Dilemma’s

Het Cliëntenblad Up willen we graag verjongen, zodat het ook voor jongere lezers interessant is. De redactie is veertig plus dus dat wordt een uitdaging. Op het internet ben ik gaan zoeken naar sites voor “jongeren”. Een populair onderwerp is het “Dilemma”, Wat zou jij doen als…? Bij de komende redactievergadering gaan we overleggen of het een goed idee is. Om heel eerlijk te zijn, is het een waardeloos idee. Vraag aan een autist wat zou jij doen…? Geen idee, ik ben niet echt assertief. Beter gezegd sub-assertief of gewoon bot. 

Nou dit is het dilemma dat ik heb voorgesteld aan de redactie. De adviezen hebben ik op het internet gevonden. 

Dilemma : Staat je buurvrouw vaak onverwachts aan de deur? 

Je vindt het vast fijn om te weten wie je buren zijn. (Nee, liever niet. Als ik er maar geen last van heb). Even een praatje maken, pakketje voor elkaar aannemen (Nee, ik heb geen zin om helemaal naar beneden te lopen om de deur open te doen) of planten water geven tijdens de vakantie. (Al mijn planten gaan dood, foute adres) Daar ben je buren voor. Maar wat moet je doen als de buurvrouw te pas en onpas voor je deur staat? Je keuken inloopt en melk uit de koelkast haalt? Ze zeggen wel “beter een goede buur dan een verre vriend” maar is dit ook zo.

Om te beginnen is het belangrijk om je eigen voorkeur ter sprake te brengen. Zeg bijvoorbeeld dat je het druk hebt gehad en deze morgen/middag/avond even tot rust wilt komen met niets aan je hoofd. Geef daarbij aan dat je een andere keer graag bijpraat (Wat mij betreft ergens in de verre toekomst). ”Ik spreek je later wel weer, nog een fijne dag”. (Rot lekker op!) Als ze ’s avonds laat een pakketje komt ophalen en een gesprek begint kun je zeggen: “Ik ben moe en stond op het punt om naar bed te gaan” (In mijn geval is dat 24 uur per dag waar). Je hoeft het niet te accepteren dat je buurvrouw dingen uit je koelkast haalt. (Dat is gewoon diefstal en ik zou een klap verkopen) Zeg dat je het zelf nodig hebt en geen boodschappen wilt gaan doen. Wacht niet te lang met het aangeven van je grenzen, anders komt de dag dat je roept: “Ik heb er genoeg van! Ga weg.” (Dat zou mijn eerste reactie zijn)

Samengevat is het advies: vriendelijk en beleefd blijven, je eigen plannen aankondigen en een belofte doen voor later contact.

Hopelijk heb je wat aan mijn goed bedoelde adviezen.

Demasiado complicado

Gaudi en nog eens Gaudi

Barcelona en Gaudi zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en dat zul je weten ook. Begin juni ben ik naar het “Parque Güell” gegaan. Daar wilde ik eigenlijk nooit naar toe omdat ik verwachtte dat het daar erg druk zou zijn. En dat was ook zo. 

Om de omgeving van het park te ontlasten, is er een speciale bus die je van een metrostation naar het park brengt. Drama, stel je veel mensen in een bus voor en doe er dan nog maar twintig bij. Natuurlijk weer een jengelend, huilend kind en een bezwete dikke man die tegen me aan stond te duwen. Ik kon mijn geluk niet op. Vervolgens stopte de bus bij alle touringcars en stond ik direct tussen een onoverzichtelijke massa toeristen. Mensen uit een touringcar zijn over het algemeen niet al te slim en waren niet in beweging te krijgen. Ik dacht met beleefd zijn red ik het hier niet en duwde de mensen aan de kant. 

Uiteindelijk was ik bij het park maar nergens stond aangegeven waar de ingang was. Dan toch maar de meute volgen, wat overigens vreselijk fout kan gaan als iedereen de verkeerde kant op loopt. Gelukkig kwam ik bij de ingang en was het geen probleem dat ik een uur te vroeg was. Nadrukkelijk werd gezegd: “Als u eenmaal uit het park bent, kunt u er niet meer in”. Leek me een onschuldige informatieve opmerking. 

Ik verwachtte golvende bankjes met leuke tegeltjes. Nou dat kon ik vergeten, de bankjes zaten vol met mensen. De plekken die nog leeg waren werden bevolkt door “Instagram toeristen: boeit niet hoe lang het duurt als ik maar mooi op de foto sta”. Daarmee bedoel ik, in een bijzondere pose en de wind uit de juiste richting door je haar. Drama. Ik kreeg niet de kans om de tegeltjes te fotograferen zonder mensen erop omdat er steeds iemand ging zitten. Oké, adem in en weer adem uit…

Dit ging de hele tijd zo door. Overal waar ik een foto wilde maken stonden drommen mensen. Ik probeerde wel te wachten maar dat kon lang duren. Één Amerikaan had een “betere tactiek”, hij riep steeds “Get the fuck out of the way, I want to take a picture”. Ik had eigenlijk naast hem moeten gaan staan, maar ja gezelliger werd het niet.

