei tangen voor om de problemen op te lossen. Ga je haar tenen ervan afknippen? Nou ja.

Ik wilde wel een paar blauwe sneakers passen omdat het nog steeds hard regende. Na er een aantal gepast te hebben kwam ik tot de conclusie dat het niks ging worden. Te klein, te groot, te hard… ellende! Toen kwam ze aanzetten met blauw-roze schoenen. Hallo, hoe zie ik eruit? Feeling met je klanten heb je niet, ik wil geen roze. Waarschijnlijk reageerde ik nogal boos. Ze verontschuldigde zich door te zeggen dat het een grapje was. De humor in deze winkel begreep ik sowieso al niet. Uiteindelijk had ik een paar schoenen aan die lekker zaten, prima.

Bij het afrekenen adviseerde ze me een spuitbus te kopen die vuil- en waterafstotend was. “Maak je er dan geen plastic schoenen van door ze helemaal dicht te spuiten”. Nee lucht kon er wel door, maar vuil en water gleden ervan af. Vreemd verhaal. Naarmate ze het verder ging uitleggen werd het steeds vreemder. “Het is als een parfum die vervliegt” Elke twee weken moest ik ze opnieuw inspuiten maar niet op het rubber. Ze eindigde met de suggestie dat ik het ook voor mijn Freitag-rugzak kon gebruiken. Toen kwam ik tot de enige juiste conclusie: Jij bent gek! Hij is gemaakt van vrachtwagendekzeil, hoezo waterdicht maken? Nog even en ik kan mezelf ermee inspuiten, ben ik ook ineens waterdicht en vuilafstotend. Nee, dank je ik hoef geen spuitbus. Volgende keer zeg ik direct: Heb ik al.

Misschien verwacht ik ook wel teveel van winkelpersoneel. Als je geen verstand hebt, kun je het ook niet gebruiken.

Bloei

Vorige week heb ik een mail gestuurd naar de persvoorlichter van Thierry Baudet

Geachte meneer de Vries,

Ik zou graag een kort interview willen hebben met de heer Baudet over het onderwerp bloei. Ik schrijf voor het cliëntenblad Up en ben ook redactielid. Als op dit moment iets tot bloei is gekomen dan is het wel het Forum voor Democratie en de heer Baudet. De lezers van het blad zijn herstellend van psychische klachten en willen hun ervaringen inzetten om anderen te helpen.

Kort gezegd wil ik graag een persoonlijk interview met hem om over bloei te praten. Min of meer een charme offensief, de Koning die een taartje eet met bejaarden.

Wellicht is het handig om te vermelden dat ik zelf asperger heb en de uitnodiging gisteren in het journaal van de heer Baudet om in gesprek met hem te gaan en een kopje koffie te drinken iets te letterlijk heb genomen.

Toch hoop ik dat u het wilt overwegen.

Vriendelijke groeten,

Mayke Merkx

Ik heb nog geen reactie gekregen maar dat zegt natuurlijk nog niks. Thierry staat er om bekend dat een nee geen nee is en je gewoon moet blijven doorgaan totdat je je zin hebt gekregen. Net zoals vrouwen, willen mannen dat eigenlijk ook heel graag. Dus Thierry maak maar een plekje vrij voor me in je drukke agenda en een klein verzoek, speel alsjeblieft geen Chopin voor me, Bach is oké.




Papa

Ik wou dat ik nog een keer met mijn vader aan het handje lopen kon…

Op het strand in Italië langs de Middellandse zee.

Vandaag is het de sterfdag van mijn vader, hij is inmiddels zeven jaar geleden overleden. Maar toch, missen doe ik hem nog steeds. De afgelopen jaren waren niet makkelijk en ik besefte steeds meer dat ik erg op hem lijk. Niet opgeven, altijd doorgaan, super eigenwijs en zijn gevoel voor humor. Het was ook wel een stille man waardoor je vaak niet wist wat er in hem omging. Uren zat hij in de tuin naar de bloemen te staren.

De mooiste herinneringen heb ik aan onze autoritjes op de zondagmiddagen. Dan reden we door de dorpen rond Helmond. Wat ik altijd vervelend vond, was dat hij op het laatste moment zei “hier links”. Soms vroeg ik me af of hij nog wel wist waar we waren. Bij de boer kochten we asperges om mijn moeder blij te maken. We reden altijd naar “De Croyse Hoeve” om een biertje te drinken van de tap. Wat uiteindelijk gewoon Bavaria was. 

In de auto luisterden we vaak naar muziek en zongen mee. “Op een mooie pinksterdag”, “She’s leaving home” van de Beatles en dan zei hij altijd “Ja zo gaat dat. Op een dag gaan ze weg, je kinderen”. We zongen ook de liedjes van Simon & Garfunkel. Onze favorieten waren “The Boxer” en “Bye Bye Love”. En niet te vergeten “Annabel” van Hans de Booy, voor de melodramatiek. “Annabel het wordt niets zonder jou”.