Eigenlijk had ik de route op de plattegrond moeten volgen maar ik was zo overprikkeld dat ik steeds de plek opzocht waar de minste mensen waren. Hetgeen niet eenvoudig was. Per ongeluk verliet ik het park. Ik liep een paadje in en ineens bleek dat ik buiten het park stond. Daar kwam ik achter doordat een medewerker van het park me tegenhield toen ik terugliep. “U bent buiten het park en kunt er niet meer in”, zei hij in het Engels. “Waar staat dan in godsnaam het bordje dat aangeeft dat ik het park ben uitgegaan”, was mijn antwoord in het Spaans. “U heeft een probleem” antwoordde hij in het Engels. Nou, dan ken je mij nog niet. “Nee, u heeft een probleem”, antwoordde ik weer in het Spaans. En zei tegen hem dat ik geen Engels meer wilde praten “demasiado complicado”. Het was gewoon een truc om mensen het park uit te krijgen. Niet aangeven dat je eruit gaat, maar wel zeggen dat je eruit bent. Ik begon tegen hem te zeuren over de gebrekkige kwaliteit van de plattegrond, “Daar staat niet op dat hier een uitgang is. Volg ik netjes de plattegrond en ineens is er een probleem. Dat begrijp ik niet en of hij dat even aan mij uit kon leggen”. In het Engels zei hij “No, no entry, no”. No, no entry no, zoek het lekker uit. Ik ben gewoon weer naar binnen gegaan, tot een handgemeen zal het niet komen dacht ik. Toen pruttelde hij nog van alles in het Spaans. Succes ermee, “demasiado complicado” riep ik. Van ellende heb ik het park via een andere uitgang verlaten, ik voelde me niet echt welkom meer en was al die mensen meer dan zat. 

Even schuilen voor de regen, tjonge

Gisteren ging ik boodschappen doen toen het ineens heel hard begon te regenen. Shit, even schuilen bij de schoenwinkel. Het werd een toestand! 

Eerst schrok ik me helemaal dood door een etalagepop die in de winkel zat, in de houding van de denker van Rodin. Dat is toch niet meer van deze tijd… Later kwam er een meisje2.0 van vier jaar in de winkel die contact wilde maken met deze “mevrouw” door haar de hand te schudden. Logischerwijs reageerde ze niet. Dat is zo’n kind niet gewend, die verwacht een reactie. Alles reageert tegenwoordig, zij verwacht een robot waar je gezellig mee kan praten. “Ze doet het niet” zei ik tegen het meisje. Ze keek me aan of ik gek was, duh. Vervolgens trok ze de pruik van het hoofd van de pop. Daar schrok ze wel erg van. Ze rende naar haar moeder en zei “Mama er zit een mevrouw zonder haar” De moeder antwoorde “Ja, dat kan als mensen ziek zijn hebben ze soms geen haar meer”. “Ik heb het gedaan” zei het meisje toen. “Wat?!, laten we maar snel even gaan kijken. Oh het is een pop”. De pruik werd weer netjes op het hoofd geplaatst. 

In de winkel probeerde ze erg grappig te zijn, maar dat was geen succes. Een oudere mevrouw wilde open schoenen kopen. “Die hebben we, anders knippen we de voorkant er gewoon van af.” LOL. Een andere mevrouw had “moeilijke voeten”: de ene voet was een maat kleiner dan de andere, één voet was doorgezakt, een andere had een knobbel…. “Jezus, dat je nog kunt lopen”, dacht ik. Daar hadden ze allerlei tangen voor om de problemen op te lossen. Ga je haar tenen ervan afknippen? Nou ja.

Ik wilde wel een paar blauwe sneakers passen omdat het nog steeds hard regende. Na er een aantal gepast te hebben kwam ik tot de conclusie dat het niks ging worden. Te klein, te groot, te hard… ellende! Toen kwam ze aanzetten met blauw-roze schoenen. Hallo, hoe zie ik eruit? Feeling met je klanten heb je niet, ik wil geen roze. Waarschijnlijk reageerde ik nogal boos. Ze verontschuldigde zich door te zeggen dat het een grapje was. De humor in deze winkel begreep ik sowieso al niet. Uiteindelijk had ik een paar schoenen aan die lekker zaten, prima.

Bij het afrekenen adviseerde ze me een spuitbus te kopen die vuil- en waterafstotend was. “Maak je er dan geen plastic schoenen van door ze helemaal dicht te spuiten”. Nee lucht kon er wel door, maar vuil en water gleden ervan af. Vreemd verhaal. Naarmate ze het verder ging uitleggen werd het steeds vreemder. “Het is als een parfum die vervliegt” Elke twee weken moest ik ze opnieuw inspuiten maar niet op het rubber. Ze eindigde met de suggestie dat ik het ook voor mijn Freitag-rugzak kon gebruiken. Toen kwam ik tot de enige juiste conclusie: Jij bent gek! Hij is gemaakt van vrachtwagendekzeil, hoezo waterdicht maken? Nog even en ik kan mezelf ermee inspuiten, ben ik ook ineens waterdicht en vuilafstotend. Nee, dank je ik hoef geen spuitbus. Volgende keer zeg ik direct: Heb ik al.

Misschien verwacht ik ook wel teveel van winkelpersoneel. Als je geen verstand hebt, kun je het ook niet gebruiken.

Bloei

Vorige week heb ik een mail gestuurd naar de persvoorlichter van Thierry Baudet

Geachte meneer de Vries,

Ik zou graag een kort interview willen hebben met de heer Baudet over het onderwerp bloei. Ik schrijf voor het cliëntenblad Up en ben ook redactielid. Als op dit moment iets tot bloei is gekomen dan is het wel het Forum voor Democratie en de heer Baudet. De lezers van het blad zijn herstellend van psychische klachten en willen hun ervaringen inzetten om anderen te helpen.

Kort gezegd wil ik graag een persoonlijk interview met hem om over bloei te praten. Min of meer een charme offensief, de Koning die een taartje eet met bejaarden.

Wellicht is het handig om te vermelden dat ik zelf asperger heb en de uitnodiging gisteren in het journaal van de heer Baudet om in gesprek met hem te gaan en een kopje koffie te drinken iets te letterlijk heb genomen.

Toch hoop ik dat u het wilt overwegen.

Vriendelijke groeten,

Mayke Merkx

Ik heb nog geen reactie gekregen maar dat zegt natuurlijk nog niks. Thierry staat er om bekend dat een nee geen nee is en je gewoon moet blijven doorgaan totdat je je zin hebt gekregen. Net zoals vrouwen, willen mannen dat eigenlijk ook heel graag. Dus Thierry maak maar een plekje vrij voor me in je drukke agenda en een klein verzoek, speel alsjeblieft geen Chopin voor me, Bach is oké.




Papa

Ik wou dat ik nog een keer met mijn vader aan het handje lopen kon…

Op het strand in Italië langs de Middellandse zee.

Vandaag is het de sterfdag van mijn vader, hij is inmiddels zeven jaar geleden overleden. Maar toch, missen doe ik hem nog steeds. De afgelopen jaren waren niet makkelijk en ik besefte steeds meer dat ik erg op hem lijk. Niet opgeven, altijd doorgaan, super eigenwijs en zijn gevoel voor humor. Het was ook wel een stille man waardoor je vaak niet wist wat er in hem omging. Uren zat hij in de tuin naar de bloemen te staren.

De mooiste herinneringen heb ik aan onze autoritjes op de zondagmiddagen. Dan reden we door de dorpen rond Helmond. Wat ik altijd vervelend vond, was dat hij op het laatste moment zei “hier links”. Soms vroeg ik me af of hij nog wel wist waar we waren. Bij de boer kochten we asperges om mijn moeder blij te maken. We reden altijd naar “De Croyse Hoeve” om een biertje te drinken van de tap. Wat uiteindelijk gewoon Bavaria was. 

In de auto luisterden we vaak naar muziek en zongen mee. “Op een mooie pinksterdag”, “She’s leaving home” van de Beatles en dan zei hij altijd “Ja zo gaat dat. Op een dag gaan ze weg, je kinderen”. We zongen ook de liedjes van Simon & Garfunkel. Onze favorieten waren “The Boxer” en “Bye Bye Love”. En niet te vergeten “Annabel” van Hans de Booy, voor de melodramatiek. “Annabel het wordt niets zonder jou”.

Toen hij in het verpleegtehuis verbleef, stuurde ik hem regelmatig muziek of nam muziek mee als ik op bezoek ging. Meestal was het klassieke muziek, Bach en Mozart waren zijn favorieten. Voor Pasen zei ik altijd “Pap het is weer bijna Pasen, tijd voor de Matthäus Passion”. In het verpleegtehuis waren de medebewoners ook blij. “Uw dochter brengt altijd zulke mooie muziek mee, meneer Merkx”. Tja, kleine moeite. 

Vandaag maar even naar de Matthäus luisteren en een bloemetje bij zijn foto.