Toen hij in het verpleegtehuis verbleef, stuurde ik hem regelmatig muziek of nam muziek mee als ik op bezoek ging. Meestal was het klassieke muziek, Bach en Mozart waren zijn favorieten. Voor Pasen zei ik altijd “Pap het is weer bijna Pasen, tijd voor de Matthäus Passion”. In het verpleegtehuis waren de medebewoners ook blij. “Uw dochter brengt altijd zulke mooie muziek mee, meneer Merkx”. Tja, kleine moeite. 

Vandaag maar even naar de Matthäus luisteren en een bloemetje bij zijn foto.

Hamsterloze zelfbedieningskassa

Het zijn weer hamsterweken bij de AH. Die shit beesten zitten weer overal. Mijn zus en nichtje hadden met Oud en Nieuw bedacht om een kersthamster in mijn bed te leggen. Ik lag net lekker in het bed van mijn neef Bas toen ik wat raars voelde bij mijn voeten. Wat is dat!? Een fucking kersthamer! Ze hadden mazzel dat ik te ziek was om naar beneden te gaan. Dan had ik de hamster op een vuurpijl gebonden en de lucht in geschoten. Of ik had de hamster ritueel kunnen verbrand.

Maar dit terzijde. Ik was bij de Albert Hein vandaag en ik had een boodschappentas nodig. Ik wilde er één kopen bij de zelfbediengskassa. Daar hingen alleen maar tassen met de nare rare hamsters erop. Ergens achteraan hingen nog een paar gewone tassen. Alle hamstertassen haalde ik eraf om een gewone tas te kunnen pakken. Begint zo’n meisje van de AH te zeuren. Als je ze echt nodig hebt zie je ze nooit, ze komen alleen als je geen hulp wilt. Ik probeerde haar uit te leggen dat ik geen tas met hamsters erop wilde. Daar ga ik echt niet mee over straat! “Meent u dit nou echt?” vroeg ze. “Ja!” Ze begon te klagen dat alle hamstertassen op de grond lagen. “Dat is mooi, dan kan ik er lekker op gaan stampen”. “Dan krijgt u een winkelverbod, er zijn grenzen”. “Lijkt me lastig om te handhaven. Maar goed als je erop staat dat ik ze weer ophang, dan doe ik daar niet moeilijk over”. Waar is het concept klantvriendelijkheid gebleven. Ze had haar excuses moeten aanbieden voor die gekke tassen en mijn hamsterleed moeten verzachten. Een speciale hamsterloze zelfbedieningskassas, dat zou ook mooi zijn.

Mijn voorstel is dat alle hamsters naar een Albert Hein Hamster Pension moeten gaan. Ze zijn aan het dementeren, dat veroorzaakt de chaos in de winkels. Hamsters die op de verkeerde plek in de winkels staan, waardoor je geen hamsterkorting krijgt. Hamsters die eindeloos staan te zeuren over hun ouderdomskwaaltjes. “Nee, ik wil niet meer bij de broodafdeling staan, dan krijg ik last van mijn poten.” Ik verwacht dat ze binnenkort voorgoed verdwenen zijn.

Belevenis UMC

Een beknopte samenvatting van mijn verblijf in het UMC. De strijd om de afstandbediening, overspel, ecorexia, de teckel, het bord, ervaringsdeskundige en het ijskonijn.

Afstandbediening

De laatste opname had zo zijn eigen karakter. Een Belgische vrouw had de afstandsbediening geconfisqueerd, zodat we alleen maar naar de Waalse televisie konden kijken. Wat voor mij niet echt een probleem is omdat ik de Franse televisie prima kan volgen zonder ondertitels. Anderen hadden daar meer problemen mee. Met als voordeel dat er verder bijna niemand tv keek, lekker rustig. Wel bizar dat ik wist wat voor weer het de volgende dag in Wallonië zou zijn.

Overspel

Dan hadden we nog onze eigen versie van “de vieze man” die zeker 150 kilo woog. Hij had ook zo’n “vieze man” huppeltje en stak het puntje van zijn tong steeds uit. Half kwijlend vertelde hij me dat zijn vriendin het heel erg vond dat hij was opgenomen. Ze bang was dat hij vreemd zou gaan met vrouwen op de afdeling. “Dat zouden ze wel willen, maar over een jaar ga ik met haar trouwen”. Ik denk dat haar angst niet echt realistische angst is. Ach ja, liefde maakt blind… Deze man had overigens, denk ik niet door hoe dik hij eigenlijk was. Regelmatig ging hij in een stoel zitten die aan zijn achterwerk bleef hangen als hij opstond.

Ecorexia

Er was ook een Wereld Natuur Fonds jongen opgenomen, duidelijk herkenbaar aan de panda op elk kledingstuk. Daar kan ik al helemaal niks mee. Hij was erg druk met het scheiden van afval, wat op deze afdeling niet werd gedaan. Het leek wel een misdaad dat alles in één vuilnisbak werd gegooid. Volgens mij moeten we een ziekte aan de DSM-V toevoegen, ecorexia.

Ik begrijp ook niet waarom er ooit voor een panda is gekozen als logo. De reden dat de panda’s uitsterven is niet alleen omdat hun leefgebied steeds kleiner wordt, maar ook omdat ze er geen zin in hebben om zich voort te planten. Het zijn ongelofelijk luie beren. Een beer is oorspronkelijk een vleeseter maar een panda eet alleen maar bamboe. Hun spijsvertering is hiervoor niet geschikt en hierdoor zitten ze de hele dag bamboestengels weg te kauwen. Maar dit terzijde.

Op een gegeven moment had ik het er helemaal mee gehad met alle het uitstervende dierenleed en stelde voor om de ijsberen naar de Zuidpool te emigreren en de pinguïns naar de Noordpool. Dat leek mij een goed plan om de biodiversiteit op beide poolkappen te versterken omdat het geen natuurlijke vijanden zijn. Ik begrijp zelf ook niet helemaal waar dit toe leidt, maar toch,…

Teckel

Bij de activiteiten therapie heb ik geprobeerd om een teckel te haken. Ik kan wel breien maar haken lukt me niet. Ik begrijp het gewoon niet. Na een week was ik nog niet verder dan de kont van de teckel, en riep “Ik word helemaal suïcidaal van dat gehaak, wat een ramp!” De activiteiten begeleidster stelde voor om wat anders te gaan doen. Uiteindelijk heb ik een bloempot gehaakt, ook hip.

Het bord

Dan hebben we ook nog de kwestie van “het bord”. ’s Ochtend werd ik wakker met krampen in mijn kaken, nek en schouders. Toen ik aan de ontbijttafel zat verminderde de pijn niet. Nadat ik mijn bakje muesli had opgegeten wilde ik van tafel af maar dat mocht niet. Ik moest gewoon wachten tot iedereen klaar was. Ik dacht fuck it, de pijn is niet om uit te houden en ik ging van tafel richting mijn bed. Vervolgens roept iemand me na “Je bord. Je moet je bord opruimen!”. Dat bord had ik helemaal niet gebruikt en ik voelde me er niet verantwoordelijk voor. Ik draaide me om en liep terug om mijn bakje te pakken. “Het bakje wil ik nog wel meenemen, maar daar houdt het op.” “Maar dat bord is van jou!” werd nogal snibbig naar me geroepen. Als ik geen pijn heb dan moet je met deze onzin niet bij mij zijn. Met pijn, mag je blij zijn dat ik het bord niet naar je hoofd slinger. Ik stelde voor dat ze het zelf kon opruimen. Ze wilde het bord niet opruimen omdat het niet van haar was en ontplofte bijna. “Weet je wat, dan laat je het staan en wordt het vanzelf  een stilleven” was mijn conclusie.

Ervaringsdeskundige

Op een avond verscheen er een ervaringsdeskundige op de afdeling. Het is helemaal hot om ervaringsdeskundige te zijn. Ik probeer medepatiënten zoveel mogelijk te mijden en dan komt er ook nog een ervaringsdeskundige bij. Ze was behoorlijk opdringerig en vooral blij met zichzelf. Door het gekwetter van haar met iemand kon ik me niet goed concentreren op de televisie. Moet niet gekker worden dacht ik. Heb ik de afstandsbediening van de Belgische trol afgepakt en kan ik eindelijk kijken naar een programma dat ik leuk vind en dan zit er iemand doorheen te praten. Ik vroeg aan haar of ze ergens anders wilde gaan zitten, omdat ik tv aan het kijken was. Daar had ze geen zin in, ik moest zelf maar oprotten naar een andere kamer. Ik vond het erg onprofessioneel om een privégesprek in een woonkamer te voeren, dat vond zij niet. “Iedereen lijdt op zijn eigen passende wijze en kan dat uiten in een gezelschap.” Ik stelde haar een ultimatum. “Ik ga nu roken als ik terug ben, zit je hier niet meer.” Toen ik terugkwam zat ze tv te kijken en ze had de afstandsbediening. DWDD had ze afgezet en ze keek nu naar Goede tijden slechte tijden. Wel symbolisch, vanuit haar optiek vertegenwoordigt zij de goede tijd en wij de slechte tijd. Nou ja, toen ben ik maar naar mijn kamer gegaan. Kansloos

Ijskonijn

Deze keer was er een man die zeker geen klik met me voelde. Hij lag in echtscheiding met zijn vrouw. Om een lang verhaal kort te maken. Achteraf had hij de scheiding kunnen zien aankomen. Hun “woeste” seksleven lag al een hele tijd stil. Zijn vrouw was veranderd in een ijskonijn, net zoals jij. Oké? Dat hij steeds praat over zijn vrouw is nog daar aan toe. Maar om mij daarbij te betrekken als ijskonijn gaat me te ver. Ik wilde tegen hem zeggen: “Ben je wel helemaal normaal?” Het antwoord is simpel: Nee! Ik kreeg de neiging om een laxerend middel door zijn soep te roeren.

Hopelijk ben ik de komende tijd verlost van mensen met psychische klachten.